الان که فکر میکنم من بجز یه نفر دیگه هیچ دوستی که بتونم باهاش برم بیرون‌و خوش باشم ندارم

آخرین باری که برای یه مدت طولانی خوشحال بودم یادم نمیاد

غم این روزا داره از پا درمیارتم

هیشکی از رو ظاهرم نمیفهمه ولی واقعا دارم میشکنم از درون:)

زندگی با خانواده فقط تا ۱۹ سالگی جوابه

بعدش فقط جنگ اعصابه

باور کنید

من اصلا آدم انتقاد پذیری نیستم انتقاد نکنید اه

شاید اگه ازم انتقاد کنی با دقت بهت گوش بدم ولی ت دلم یکی یکی داره از علاقم بهت کمتر میشه

کاش انقدری که با خودم تو مغزم حرف میزنم میتونستم با آدماعم حرف بزنم

ولی نمیتانم در مواجه با آدما سکوت و ترجیح میدم

دلیلشم نمیدانم

چرا میدونم

از آدما میترسم

کاش ینفر بیاد مجبورم کنه کارای مورد علاقمو انجام بدم وگرنه میکشتم فقط در این صورت میتونم

از نظر امید و انگیزه ی زندگی شباهت عجیبی به اختاپوس تو کارتون باب اسفنجی دارم

کاش یه اتفاق خوب بیوفته ک از این چرخه ی ینواخت زندگی نجات پیدا کنم

تا ابد و دهر حق

ابن چرا انقد سین خورده