روحم گمشده
میخوام واسش یه اعلامیه بزنم با این مضمون که :(یک عدد روح خسته و درمانده گمشده است،در صورت یافتنش تیمارش کنید.)

روحم سرکش شده سرجاش بند نمیشه رفته یه کنج خلوت و دور زار زار گریه میکنه و اشکاش چکه میکنه روی قلب زخمیم و شوریش آتیش میزنه به زخمام و تازشون میکنه

آدما حالمو بد میکنن

خدایا چی تو من میبینی که هرچی لاشیه میاری سمتم

باور کن من انقدم بد نیستم دیگه

دلم میخواد دست یکیو بگیرم با یه کوله که توش دوتا کروسان و دوتا شیرکاکاعو گذاشتیم با یه فلاسک چای بزنیم تو دل جنگل بعد بشینیم تا صبح دورآتیش به آسمون نگاه کنیم و سکوت کنیم

کاش خدا بغلم کنه

در گوشم امن یجیب بخونه

خدا واقعا ترسناک نیس

چرا بهمون میگن از خدا بترس؟

والا که بیشتر از همه باید از خودتون ترسید

با افکار پوسیده و ذهنی پر از شک و شبه

هردفعه بیشتر به این پی میبرم که از جاهای شلوغ بیزارم

الان که فکر میکنم من بجز یه نفر دیگه هیچ دوستی که بتونم باهاش برم بیرون‌و خوش باشم ندارم

آخرین باری که برای یه مدت طولانی خوشحال بودم یادم نمیاد

غم این روزا داره از پا درمیارتم

هیشکی از رو ظاهرم نمیفهمه ولی واقعا دارم میشکنم از درون:)

زندگی با خانواده فقط تا ۱۹ سالگی جوابه

بعدش فقط جنگ اعصابه

باور کنید

من اصلا آدم انتقاد پذیری نیستم انتقاد نکنید اه