اوضاع طوریه که حتی اگر به تکنولوژی نوینی دست پیدا کنن که بتونن کولر رو بین ارگان‌های داخلی خود من تعبیه کنن هم باز گرمه 🗿

*در حال تماشای سریال ژاپنی"

من: ....یه چیزی درست به نظر نمیاد‌.

*رخ دادن یه سوتفاهم مسخره که با دو کلمه حرف زدن حل میشه اما کاراکترها ترجیح می‌دن بمیرن تا در موردش حرف بزنن.*

من: آها الان درست شد.

@mkbroadcasting 📻

"چرا این قدر سخت به بقیه اعتماد می‌کنی؟"

چون که جونم براتون بگه، عرضم به حضورتون:

@mkbroadcasting 📻

بابت این نظر خیلی نامحبوب ببخشید اما میشه راجع به این حرف بزنیم که سازنده‌های سریال فرندز یکی از متظاهر‌ترین، رومخ‌ترین، عوضی‌ترین، خودمحورترین، کوته‌بین‌ترین، خودپرست‌ترین، بی‌فکر‌ترین، خودخواه‌ترین، حق‌ به جانب‌ترین و خشک‌مغز‌ترین کاراکترهای تاریخ تلویزیون رو در قالب راس گلر تحویل جامعه دادند و بعد هم سعی کردند بفرمایند که "نه ایشون خیلی هم پسر خوب و نجیبیه." ؟؟؟؟

@mkbroadcasting 📻

کار ترجمه این شکلیه که شما به خودت میای می‌بینی ۳۰ دقیقه است داری دنبال معادل واژه‌ی "قرتی" توی زبان انگلیسی می‌گردی....

@mkbroadcasting 📻

دلم می‌خواد سرسخت باشم. لجوج باشم. کله‌خر باشم. از بین نرم. مقاومت کنم. گریه‌ی کسی که می‌خواد حذفم کنه رو دربیارم.

مثل لکه‌ی آب مرغ روی ظرف پلاستیکی😑🤦‍♀

@mkbroadcasting 📻

متاسفانه به چندتا کلیپ از سریال The Idol برخوردم و با دیدن نقش اصلی مرد، مایلم از همین تریبون به طور رسمی از آقایان

۱. ادوارد کالن از مجموعه‌ی Twilight،
۲. کریستین گری از مجموعه‌ی Fifty Shades of Grey
3. و نقش اصلی مرد مجموعه‌ی 365 که همش با اسبه توی کارتون گیسوکمند اشتباهش می‌گیرم و فکر می‌کنم اسمش ماکسیموسه ولی نیست.

عذرخواهی کنم. ما لایق شما نبودیم. شما رسما مثل شاهزاده‌های دیزنی بی‌نقص بودید. خیلی خوب و جنتلمن بودید. اصلا هم سم نبودید.

این تابستون فقط یه مزیت داشت اونم این بود که من تونستم شخصیت اصلی رمان بیگانه‌ی آلبر کامو رو بیشتر درک کنم😐

جدی می‌فهممت مرد😐 هوا یه جوری گرمه حتی منم می‌تونم آدم بکشم😐

@mkbroadcasting 📻

من وقتی بقیه اشتباه می‌کنن: ای بابا فدای سرت. چیزی نشده که. اصلا اشتباه برای آدمه.

من وقتی خودم اشتباه می‌کنم: البته که همچین گندی زدی احمق نالایق پریشون‌احوال روانی!

@mkbroadcasting 📻

اگه واژه‌نامه رو باز کنید و برید سراغ واژه‌ی "فاجعه"، یه تصویر از من رو می‌بینید که دارم سعی می‌کنم روی ظرف غذا سلفون بکشم.

@mkbroadcasting 📻

بین کتاب‌هایی که این دفعه از کتابخونه گرفتم یکی هست به اسم "صد هایکوی مشهور" که پر از هایکوهای متنوع و رنگارنگه. (که صادقانه فکر می‌کنم بابت این موضوع باید یه کم بهم حسودی کنید🤓)

اگه نمی‌دونید هایکو چیه در واقع چیز زیادی لازم نیست بدونید. یه قالب شعر ژاپنیه که فقط سه خط و هفده هجا داره؛ یعنی که خیلی کوتاهه. مضمونش میتونه هر چیزی باشه اما تقریبا همیشه پر از نمادگرایی و تصویرسازیه و اشاره‌های زیادی به طبیعت داره.

