دولینگو شاید هوچی‌گر باشه (برابر درست برای Drama Queen پیدا نکردم. باهاش کنار بیاید.) و شاید در عرض ۱۵ دقیقه از تمام تدابیر و فنون جنگی از مظلوم‌نمایی و خودزنی و سرزنش گرفته تا تحقیر و تهدید و تهییج و ایجاد رعب و وحشت برای باز کردن اپلیکیشن توسط شما استفاده کنه. ولی در واقع اینا همه‌اش از ترس میاد. همه‌اش ریشه در احساس ناکافی بودن داره. این بچه همه‌اش می‌ترسه شما با یه اپلیکیشن یادگیری زبان دیگه بهش خیانت کنید. این یعنی شما توی رابطه‌اتون به دولینگو احساس اعتماد کافی ندادید. چون نسخه‌ی ویژه و بدون تبلیغ و ویژگی‌های ممتازش رو خریداری نکردید و همه‌اش از نسخه‌ی رایگان استفاده کردید همیشه احساس خطر می‌کنه. از نظر دولینگو شما مثل این راننده‌های ماشین دهه‌ی پنجاه و شصت هستید که کل مسیر کمربند ایمنی رو دستشون می‌گرفتن ولی راضی نمی‌شدن ببندنش. مثل دوست‌پسری که هجده ساله با دوست‌دخترش توی رابطه است ولی باهاش ازدواج نمی‌کنه. اینا همش به این برمی‌گرده که دولینگو حس می‌کنه شما بهش تعهد کافی ندارید و هر لحظه می‌تونید حذفش کنید و زندگی و خانواده‌ای که اون همیشه با شما می‌خواسته رو با یه اپلیکیشن یادگیری زبان دیگه تشکیل بدید. برای همین هر لحظه‌ای که شما از محیط دولینگو دور باشید مساویه با خون به جگر کردنش.

@mkbroadcasting 📻

فیلم One Hour Photo اثر مارک رومَنِک به خوبی نشون‌دهنده‌ی این نکته است که کمبود توجه و مهر و محبت، حس نکردن گرمای عشق خالصانه، و تنهایی غیرانتخابی که حاکی از آسیب‌های روانی و ناخودآگاهه چقدر آسون می‌تونه افراد رو از لبه‌ی بیماری به پرتگاه جنایت سوق بده و اون‌ها رو از فرد آسیب‌دیده‌‌ی قربانی به آسیب‌زننده‌ی مهاجم تبدیل کنه.

@mkbroadcasting 📻

حدس می‌زنم هر چقدر هم که دنیا باهامون مهربون باشه و بهمون منابع و افرادی رو داده باشه تا توی زندگی روزمره چنین کمبودهایی رو حس نکنیم، باز هم توی مسیر زندگی ممکنه روزنه‌هایی باشن که چنین کمبودهایی رو به رومون بیارن؟ برای مثال، روابط دوستانه، خانوادگی، عاشقانه یا هر نوع روابط دیگه‌ای که صرف‌نظر از عمقش یا مدتش، شکست خوردنش یا صدمه دیدنش می‌تونه تا مدتی ما رو غمگین کنه.

@mkbroadcasting 📻

حالا تصور کنید بر خلاف آدم‌های عادیِ تا حدی خوش‌شانس (چون هر آدم با یه زندگی عادی توی این دنیا بالاخره یه کم خوش‌شانسه. دقیقا به خاطر این که یه زندگی عادی داره.)، که دیوار دلشون محکم و برپاست و فقط شکست‌های عاطفی این جا و اون جا روزنه‌هایی روی دیوارشون جا گذاشته باشه، آدم‌هایی باشن که این شکست‌های عاطفی و روانیشون اون‌قدر عمیق و زیاد باشه که عملا باعث فروریزی دیوار شده باشه.

@mkbroadcasting 📻

یعنی می‌خوام بگم که من متخصص تنهایی و بی‌کسی نیستم و فکرم می‌تونه اشتباه باشه. ولی با استنباط به همین روزنه‌هایی که روی دیوار عاطفی همه‌امون هست، می‌تونم حدس بزنم که توی تنهایی و طرد شدنی که بر خلاف میل آدمه نوعی حس حقارت وجود داره؟ حس خیلی آزاردهنده‌ای راجع به این که کسی انتخابمون نکرده و کسی (بهتره بگیم کسی که می‌خواستیم) بهمون اهمیت نداده. و بعد حس حسادت نسبت به افرادی که خوش‌شانس‌تر بودن و آدم‌هایی رو داشتن که توسطشون انتخاب بشن و ازشون عشق دریافت کنند. و بعد در مرحله‌ای، حس خشم نسبت به افرادی که این عشق و گرما رو دارن و با قدرناشناسی پا روش می‌ذارن. که این خشم و حسادت خیلی راحت می‌تونه ریشه‌ی رفتارهای تهاجمی و آسیب‌زننده باشه.

