هرگز نمی‌خواستم اورا لمس بکنم ، فقط اشعه‌ی نامرئی که از تن ما خارج و بهم آمیخته می‌شد کافی بود.

مگه نگفتم این کتاب امانته، چرا توش خط کشیدی؟»
«به‌خدا یه جمله‌اش خیلی قشنگه، یه لحظه اینو بخون...»
«خب ببین، اگه که مردم ریختن خواستن بگیرنمون، همین جمله رو شعار بدیم خب، چی می‌گی؟»
«یعنی بگیم تا درخت هست، زندگی باید کرد؟»

به من گفته بوديد «به امید دیدار» اما آن دفعه‌ای كه برگشتم، دیگر ندیدمتان. آن قدر بی خبر بودم که حتی نمی‌دانستم در یک جغرافیا به سر می‌بریم یا نه. حال دیگر دوست دارم شما خطابتان کنم: شما من را به یاد ادبیات می‌انداختید. از آخرین بار چیزی از من برای شما به یادگار ماند. همان طور که از شما برای من. گاهی به آن چیز کوچک فکر می‌کنم، به اینکه آیا هنوز همان جای قبلی‌اش را دارد یا نه. به اینکه من را به خاطرتان می‌آورد یا نه. و اگر می‌آورد، چه صفاتی در ذهنتان پدیدار می‌شود-زنی با چشمانی غمگین؟ زیبا؟ ابله؟ تند خو؟ عاشق؟
به این فکر می‌کنم که چیزهای کوچک به جای مانده از ما چه تصویر بزرگی از ما ارائه مى‌دهند و حفظ‌اش می‌کنند.

𝖠 𝗆𝖺𝗋𝗆𝖺𝗅𝖺𝖽𝖾 𝗌𝖺𝗇𝖽𝗐𝗂𝖼𝗁 𝗂𝗌 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖺 𝖻𝖺𝖽 𝗂𝖽𝖾𝖺.🐻🧳

نمیدانم این روزها رنگ‌ها چرا اینقدر با من لجباز شده‌اند. آبی، زود غروب میکند؛ زرد، مزه‌ی عسل نمیدهد؛ حتی سبز هم دیگر بوی راه‌های آرام را نمی‌آورد.
اگر روزی مرا پیدا نکردی دنبال من میان آدمها نگرد. لای کتابی خواهم بود که بوی چوب میدهد، یا ته قابلمه‌ای که دارچین را بیش از اندازه دوست داشته، یا روی بوم نقاشی‌ای که آسمانش را سه بار پاک کرده‌ام تا شاید آبی درستش را پیدا کنم.
این روزها انگار دنیا زیادی رنگ دارد، اما هیچ‌کدامشان باب‌ دل من نیستند.
ما فقط وانمود میکنیم همه‌چیز خوب است؛ درست مثل مربای زردآلویی که از دور، طلایی و خوشمزه ، اما اگر در شیشه‌اش را باز کنی، میفهمی تمام تابستان را دلتنگ آفتاب مانده.