اونجايى كه نه خودخورى گذشته رو بكنی و نه استرس آينده رو بكشی، يعنی دارى "زندگى" میكنی.
گاهی یه حرفایی رو نمیشه زد،
یه اشکایی رو نمیشه ریخت،
مثل همونجا که ابتهاج میگه:
«سالها ناگفته ماند این شرحِ درد.»
یه اشکایی رو نمیشه ریخت،
مثل همونجا که ابتهاج میگه:
«سالها ناگفته ماند این شرحِ درد.»