دیروز تو دانشگاه مانتوم که نو بود پاره شد
امروز کیسه آبگرمی که با خودم آورده بودم سرکار پاره شد ریخت رو لباسام
کلا یه سِیر پارگیو دارم تو زندگیم پشت سر میذارم:))))

از لحاظ روحی احتیاج دارم آهنگای شجریانو بغل کنم.

مغزهایشان پوسیده است حق دارند خب ۴۰ و اندی سال است که از آن استفاده نکرده اند.

من از نور آغوش تو جوانه میزنم؛سبز میشوم.

احترام برای کسی است که لایق آن است نه طالبش.

عشق شاید اشتباهی بین ما باشد ولی، گاه گاهی حال مارا اشتباهی خوب کن.

حرفای نگفته شدم تو گلوم سنگینی میکنن ،حرفای گفته شده رو قلبم.

دیروز تو ولیعصر یه آقای میان سالیو دیدم که تِل عروسکی رو سرش گذاشته بود و میرقصید تا پول بگیره
کل مسیر خونه رو با بغض قدم زدم
و تو بغل مامانم تا میتونستم گریه کردم

خیلی وقت بود بغضامو قورت میدادم ولی انگار دیگه وقت شکستنشون رسیده بود.

یه چیزایی از آدما میبینم که همش‌ با خودم میگم حق داشت شازده کوچولو که میگفت: این آدم بزرگا راستی راستی چقدر عجیبند!

مگه نمیدونی یه روزی همه چیز تموم میشه؟

اگه تو رشت زندگی‌ میکردم شاید کمتر غصه ی جوونی ای که داره از دستم میره رو میخوردم.

از انتظار متنفرم.

از اینکه یکی بهم بگه جوجه بدم‌ میومد ولی چرا اون بهم میگه لبخند میزنم؟چم شده؟!

تماشای آدما از دور برام لذت بخشه.

خیلی وقت بود عکسایی که میگیرمو اینجا نذاشته بودم.

تو روانشناسی اصطلاحی وجود داره بنام «touch starved» به معنای گرسنگی پوست. یه حالتی که احتیاج داریم ی نفرِ خاص بغلمون کنه یا دستمون رو بگیره:) دقیقا مثل ی آرام بخش استرس و دور میکنه و نمیذاره احساس تنهایی کنیم.