Ҷасади фиръавн пас аз чанд ҳазорсолаҳо боқӣ мондааст ва ҳоло дар осорхонаи Миср ҷойгир аст. Ин ҳамон фиръавнест, ки Дар замони Мусо пайғамбар (с) буд. Мусо пайғамбар (с) ӯро ба Яктопарастӣ, Яъне Ислом даъват кард, аммо ин фиръавн ба ҷои он ки ба Як Худо имон оварад, Худашро Худо медонист Ва Мусоро эътироф намекард, ин фиръавн мағрур, мағрур, беадолатона буд, мардумро зулм мекард ва кӯдаконро мекушт ва вақте ки Мусо (с) халқи Худро аз Миср берун кардан мехост, фиръавн инро фаҳмид ва бо бо лашкари худ Дар Таъқиби мусо (салом Ба Ӯ), Вақте Ки мМусо Пайғамбар (С) бо одамон ба баҳр наздик шуд, пас бо иродаи Худо баҳр аз пеши онҳо ҷудо шуд ва онҳо аз Байни Сутунҳои оби ин баҳр гузаштанд, фиръавн низ мехост бо лашкари худ гузарад аммо баҳр ӯро фурӯ бурд ва ӯ дар куфр мурд Ва гуфта Мешавад, Ки ӯ абадӣ дар дӯзах хоҳад буд. Дар Қуръони карим дар сураи 10: 92 дар бораи ҷасади фиръавн гуфта шудааст:



Имрӯз мо ҷисми туро наҷот Медиҳем, то ту барои касоне, ки баъд аз ту хоҳанд буд, ибрате бошӣ". Бисер одамон оети Моро нодида мегиранд.


Яъне, ин боз як далели ҳақиқати навиштаҳои охирин аст.

ман ҳатто намедонам,ки хушбахтиро аз куҷо ефтан мумкин аст, ба ҷуз дар дуо.
ман ҳатто намедонам ,ки дар куҷо оромӣ пайдо кунам, ба ҷуз хондани қуръон.
ман ҳатто намедонам, ки доруҳое ҳастанд,ки дарди дилро хомӯш мекунанд, ба ҷуз зикри Худои Таоло.

Худоро Шукр ба Номат.🥰 Алхамдулилах ки , Мусульмон тавалуд шудам.🤲 🕋

Имрӯз Ҷумъа аст, салаватро ба Паембар Муҳаммад (с)зиед кунед

"На касе, ки метавонад аз пой афтад, балки касе, ки ҳангоми хашм худро нигоҳ дошта метавонад, қавӣ аст"


"ғазаб кардан ба нӯшидани заҳр монанд аст, ки интизори марги шахси дигар аз он аст"

Дар сӯҳбат бо модаре, ки ба шумо сухан гуфтанро омӯхтааст, аз шиддати забони худ истифода набаред.

- ибни Аббос, р اي الله

[Ахбар,1/91]

муколамаи Ҳоҷар Ва Иброҳим, вақте Ки Худои Таоло ба ӯ фармон дод, ки оилаашро дар Макка тарк кунад ва Ба Ерусалим равад:

- маро тарк мекунӣ? дар ин ҷо, на об ва на хӯрок?!
ое худо ба ту фармон додааст?

- бале

- пас ӯ моро тарк намекунад

➖➖➖➖➖
намунаи он, ки таваккул ба кадом мақсад ниез дорад..

- ба Назди Худо баргардед, ҳатто агар ҳазор бор гуноҳ карда бошед...

Ҳар гоҳе ки банда аз Худо илтиҷо кунад, ӯро дӯст Медорад, наздик мекунад ва ба ӯ ато мекунад.

чаро шумо қарор додед, ки гуноҳи шумо даҳшатноктарин аст?

бигӯ:

Аз гуноҳҳо даст кашидан..


бо виҷдони худ фаред занед ва инро фаред занед, итминон ҳосил кунед, Ки Бахшанда шуморо мебахшад, аммо на аз фареди шумо, балки аз он сабаб

Ӯ Бахшояндаву Меҳрубон Аст.


📖: لانك انت الله.

Ҳасан Ал-Басрӣ гуфт::

Вақте ки марде аз одамони замони ҷаҳилия бо духтаре издивоҷ кард, онҳо гуфтанд: "пайдоиши ӯ Чист? Пайдоиши вай чист? Ва Чун Ислом омад, гуфтанд: "дини ӯ чист? Дини вай чист? Ва шумо имрӯз мегӯед: "сарвати ӯ чӣ гуна аст? Вазъи вай чӣ гуна аст?»

Али "баҳҷатул маҷалис", 1/181.

Имрӯз Ҷумъа аст, салаватро ба Паембар Муҳаммад (с)зиед кунед

Марги худро ед ору гиряи бисер кун 😥

Хар чон чашандаи марг аст, вакту соатш омад намепурса ть да гичои , чикораи. Худованд гузаштагони мову шумора Рахмат кунад. Аминь

Не забудь про Аллаха когда получишь то, о чем молился.

Вақте ки он чиро, ки дар дуо мегуфтед, ва ба даст овардед, Худоро фаромӯш накунед.

ибни Усаймин гуфт:

"3 намуди муҳаббат вуҷуд дорад:

1-муҳаббат ба хотири Худо хилофи тавҳид нест, балки онро пурра мекунад ва ин яке аз намудҳои ибодат аст, яъне дӯст доштани касе е баъзе амалҳо, зеро Худо онро дӯст медорад.

2-муҳаббати табиӣ (шавҳар, фарзандон, волидон, пул, хӯрок, нӯшокӣ, либос ва ғ.). Шумо бояд ҳамеша дилҳои худро тафтиш кунед-ин муҳаббат Ба Худо наздик мешавад е баръакс"

3-муҳаббат дар баробари Худо ширк аст".

Ба Шарх китобу тавҳид, 6 нигаред.




сказал ибн Усеймин:

«Есть 3 вида любви:

1 - любовь ради Аллаха - это не противоречит таухиду, а дополняет его и это один из видов поклонения, т.е. любить кого-то или какие-то деяния потому, что Аллах это любит.

2 - естественная любовь (муж, дети, родители, деньги, еда, питье, одежда и т.д.). Нужно всегда проверять свои сердца – эта любовь приближает к Аллаху или наоборот”

3 - любовь наравне с Аллахом – это ширк (придавание Аллаху сотоварища)».

См.«Шарх китабу таухид», 6.