آنيما احتياط

بدرود جناب هاراگوچی
به زودی ماهی گيری را منتشر می کنم
@modulationart

275 viewsedited 07:30

«گزارش از غارِ گندم»

جايي که آب از زير کوه به بيرون جريان داشت بسيار خنک و مطبوع بود. به سختي مي‌شد از قسمت فوقاني پايين چشمه وارد حفره‌اي شد که رابط بين آبشار و دهانه غار بود. اطراف کوه، درخت‌هاي بُنه، بادام، بلوط و ارس روييده بودند. وارد غار شديم. ابتدا گلوگاه کوتاهي بود که بايد خميده از آن مي‌گذشتيم و بعد از آن به پله‌هايي رسيديم که طبيعي بود و در اثرآبرفت‌گي‌هاي درون غار
درست شده بودند. از سقف روغن خوش‌بو مي‌چکيد و کف آن گِلی و لغزنده بود. از پله‌ها بالا رفتيم، حدود سيصد چهار صد تا پله بود که بعضي از آن‌ها صاف شده بودند و از حالت پلکاني به سراشيبي تغيير شکل داده بودند. وقتي بالاي پله‌ها رسيديم، از دور معبد دوازده ضلعي با گنبد هرمي، با کاشي‌هاي خشت فيروزه‌اي به چشم مي‌آمد. سنگفرش باريک و طولاني، انتهاي پله‌ها را به معبد وصل مي‌کرد.
روي ديوارهاي معبد نقش‌هاي برجسته مردان بال‌دار ديده مي‌شد که به نشانه احترام انگشت سبابه دست راست‌شان را بالا آورده بودند. از درگاه سفيد و بزرگ، داخل شديم. مشعل‌ها از چوب ارس می سوختند و از ديوارهاي معبد چشمه‌هاي زيبا با آب‌هاي رنگارنگ به سمت درياچه‌اي که پر بود از ماهي‌هاي رنگين‌کمان، جاري بودند و کف معبد انباشته از خاک‌هاي قهوه‌اي و بلوطي بود.
از در ديگر معبد که به يک دهليز باز مي‌شد، بيرون رفتيم. داخل دهليز فرهانه‌هايي نقر شده بودند که در بخش بالايي با لکه‌هاي نور پوشيده شده بود (مثل ستون‌هايي که از بالا به پايين جريان داشته باشند) و لکه‌هاي نور دقيقن در محل برخوردشان با فرهانه‌ها به شکل درخت‌هاي هزار برگ که رو به پايين نازک شده باشند در مي‌آمدند و به فرهانه‌ها که مي‌رسيدند، مثل اين مي‌ماند که آن‌ها در سدكيس‌هاي وسيع غوطه‌ورند. فرهانه‌ها به زبان‌هاي مختلف نوشته شده بودند که در يک طرح سيال مي‌شد آن‌ها را فهميد. انتهاي دهليز سکوي سنگي بود و بالاي سکو رف. رف به دو قسمت تقسيم و نام‌گذاري شده بود. قسمت اول «رفِ آفر» نام داشت و بالاي قسمت دوم نوشته بودند «رفِ جوزالنساء»
در رف آفر عده ای می رقصيدند. حرکت پاهاشان مستمر و ضربدري بود و در طول بازي تکرار مي‌شد و وقتي آهنگ تند مي‌شد حرکت پاهاشان نيز عوض مي‌شد و به حالت لي‌لي در مي‌آمد، حرکت پا، با پاي راست شروع مي‌شد و هم آهنگ با حرکات دست، پاي چپ کمي از زمين جدا و با چرخش به جلو برداشته مي‌شد. حرکات دست‌ها شامل بررسي زمين براي کاشتن گندم، بذرپاشي، آبياري، درو، چک زدن، چغل کردن، بردن گندم به سوي آسياب، آرد کردن و پختن نان و سپاس از پروردگار بود. بعد از آن مردان مي‌نشستند، آرد را خمير مي‌کردند، مي‌پختند و سپس جشن درو را بر پا مي‌کردند به اين ترتيب که دست‌هاي آن‌ها به گردن يک ديگر گره مي‌خورد و بعد ازآن دوباره مراحل دعا و سجده به درگاه پروردگار را به جا مي‌آوردند.
در رف جوزالنساء، يک گياه روييده بود با ميوه‌هايي شکل ستاره، که گاه از دور زناني گندمگون به نظر مي‌رسيدند. در کنار اين گياه کاريزي بود که از رودخانه کرخايا سرچشمه مي‌گرفت و ديوارهاي اين کاريز پر بود از ترانه‌هاي زيبا به خط آب.

مکتوب سوم (شيخ سرخ)
از شعر بلند زاينده رود
از مجموعه رصدکردن خواب های افلاکی با تلسکوپ سُرب
#آنيما_احتياط
@modulationart
#شعر

332 viewsedited 19:04