@mkbroadcasting 📻

قاتل‌ها، مجرم‌ها، متجاوزها، دیکتاتورها و آزارگرهای زیادی وجود ندارند که کانون خانوادگی و/یا روابط غیرخانوادگی گرم و امنی داشته باشند و از افراد زیادی عشق و محبت با خلوص نیت دریافت کرده باشند.
یه مثال خیلی اغراق‌آمیز‌ براتون می‌زنم که منظورم‌‌ بهتر منتقل بشه: صادقانه فکر می‌کنم اگر هیتلر توی زندگیش احساس خلا و کمبود توجه و عشق نمی‌کرد، نمی‌تونست توی جنگ جهانی دوم و قتل و غارت‌هاش نقشی به اون حد حیاتی و مرکزی داشته باشه.

@mkbroadcasting 📻

برگردیم به One Hour Photo، جایی هست که نقش اصلی میگه "عکس‌ها در واقع می‌خوان این رو بگن: من این جا بودم، من وجود داشتم، و یکی دیگه هم بوده که به قدری من و دنیا براش اهمیت داشتیم که عکس من رو بگیره."
که باعث میشه فکر کنید اگر در هر مرحله‌ای از زندگی این آدم، آدم دیگه‌ای پیدا می‌شد که دوستش داشته باشه، بهش عشق و محبت بورزه و از لحظات و خاطرات خوشش عکس بگیره و ثبتش کنه، این فرد هیچوقت به چیزی که هست تبدیل نمی‌شد و به هیچ‌وجه کارهایی که انجام می‌داد رو نمی‌کرد.
سرچشمه‌ی تمام رفتارهای آسیب‌زننده‌ی این فرد، به سادگی این بود که آرزو داشت چیزی رو داشته باشه که خیلی‌ها توی این دنیا به صورت پیش‌فرض دارند: نزدیکان و خویشاوندانی که دوستش داشته باشند و اون بتونه لحظات خوش و پر از مهری رو باهاشون شریک بشه.

@mkbroadcasting 📻

حالا چرا و چطور این آدم که تمام زندگیش فرد بی‌سروصدا و مطیعی بوده تونسته دست به کارهای تهاجمی و آزار و پرخاشگری بزنه؟

حدس می‌زنم در کنار تمام اون حقارت و حسادت و خشم که از تنهایی ریشه می‌گیرند، تنهایی و طرد شدگی با خودش نوعی آسودگی خاطر رو هم به همراه داره که می‌تونه خطرناک‌ترین نوع آسودگی باشه.
وقتی از طرف همه ترک شده باشید، وقتی بدونید که مطلقا هیچ‌کس به حد کافی به این که با خودتون و زندگیتون چی کار کنید اهمیت نمی‌ده، می‌تونید تا حدی احساس راحتی کنید که بدونید هر کاری هم که ازتون سر بزنه، براتون ضرر و زیان به همراه نداره.
فکر می‌کنم برای همینه که می‌گن از آدمی که چیزهای زیادی برای از دست دادن داره نباید ترسید‌. اونی که چیزی برای از دست دادن نداره است که ترسناکه.

شخصیت اصلی One Hour Photo، در بدترین حالت با کارهاش فقط به خودش آسیب می‌زد و لازم نبود نگران آسیب دیدن فرد دیگه‌ای باشه. و وقتی از طرف کل دنیا طرد شده باشید و حقارت تک‌وتنها موندن رو حس کرده باشید این "خود" دیگه براتون ارزش زیادی نداره.

@mkbroadcasting 📻

در نتیجه‌ی تمام‌ این حرف‌ها، میشه از دیدگاه مارک رومَنِک این برداشت رو کرد که درصد قابل توجهی از افراد آسیب‌زننده و آزارگر، همون افرادی هستند که آرزوی عشق، توجه، و حمایت رو داشتند ولی به تنهایی، بی‌کسی، و شکست‌های عاطفی و روانی محکوم شدند. افرادی که نه تنها زمانی آسیب دیدند و نتونستند به تنهایی باهاش مقابله کنند، بلکه حتی گذر زمان و زندگی هم کمکشون نکرد بالاخره فردی رو پیدا کنند که به اون‌ها و آسیب‌هاشون اهمیت بده و مرهم زخم‌هاشون بشه.

