به انتظار دیدن دو چشم تو نشسته‌ام
ببین مرا
که با نگاه دور تو
چه عهدهای نازکی
که در دلم نبسته‌ام

چه خواب‌های روشنی
که زیر نور شمع‌ها
همان شبی که آفتاب دیدمت
ندیده‌ام

ببین که من
چه شعر‌های ساکتی
که از کلام چشم خود
شبی که انعکاس عکس تو در آن خمیده شد
شنیده‌ام

چه آه‌های تیره‌ای
همان دمی که وصلت لبان ما
در این اتاق سر گرفت
به روی خال گردنت دمیده‌ام

و عکست از لبان من
چنان دوباره نم گرفت
که آتش دو چشم خشک چوبی‌ات
-که شعله می‌زند مرا-
به ساقه‌ی تنم گرفت

ببین مرا
که با نگاه دور تو
چه عهدهای نازکی
که در دلم نبسته‌ام
که پیش‌ از آن‌که با تو آشنا شوم
من از تو دلشکسته‌ام.

#مبیناوفا
@mobinavafaa

یادتونه من تو استعاره‌های یه فیلم سینمایی زندگی می‌کنم؟
اپیزود بعدی‌ش، دیشب اتفاق افتاد.

مفاهیم عمیق شمعدون‌
(منم نمیدونم الان بخندیم یا گریه کنیم.)

بامداد افشار توی اینستاگرام این ویدئومو لایک کرده. اینو ثبت می‌کنم برای دیدن اون روزی که با هم برای ساخت فیلم واقعی خودم همکاری کنیم.

اگه فکر می‌کنید خوشی‌هاتون زودگذرن این برای شماست. من چند وقت اخیر خیلی مشغول «تبدیل» بودم. الان میگم یعنی چی. آدم یه وقتایی حس میکنه سرزنده‌ست، و این حسه رو حس میکنه تا تموم شه. حتی یه وقتایی ولش میکنه تا تموم شه. بعد همش میگه ای بابا، چرا شادی انقدر زودگذره. راهی که امتحانش کردم اینه که از حس‌های مختلف تو یه جهت به‌دردبخوری استفاده کنم.
مثلاً احساس امید رو، میرم جلوی آینه تبدیل به رقص می‌کنم(حتی شده ۵ دقیقه). غم رو تبدیل به شعر می‌کنم. به‌هم‌ریختگی رو تبدیل به خط‌خطی، آرامش رو تبدیل به نقاشی، انگیزه رو تبدیل به کار، و مهم‌تر از همه، بی‌حالی رو تبدیل به خواب، یا خستگی رو تبدیل به استراحت می‌کنم. ساده به‌نظر میاد ولی مثلاً یه وقتایی آدم میدونه خسته‌ست‌ها! ولی تبدیلش نمیکنه به استراحت، تا هی فرسوده‌تر شه. خلاصه انگار دست حس‌های مختلف رو می‌گیرم و باهاشون زندگی می‌کنم؛ این‌طوری حتی اگه مدتشون کوتاه باشه، اثرشون موندگاره.
@mobinavafaa

امروز احساس اجتماعی‌بودنم رو تبدیل به عکاسی از غریبه‌ها کردم و به همین بهونه بهشون گفتم که قشنگن. ذوقی که این خانوم کرد رو یادم نگه می‌دارم. دلم خنک شد و از این تجربه راضی‌ام.

به تو که فکر می‌کنم، توی قلبم آتیشه.
@mobinavafaa

بهاری، کمبوزه هستی، خیاری
بُز‌ک‌ها هم نمردند و رسیدی

تو کارت از شباهت‌ها گذشته
که خود، ضرب‌المثل‌های جدیدی

#میرا(م.و)
#مبیناوفا
@mobinavafaa

مازیار فلاحی یه جایی از آهنگ "دوسِت دارم"، میخونه: دوست دارم تا فردا.
-یعنی فقط تا فردا دوسش داره؟
نه؛ یعنی هر روز و هر وقتی که این آهنگو بشنوی، من جلو جلو تا فرداش دوست دارم. فردای هر وقت، یعنی همیشه.

از خود اکتای براهنی درباره‌ی پیرپسر و نقاشی‌ها پرسیدم.

شمعدون ۲
یه جایی بالاخره تسلیم میشی و دوتا دستاتو میاری بالا.