می‌دوم تو ایوون، دست پریا رو می‌گیرم و می‌کشم،
-Amèlie!
+J'adore cette chanson!

اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟

می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌
در خاورمیانه رویا داشتن، خودش رویاست.

بعد اینهمه وقت آوردمش و ازش خواستم منو ببره به روزی که چهار زانو نشسته بودم جلوی تلویزیون کوچیکه، چون بابا برام سی‌دی آناستازیا رو خریده بود.

چهارشنبه، ۱۴۰۴/۰۴/۰۴، ۰۴:۰۴

دلم می‌خواست دوباره با دوربینم گیرتون مینداختم، بای‌بای می‌کردیم و قرار بود بهار بیاد.

در را بست. نشست، با لیوان چای، در مرکز اتاق. به روبرو نگاه می‌کرد. نوشید. سرش را چرخاند.
همیشه لباس‌ها را تا می‌کرد؛ و به ترتیب رنگ، آویزان. پالت سایه باید توی کشو باشد. روتختی چند روز پیش شسته شده. سشوار کوچک برای چتری‌هاست؛ همیشه توی کشوی اول. سشوار بزرگ برای ساقه‌ی مو؛ همیشه در جعبه، توی کمد بزرگ قهوه‌ای.
حالا تخت، بدون روتختی. سشوارها، روی فرش‌. موها، به‌هم‌ریخته. لباس‌ها، تپه. گل‌ها پژمرده. عروسک‌ها مرده.
نوشید. وحشت کرد. گریست. او بازگشته است.

[در باب اضطراب و افسردگی]

که می‌روم به سوی سرنوشت

دور گلوی ما از بس پر از نیشه، جای نوازش هم خون‌مردگی میشه.