گفتند: چگونه‌ای؟
گفت: زخم عظیم خورده‌ام.
گفتند:بر کجا؟
گفت: بر جان.

آنچه در میانه‌ی این مه بی‌کران باقی‌مانده تنها حضور ممتد غیاب است

ظاهر شیرین نمی‌پوشد نهان تلخ را

آغاز اندیشیدن سرآغاز تحلیل رفتن است.

‌
قصه که تمام می‌شود، آدم‌ها به کجا
می‌روند؟

در جستن نان آب رخ خویش مریزید.

هر دفعه که فک میکنی به جواب نزدیک شدی

سوال عوض میشه

صد بار گفتم میروم، یک بار نشنیدم بمان
یک بار گفتی میروم، صد قفله کردم خانه را

ادمایی که این ساعت بیدارن هیچی واسه از دست دادن ندارن

ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببیخشا، خواهی برو جفا کن

یارم نشدی کاش که بعد از مرگم
شمع جا مانده به پهلوی مزارم باشی

چون ندارم با خلایق الفتی
خلق پندارند ما دیوانه‌ایم