شرارت انسانی رو می‌تونیم به دو نوع تقسیم کنیم. شرارت کاربردی و شرارت ناب. شرارت کاربردی اینطوره که برای رسیدن به یک چیز بیرونی، مجبور به انجام کار شرورانه می‌شی. برای رسیدن به امنیت، قدرت، پول و غیره. شرارت ناب وقتی رخ میده که شما از نفس اون شرارت و رنج کشیدن دیگران لذت می‌بری بدون اینکه هیچ چیز خارجی‌ای به دست بیاری.

مثال برای شرارت کاربردی: اگر یه عده بخوان تو و مردمت رو سلاخی کنن، تو بهشون آسیب می‌زنی تا نتونن اینکارو بکنن. چون اون‌ها مانع تو برای زندگی کردن هستن. ممکنه هزاران نفرشون هم بمیرن.
یا شرکتی داری و می‌خوای گسترش‌اش بدی، رقیبت مانعته. ورشکستش می‌کنی تا به هدفت برسی. صدها نفر رو بیکار می‌کنی و خانوادشون به فنا میرن.

مثال برای شرارت ناب: به کسی آسیب می‌زنی چون اینطور دلت خنک میشه. یا زمین خوردن کسی رو می‌بینی و از رنج بی‌فایده‌ای که اون برده کیف می‌کنی.

همه‌ی ما هر روز درگیر شرارت‌های کاربردی هستیم. اهدافی داریم که بعضی چیزها مانعش هستن و دیگرانی قربانی شدن تا بهشون برسیم. اگر تو هدفی داشته باشی و کسی مانعش باشه، تو از آسیب زدن به اون شخص لذت نمی‌بری. تا زمونی که اقتصاد و تکنولوژی اجازه نده که بدون آسیب زدن بهش کارت پیش بره، ناگزیری که بهش آسیب بزنی. (مگر اینکه بیخیال هدفت شی، گاهی بمیری یا بدبخت بشی). وقتی هم که بشه راه‌حلی پیدا کرد که بهش آسیب نزنی و به هدفت برسی، امکان اینو داری که بهش آسیب نزنی.

توی شرارت کاربردی، مهم و تعیین‌کننده است که اصلا از کاری که می‌کنی لذت نبری. وقتی از آسیب و رنج دیدن دیگران لذت بردی، آلوده به شرارت ناب شدی.

یه بار از یه حکیمی پرسیدن اگر برگردی به زمونی که هیتلر تازه می‌خواست شروع کنه، حاضر بودی بکشیش تا بخاطرش اینهمه جنایت رخ نده؟ گفت: آره، اما بدون خشم. بدون لذت.

وقتی بدون اینکه چیزی به دست بیاری، همینطوری از رنج کشیدن دیگران لذت بردی، تلنگر بخور که آلوده به شرارت ناب شدی و داری یه هیولای مخرب میشی. روحتون رو به شیطان بفروشید، ولی برای به دست آوردن چیزهای باارزش بفروشید، مفت ندین بره.

یه دوستی پیام داد که یه آدم مریضی تهدیدش کرده، بهونه‌ای شد یه نکته‌ی مهم بگم:

توی تهدیدهای شخص ثالث و ناشناس، هارت و‌ پورت کردنا خیلی جدی نیست. چیزی که ماجرا رو جدی‌تر می‌کنه دادن اطلاعاتیه که کسی نباید داشته باشه مگر توی حالتی که خیلییییییی پیگیر شما بوده باشه و حسابی رصدتون کرده.

یه مثال بزنم: هارت و پورت که مشخصه نیاز نیست بگم. ولی اگر یکی ناشناس پیام بده «ساعت ۱۵:۱۷ سوم جولای دم برج ایفل رفته بودی خوش گذشت؟ دفعه بعدی بیشتر مراقب باش»‌.

این یعنی اوج خطر. کسی که اونقدر پیگیرت بوده که آمارتو در آورده فلان ساعت فلان روز کجا رفتی و چیکار کردی (اگر‌ خودت توی سوشال مدیا جار نزدی البته)، آدمیه که خطرناکه. اینو باید جدی‌تر بگیری تا هارت و پورتیا. البته هارت و پورتی هم مسئله است ولی این مهم‌تره.

روانشناسی ‌اش رو بخوام بگم میشه شخصیت‌هایی که به شدت انوی (envy) محرک رفتارشونه خطرناکن. مثل نارسیستیک‌ها و سایکوپات‌ها.

اکت و رفتاری هم که میتونید باهاش بفهمید یه آدمی خیلی ممکنه خطرناک باشه همین پیگیر بودن و آبسسد بودن روی شماست. اصلا پیگیر بودن در همه حالات رفتار بالغانه ای نیست، چه از سمت والدین باشه چه از دوست و بدتر از سمت پارتنر. در مواقعی که رابطه خوبه این پیگیر بودنه باعث میشه بعضا حس خوبی بگیرید، طرف میاد کمک میکنه بهتون، هواتون رو داره، همش مشکلاتتون رو حل میکنه, وقتی میفهمید توی چاله افتادید که رابطه خراب میشه.

وقتی رابطه خراب شد، تارگت و پیکان اون پيگيري ها و کمک ها، وارونه می‌شه و یه فضای خفه کننده براتون میسازه.

خلاصه‌های صوتی کتاب «چطور از احساسِ "گه بودن" در بیاییم: ۱۴ عادتی که نمی‌ذارن خوشحال باشی»

یه شاخه اصلی جدید تو سبب شناسی علایم ADHD هست، که علایم ADHD رو ناشی از مشکل تو تنظیم برانگیختگی می دونه، نه لزوما نقص کارکرد اجرایی…

چند تا مقاله داره این یکی از ساده ترینهاشه….سعی می کنم با Ai تند تند ترجمه کنم بذارم…

توضیحشم تو یه وویس می دم