بین هایکوهای این کتاب یه دونه‌ی به خصوصش هست از ماتسو باشو که میشه گفت بزرگترین هایکوسرای ژاپنیه. اما خارج از دنیای شعر شاید فقط به عنوان یه پیرمرد فقیر و تنگدست دیده بشه.

هایکویی که ازش صحبت می‌کنم اینه:

"ساق‌هایم گرچه نزار است
به جایی می‌روم که گل‌ها می‌شکفد،
کوه یوشینو."

و معمولا باید هایکوها رو بدون هیچ انتظار پیچیده‌ و زیادی خوند و هر برداشتی که می‌خواید رو ازش بکنید. اما مترجم انگلیسی برای این هایکو شرحی نوشته که من کاملا عاشقش شدم:

"تماشای شکوفه‌ زیبا و بی‌شمار گیلاس‌های وحشی قله‌ی یوشینو - در حاکم‌نشین نارا - بدان می‌ارزد که پیرمردی با پاهای لاغرش که نیروی آن‌ها بسی کم‌تر از روزگار جوانی‌شان است شش هزار پا از کوه بالا برود. پس زندگی خوب، صعودی است دراز که خصوصاً در سال‌های آخر عمر بسیار سخت است اما پاداش انجام آن جز رضایت خاطر نیست."

فقط فکر می‌کنم که خیلی قشنگ و لطیفه⛰ همین. دیگه حرفی ندارم 🚶‍♀

علیرضا طبایی، ترانه‌سرای این ترانه‌ی دوست‌داشتنی، دیروز درگذشت 🤍🖤

نه سرسختانه به بهشت اعتقاد دارم و نه جهنم و نه خالق هر دو. اما سرسختانه شک دارم که چه به وجود هر سه اعتقاد داشته باشی چه وجود هر سه را نهی کنی، سرنوشتی به جز آسایش‌خاطر در انتظارت نیست. چرا که در نهایت، تمام زندگی‌ات را با چیزی گذرانده‌ای که هر دین و مذهب و خدایی از تو می‌خواهد: اعتقاد راسخ و سرسختانه.
باور دارم که عذاب دنیای دیگر، اگر هم واقعی باشد، تنها نصیب کسانی مثل من می‌شود که هیچ‌گاه نتوانستند تصمیم بگیرند. هیچ گاه اعتقادی به دست نیاوردند و اگر هم آوردند به سرعت افتادن برگی از درخت از دستش دادند. تمام زندگیشان را در شک گذراندند؛ درست روی لبه‌ای میان اعتقاد به وجود و عدم وجود. هم راحتی خیال عدم وجود داور الهی را می‌خواستند و هم در زمان وحشت و سختی امنیت پناه بردن به قادری مطلق. قلب انسان معتقد، چه معتقد به خدا باشد و چه به غیر خدا، راسخ و محکم است، مثل سنگ‌هایی که از خرابه‌های باستانی‌ به جا مانده است. می‌سوزد، مورد حمله قرار می‌گیرد، اما فرو نمی‌ریزد.
قلب انسان شکاک اما لرزان است و سست. مثل ژله‌ به هر فرمی که عوامل خارجی بخواهند درمی‌آید و به راحتی هم شکاف می‌خورد و بریده می‌شود.

متاسفانه این روزا هر چیزی که به ذهنم می‌رسه بنویسم مضحک و خنده‌داره و الان به طور کلی زمانه زمانه‌ی غم‌انگیزیه. پس حس می‌کنم نمی‌تونم چیزی بنویسم چون به دنیای اطرافم و وقایعی که در جریانه بی‌احترامی می‌کنم😐🤷‍♀ ولی در عین حال باید یه چیزی بنویسم پس...اینا اینو خیلی وقت پیش نوشتمش ولی هیچ استفاده‌ای براش نداشتم. بگیرید:

راجع به اون تئوری می‌دونید که میگه در حالی که تام و جری به نظر ما دشمن خونی بودن و همش منتظر بودیم یا جری تام رو دق مرگ کنه یا تام جری رو بخوره، در واقعیت تام و جری با هم رفیق بودن و فقط داشتن برای صاحب‌خونه نقش بازی می‌کردن؟
....
خب اگه اون رو می‌دونید این رو هم می‌دونید که من در اصل چی می‌خوام بگم 🤷‍♀😐😂