خودم قو دوست دارم. یه چیزیه که نه در دسترسه نه منطقیه نه با علم زیستی سازگاره.‌ حالا اگه تونستید قضاوت کنید.

پسر، واقعا وقتی اعتماد به نفس داری کلا دنیا انگار یه جای دیگه است.

بخوام‌ براتون واضح‌تر توضیح بدم، قبلا انگار همش فکر می‌کردم که هر کاری هم که بکنم تهش فقط می‌تونم یه خدمت‌گزار باشم. فقط می‌تونم از بقیه اطاعت کنم. فقط می‌تونم‌ دستورات بقیه رو دنبال کنم. الان فهمیدم که من تمام این مدت می‌تونستم مدیر باشم، می‌تونستم راهبر باشم و می‌تونستم به همه چی به اراده‌ی خودم جهت بدم ولی گذاشتم این حق ازم گرفته بشه.

کاراکتر ❌
سبک زندگی ✅

سال نوی همگی مبارک 🤍🎉

یه چالش جدید شروع کردم به اسم چالش فروردین.
این‌جوریه که باید کل فروردین رو زنده بمونم‌ و حتی یه بارم نمیرم.

"گزنوفانس همین‌طور به عنوان اولین فیلسوفی شناخته می‌شود که با پرسش‌های معرفت‌شناسانه مواجه شد و پیشنهاد کرد که وقتی می‌گوییم چیزی را 'می‌دانیم'، آن معرفت واقعا تنها یک 'باور صادق' است؛ فرضیه‌ای که به اندازه کافی خوب است تا کار را با آن شروع کنیم. یک 'حقیقت-واقعیت' وجود دارد، اما همیشه ورای فهم انسانی ماست. تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که فرضیات خود را اصلاح کنیم تا به تدریج به نزدیکی آن حقیقت برسیم."

دقیقا چی باعث شد فکر کنم به اندازه‌ای باهوشم که بخوام آلمانی یاد بگیرم؟

من نمی‌فهمم یعنی ۳۰۰۰ سال پیش حتی یک نفر هم پیدا نشد به این خدانشناسا بگه شما دقیقا ۱۰ مدل حرف تعریف برای کجاتون می‌خواید؟

واقعا خیلی خنده‌داره برام‌ که تمام عمرم از تماس تصویری فرار کردم و حالا کارم بر پایه‌ی برقراری تماس تصویری بنا شده.

سرنوشت این‌جوری بوده که: آخی تماس تصویری دوست نداری؟ بیا!

یعنی اگر یه سال پیش یکی بهم می‌گفت که قراره با یک عالمه آدم تماس تصویری بگیرم، کل مدت حرف بزنم، خودمو پر انرژی نشون بدم، و مکالمه رو مدیریت کنم، با کمال احترام پشت دستم رو می‌اوردم جلو و پر قدرت می‌زدم دهنش :/

کیبورد کامپیوترم یه روز صبح پاشده و خیلی ناگهانی تصمیم گرفته که به حروف "خ، م، و" نیاز نداره.

پس متاسفم ولی من تا یه مدت نمی‌تونم در جواب "چطوری؟" بنویسم "خوبم". تا یه مدت فقط می‌تونم "ب" باشم. حالا دیگه شما خودتون فکر کنید "ب" بودن چجوریه.

شما چون معمولا فقط به کند گذشتن ماه‌های شمسی دقت می‌کنید از کند گذشتن ماه‌های میلادی غافل می‌شید وگرنه می‌تونم قسم بخورم که الان نزدیک سه ماهه توی نیمه‌ی آخر ماه می موندیم...

از دلایلی که خیلی تمایل ندارم به آثار خارجی با ترجمه‌ی عنوان‌شون به فارسی اشاره کنم:

می‌خوام بگم بالاخره تموم شد ولی می‌ترسم برگرده :/

باید این‌جا در حضور همه‌اتون یه اعترافی بکنم.


واقعیت اینه که....


حتی بعد از این همه مدت، من واقعا هنوز کوچک‌ترین ایده‌ای ندارم که دقیقا کجا و چجوری باید از ایموجی 🗿 استفاده کنم. فقط یه چیزی می‌نویسم و پرتش می‌کنم وسط پیامم و امید می‌بندم که معنی بده🗿

تا عمیق‌ترین نقطه‌ی مغز استخوان از این کشور، از این دین، از این مذهب، از این ساختار، از این سیاست، از این حکومت، از این تاریخ، از این جغرافیا، از این تربیت، از این مجموعه‌ی احمقانه و غیرمنصفانه‌ی سنت و ارزش‌ها خسته و منزجرم.

رها کردن و رفتن و کندن از این آلودگی‌های بیمارکننده هم به جز توهمِ پوچ و خالی چیزی نیست‌. وقتی شخصیت و هویتت حول محور این آلودگی‌ها شکل می‌گیره و بزرگ میشه، دیگه هر نقطه‌ی نقشه‌ هم پا بذاری این آلودگی‌ها درونت به زندگی ادامه میده.

از عزیزانی که در قاره‌ی آسیا دستی در تولید سریال و فیلم دارند خواهشمندم این پیرنگ بی‌نوای "جابجایی روح و جسم" رو رها کنند. هر چی نگاه می‌کنی روح پدر داخل جسم مادره روح دختر داخل جسم پسره روح پدربزرگ داخل جسم نوه‌ی دختریه روح امپراتور سلسله‌ی ۳۰۰۰ سال پیش داخل جسم بچه‌ی مهدکودکیه 💀

یه دو دقیقه داخل هم نشید توی همون جسمی که باری تعالی داده بهتون بمونید شاید مورد پسندتون واقع شد.

واقعا گاهی وقت‌ها جوری به نظر میاد انگار شخصیتم چندین تکه‌ی مختلف داره که همه در آخرین حد تضاد ممکن با هم قرار دارند.

و مشکل اینجاست که انگار هر تکه به شکل کاملا افراطی از تکه‌های دیگه متنفره.