@mkbroadcasting 📻

ختم کلام، گویا تمام فسادهای اخلاقی و اتفاقات بد این دنیا، بالاخره از یک راه یا راه دیگه، به این برمی‌گرده که سطح عشق، محبت، و مهر در این دنیا، خیلی پایین‌تر از حد لازمه.

@mkbroadcasting 📻

گُر: زمانی که شیطان...
آرام: چی می‌خواست؟
گُر: روحم رو.
آرام: باید می‌دادی. وقتی عقلت رو برده، روح به چه دردت می‌خوره؟

🎭 پشت چراغ قرمز، ساموئل گوسیان

@mkbroadcasting 📻

گُر: کجا می‌خوای بری؟
نونه: اون سرزمینی که درباره‌ی چیزهای خوب با صدای بلند حرف می‌زنن.

🎭 پشت چراغ قرمز، ساموئل گوسیان

@mkbroadcasting 📻

گُر: گناهکاریم که سرزمین نور رو پیدا نمی‌کنیم؟ البته باور داریم که هست... پروانه‌‌ها احتمالا از اون‌جا هستن... متوجه نمی‌شی از کجا به کجا پرواز می‌کنن... مهم اینه که ناامید نشی... پروانه یه روز عمر داره و با این حال از گل‌ها دور نمی‌شه... در مورد ما فرق می‌کنه، دراز می‌کشیم و منتظر آخرش می‌مونیم... پروانه این آخر رو، تا آخر هم باور نمی‌کنه...

🎭پشت چراغ قرمز‌، ساموئل گوسیان

@mkbroadcasting 📻

به حدی خوشحالم از این که هوا بالاخره سرد شده که می‌تونم گریه کنم. والا.

@mkbroadcasting 📻

بین این باری که صدای شلیک پدافندا پیچید و من بیدار نشدم و اون باری که تهران زلزله اومد و من بازم بیدار نشدم، دارم فکر می‌کنم شاید این که شبا بدون هیچ‌ دلیلی تا دیروقت بی‌خوابی می‌گیرم تصادفی نیست. شاید تنها تاکتیک مغزم برای اطمینان از زنده موندنم در صورت وقوع حادثه است😐😂

"بیا با هم یه آینده‌ی باستانی بسازیم.
زیر یه سقف زندگی کنیم.
به اندازه‌ی انبوه خاطراتمون عمر کنیم."

"درست همون طور که تو بهم زندگی هدیه دادی،
من بهت خنده هدیه می‌دم،
قول می‌دم همیشه همون‌جایی باشم که تو هستی."

"این‌جا، این سرزمین ابدی، برای تو"


- اگه ترانه‌ها می‌تونستن جنس داشته باشن فکر کنم این ترانه "حریر" می‌شد، بس که شفاف و لطیفه! 🤍

@mkbroadcasting 📻

جونم براتون بگه که جدیدا به طرز معجزه‌آسایی مدام دارم شیش بر صفر از مغزم می‌برم و تمام افکار وحشتناکِ منفیِ مزخرفِ قبلیم رو مسدود می‌کنم. مثل این می‌مونه که یه پتروس فداکار نامرئی انگشت ☝️ گذاشته باشه روی اون نقطه‌ای از مغزم که نشتی داشت و بدبختم می‌کرد. منتهی این اتفاقیه که در طول مدت زندگیم قبلا هیچ وقت رخ نداده پس نمی‌دونم الان خوشحال باشم یا بترسم😐

@mkbroadcasting 📻

انسان را با قوه‌ی منطق و نیروی خلاقه آفریده‌اند که آنچه را به او داده‌اند افزایش دهد. ولی تا به حال چیزی به وجود نیاورده بلکه همه‌چیز را از بین برده است. جنگلها روز‌به‌روز کم می‌شوند. رودها می‌خشکند. حیوانات غیراهلی معدوم می‌شوند. زمین فقیرتر و زشت‌تر می‌شود.

📚 دایی وانیا، آنتون چخوف

#کتاب_کاف

@mkbroadcasting 📻

آخرین باری که دلم می‌خواست ازدواج کنم ۷ یا ۸ سالم بود شایدم کمتر. روی کامپیوترمون street fighter نصب کرده بودیم‌ من برای خودم ادا درمی‌اوردم که با یکی از کاراکترای پسرش که اون موقع دوست داشتم نشستم سر سفره‌ی عقد چندتا از هم‌رزمای دخترشم دارن بالا سرمون قند می‌سابن😐😂 دیگه بعد از اون هیچ میلی به تشکیل خانواده در من بیدار نشد چه با آدم‌ واقعی چه با آدم غیرواقعی.

@mkbroadcasting 📻