شاید بعضی آدم‌ها قرار نیست با آمدنشان چیزی را در زندگی‌ات تغییر دهند؛ فقط قرار است آرام‌آرام آن‌قدر در روزهایت جا بگیرند که یک روز بفهمی نبودنشان، خودش تبدیل به یک تغییر بزرگ شده است.

سونگمین هیچ‌وقت نفهمید از چه زمانی حضور جونگین برایش این‌قدر آشنا شد. شاید از همان روزهایی که حرف‌های بی‌اهمیتشان بیشتر از هر گفت‌وگوی مهمی طول می‌کشید، یا شاید از وقت‌هایی که میان شلوغی، بی‌اختیار دنبال صدای خنده‌اش می‌گشت. چیز مشخصی وجود نداشت که بتواند به آن اشاره کند و بگوید «از اینجا شروع شد»؛ فقط مجموعه‌ای از لحظه‌های کوچک بود که یکی‌یکی کنار هم قرار گرفته بودند.

جونگین هم انگار به این عادت‌ها توجهی نداشت. به اینکه همیشه کسی بود که حواسش به او باشد، کسی که وقتی سکوت می‌کرد، دلیلش را از نگاهش حدس بزند و وقتی زیادی شلوغ می‌کرد، با یک نگاه آرامش کند. شاید برای همین بود که کنار سونگمین، حتی سکوت هم غریبه به نظر نمی‌رسید.

بعضی نزدیکی‌ها اسم مشخصی ندارند. نه می‌شود توضیحشان داد، نه لازم است کسی درباره‌شان چیزی بداند. کافی است دو نفر کنار هم باشند و بدون اینکه متوجه شوند، حضور یکدیگر را به یکی از امن‌ترین قسمت‌های روزشان تبدیل کنند.

و شاید تمام ماجرا همین بود؛ اینکه هیچ‌کدام نمی‌دانستند دقیقاً چه اتفاقی افتاده، اما هر دو می‌دانستند که دیگر مثل قبل، بی‌تفاوت از کنار حضور دیگری عبور نمی‌کنند.