یه چیزایی از آدما میبینم که همش‌ با خودم میگم حق داشت شازده کوچولو که میگفت: این آدم بزرگا راستی راستی چقدر عجیبند!

مگه نمیدونی یه روزی همه چیز تموم میشه؟

اگه تو رشت زندگی‌ میکردم شاید کمتر غصه ی جوونی ای که داره از دستم میره رو میخوردم.

از انتظار متنفرم.

از اینکه یکی بهم بگه جوجه بدم‌ میومد ولی چرا اون بهم میگه لبخند میزنم؟چم شده؟!

تماشای آدما از دور برام لذت بخشه.

خیلی وقت بود عکسایی که میگیرمو اینجا نذاشته بودم.

تو روانشناسی اصطلاحی وجود داره بنام «touch starved» به معنای گرسنگی پوست. یه حالتی که احتیاج داریم ی نفرِ خاص بغلمون کنه یا دستمون رو بگیره:) دقیقا مثل ی آرام بخش استرس و دور میکنه و نمیذاره احساس تنهایی کنیم.

من همیشه پوستم گرسنشه

همیشه آدما اونجوری که برای ما ارزش دارن ما واسشون ارزشی نداریم
همیشه اون آدمی که تو ذهنمون ازشون ساختیم نیستن
گاهی حرفاشون با رفتارشون یه دنیا فاصله داره
بعضی وقتا حرفایی که میزنن از رو عادتشونه و ما به خودمون میگیرم
گاهی وقتا ما همه ی اینارو میدونیم ولی خودمونو گول میزنیم چون اون آدمو دوست داریم
:))))

بغض عزیز دو دقیقه سراغم نیا قول میدم تورو یادم نره.

خیلی حس بدیه وقتی میفهمم حالش خوب نیستو کاری از دستم برنمیاد.

کاش میتونستم رو آدمایی که دوسشون دارم پسورد بذارم تا کسی غیر از من نداشته باشدشون.