من میتونم یه روز کامل بی وقفه باهات بگم و بخندم و شاد باشم ولی شبش تا خود صبح گریه کنم و جیغ بزنم

من میتونم با خنده بهت بگم خوبم ولی یه ربع بعد خودکشی کنم

من میتونم یکیو از اعماق وجودم دوست داشته باشم ولی یهو از زندگیم حذفش کنم

من میتونم بگم‌زندگیم نرماله عالیه ولی یه شب بی خبر بذارم برم ناکجا آباد

آدما همیشه همه ی واقعیت زندگیشونو نمیگن

اگه کسی میخنده حتما شاد بی غم نیست

شاید احتیاج داره تو اون موقعیت یکم شاد باشه یکم‌غصه هاشو به فراموشی بسپره‌

ولی من هیچوقت نمیتونم تو صورت یکی نگا کنم بگم ازت خوشم میاد درحالی که حالم ازش بهم میخوره من همیشه رک و روراست بودمو هستم و خواهم بود

شیرینِ من ؛ فراهادت کو‌؟! ...

مگه همیشه عاشقا به دنبال معشوقشون نبودن برعکس شد؟

اینهمه بی حوصلگی تو این سن طبیعیه؟

نیس به ولله🚶🏻‍♀️

هی از آدم میپرسن چته خب من اگه میدونستم چمه که دیگه چیزیم نبود

ببین در کل حال بد تو واسه هیشکی مهم نیس

شاید وقتی بهشون بگی همون لحظه همزادپنداری کنن باهات چارتا حرف امیدوار کننده بزنن اما در نهایت

یادشون میره که تو یه چیزیت هست

که تو غم و غصه داره میخورتت

همونا یه جا بحث بشه میگن بابا فلانی که افسردس همیشه غمگینه همیشه فاز چص نالس