کاش یاد بگیریم درمان باشیم نور باشیم موهبت باشیم پادزهر باشیم برای هم

کاش وقتی میبینیم یکی حالش بده بی تفاوت از کنارش رد نشیم کاش وایسیم کمکش کنیم بگیم بیا دستتو بده من بلند شو بذار یکم از سنگینیه غصه هاتو من واست حمل کنم

به خدا چیزی ازمون کم نمیشه

تازه حس خوبم میاد سراغمون اگه حال دیگرانو خوب کنیم

من میتونم یه روز کامل بی وقفه باهات بگم و بخندم و شاد باشم ولی شبش تا خود صبح گریه کنم و جیغ بزنم

من میتونم با خنده بهت بگم خوبم ولی یه ربع بعد خودکشی کنم

من میتونم یکیو از اعماق وجودم دوست داشته باشم ولی یهو از زندگیم حذفش کنم

من میتونم بگم‌زندگیم نرماله عالیه ولی یه شب بی خبر بذارم برم ناکجا آباد

آدما همیشه همه ی واقعیت زندگیشونو نمیگن

اگه کسی میخنده حتما شاد بی غم نیست

شاید احتیاج داره تو اون موقعیت یکم شاد باشه یکم‌غصه هاشو به فراموشی بسپره‌

ولی من هیچوقت نمیتونم تو صورت یکی نگا کنم بگم ازت خوشم میاد درحالی که حالم ازش بهم میخوره من همیشه رک و روراست بودمو هستم و خواهم بود

شیرینِ من ؛ فراهادت کو‌؟! ...

مگه همیشه عاشقا به دنبال معشوقشون نبودن برعکس شد؟

اینهمه بی حوصلگی تو این سن طبیعیه؟

نیس به ولله🚶🏻‍♀️

هی از آدم میپرسن چته خب من اگه میدونستم چمه که دیگه چیزیم نبود