این بخش زیبای ادبیات است، شما پی می‌برید که تنهاییتان یک پدیده‌ی جهانی است. شما تنها و جدا مانده نیستید، بلکه متعلق به جمعیت بزرگی از یک تنهایی مشترک هستید.

بعد از همه‌ی ترس هات زیر سایه‌ی یک درخت سرو منتظرتم.

در هنگام سقوط دیکتاتوری ها تنها دو دسته از افراد برایشان باقی میمانند
فاسد‌ترین و کند‌ ذهن ترین‌های تاریخ آن کشور

هیچ هوسی در دل نداشتم ، دل زده شده بودم!

دیدی؟
حق با من بود
سرمای من شکوفه‌ات را کشت.
حالا به خانه‌ات برگرد و تا صبح
برای هردوی ما گریه کن.