‏امروز متوجه شدم بازیگر نقش میثم پسر جواد عزتی تو سریال زخم‌کاری اصالتا اهل افغانستانه
‏از اینکه هنرمندای کشورهای دیگه تو ایران فعالیت حرفه‌ای میکنن خیلی خوشحالم، ایشالا حضور خانوم شارلیز ترون تو فصل چهارم سریال ستایش



@mobina_farahanii

وای مود ....

فکر کن؛
همیشه از آدما فرار کردی ب یه نفر پناه بردی ،با خودت گفتی اگه همه عوضی ان و رو مخ ،اگه همه اذیتم میکنن ،اگه هیچکس بهم حسِ خوب نمیده ،حداقلش این یه نفر برای منه.این یه نفر وقتی پیشش میشینم آرامشِ کل دنیا میاد تو کل بدنم.این یه نفر و کسی نمیتونه بگیره از من..این یه نفر پناهمه.
بعد از یه جایی به بعد چیزایی پیش بیاد و اتفاق هایی بیوفته و چیزایی ببینی ،که دیگه ارامشتو پیش اونم پیدا نکنی حتی ،و فکر فرار باشی
از همه آدما و دنیا...

New

‏بنظرم هر آدمی،نیاز داره یه عوضی اونقد روش‌ تاثیر بذاره ‌که دیگه اون احمق سابق نباشه

میگن زندگی همیشه سخت ‌ترین جنگ هاش رو تقدیم قوی ‌ترین سربازهاش می‌کنه... ولی من دلم نمی‌خواست یک سرباز قوی باشم، دلم می‌‌خواست یک گل ‌فروشِ عاشق باشم، سر کوچه‌ای که تو توش زندگی می‌‌کنی..

‏چت کردن با ادم درونگرا مثل مصاحبه میمونه، اگر ازش سوال نپرسی اون دیگه چیزی واسه گفتن نداره.

از لحاظ روحی و جسمی احتیاج دارم پاییز باشه
بارون بیاد،برم بشینم صندلی عقب و راننده بدون مقصد همینجوری حرکت کنه،منم سرمو بچسبونم به شیشه،بیرون و نگاه کنم و بدون این که به چیزی فکر کنم آهنگ گوش بدم.

گاهی وقتا معنی «هیچی»، واقعا هیچی نیست.
تناقض یعنی جایی که یه کلمه معنیش برعکس خودش باشه...
مثل وقتایی که یه نفر رو صدا می‌زنی و بعد از جوابش،آروم می‌گی «هیچی».
کی می‌دونه توی این «هیچی»، چقدر «دوستت دارم» جا مونده؟
مهم نیست چقدر دور، چقدر نزدیک.. مهم اینه که یه نفر توی زندگیت باشه که بتونی صداش كنی و بهش بگی «هیچی».
دقیقا «هیچی»....

عکس پروفایلو میخوام تغییر بدم🦕

خدافظ

این عکسم مربوط به پادکست جدیده
به اسم "تنهایی"
بزودی زود...🦕

مثلا خیلی رفتم تو ژست🤪🤣

راستش من گاهی فکر می‌کردم شاید این یک جور
قدرت باشد که بتوانی وانمود کنی از کسی نرنجیدی!

هر آدمی میاد تو زندگیمون یه جایی برای خودش باز میکنه... حتی برای یه روز...
وقتی میره جاش خالی میشه این جاهای خالی همینطوری میمونه تو مغز آدم این خیلی نامردیه که بقیه فکر این حفره‌هایی که درست میکنن نیستن...
#دلتنگی

وقتی تو كنارم بودی ديگه هيچ چيز جز تو اينجا وجود نداشت، همه چيز برام تار ميشد، انگار چشمام جز تو نميتونستن چيزيو ببينن، آدما محو ميشدن، صدا ها به احترام حضورت خاموش ميشدن، رنگا تيره و تار ميشدن. اينجا فقط يه چيزی مارو كنار هم نميخواست، اونم گذر زمان بود