هر گاه در حضور امام رئوف به این صحن می‌ایم، می‌نشینم و این گنبد من را غرق افکار خود می‌کند. از خود می‌پرسم ما چقدر دیگر باید خون های کودکان و بزرگانمان را فدای این گنبد طلایی بکنیم تا من یا فرزندانم یا شاید نوه های من در صحن مسجد الاقصی بنشینیم و به گنبد طلایی اش خیره بشویم؟
چگونه و تا به کی؟ من هنوز برای این سوالم مانند دیگر سوال های ذهنم پاسخی نیافتم.
ما در فلسطین با قدس و برای قدس رشد می‌کنیم و قد می‌کشیم، زندگی می‌کنیم و می‌میریم تا عشق این سرزمین را به نسل بعدی منتقل کنیم.
در این ساعات مردم غزه در حال پرداخت مالیات این عشق با خون های سرخ خودشان هستند، آیا قیمتی گرانبها تر از این خون ها وجود دارد؟
یکبار می‌گویم و هزار بار تکرار می‌کنم،  هر دمی که می‌آید و  هر قطره خونی که ریخته می‌شود فدای مسجدالاقصی ست و ما پیروز میدانیم.
@monem_ps

وقتی از غزه خارج شدم و با افرادی از ملیت‌های متفاوت همصحبت شدم، اینکه داشتند با یک فلسطینی صحبت میکردند همیشه براشون جالب بود، وشروع میکردند به پرسش‌ سوالاتی که در ذهنشون بود، منم جوابشون رو میدادم
همیشه خدا را شکر میکردم چون قدرت اینو دارم که مظلومیت مردم وطنم رو به دیگران توضیح بدم، سؤالات دردناک زیادی ازم میپرسیدن، ولی هر وقت این سؤال رو شنیدم قلبم مچاله می‌شد و متاسف میشدم و به خودم میگفتم این همه خون که دادیم این همه درد که کشیدیم دیده نمیشه؟ همیشه پاسخ برای این شبهه رو داشتم و اون ادم قانع میشد ولی این چند دقیقه که باید براش این چند نکته رو توضیح میدادم بسیار برام دردناک بوده.
@monem_ps