‏بعضی از دعواها اصلاً مال اون لحظه نیستن، مال وقتاییه که مدام گفتی (عیبی نداره)، ولی عیب داشته.

‏من امن‌ترین و قشنگ‌ترین خونه‌ای بودم که میتونستی داشته باشی ولی تو لیاقتت آوارگیه.

‏مامان خوشگله، مامان امنه، مامان قوی‌ترین آدمیه که تو کل زندگیم دیدم.

همه چیز به “وقتش”

‏من اون حرفت رو هضم کردم و باهاش کنار اومدم ولی الان وسط فکرام دوباره بهش برخوردم و دیدم غمگینم کرده.

‏خدایا یه " آخیش" بنداز وسط این روزای من.

‏نمی دونم چه بلایی داره سر زندگیم میاد ولی کم کم دارم علاقمو به همه چی از دست میدم.

حرفات بهم میگن دوسم داری رفتارات خلافشو ثابت میکنه

تنهاییم شبیه تنهاییِ ظهرای بچگیم شده، وقتایی که همه می‌خوابیدن و من خوابم نمی‌برد،آدما بودن اما نبودن .

هرگز تاکید میکنم هرگز آدمارو برای رفتار اشتباهی که داشتن نبخشید چون بار بعد رفتار اشتباه تری از خودشون نشون میدن

همیشه زبونم باعث میشه اشتباه شناخته شم

‏این هوا یه "بپوش‌بیام‌دنبالت" کم داره.

‏آدما هیچوقت از دید خودشون مقصر نیستن.

۹۰٪ چيزهايى كه نگرانشونى حتى اتفاق هم نميفتن .

‏آدم کم کم از چیزی که بهش نرسیده، متنفر میشه.

ولی من میخوام دیگه خودمو بازنشسته کنم و دست از زندگی کردن بکشم