این ویدیوی ۲ ساعته «آن شرلی» هم سرگرم‌کننده‌ست هم به درد انگلیسی می‌خوره. من که حال کردم^^.
DYSIS

خودش زیرنویس انگلیسی داره روش، کلی اصطلاحات باحال و روزمره داره. من که یادداشت کردم بعضیاشو و تکرار کردم که تو ذهنم بمونه! شما هم اینکارو کنین.

سی و شش درصد چشمان تو جنسش عسل است؛ مابقی قهوه و فنجان و شراب و غزل است.

از دست من میری
از دست تو میرم
تو زنده می‌مونی
منم که می‌میرم
تو رفتی از پیشم
دنیام و غم برداشت
برداشت ما از عشق
باهم تفاوت داشت
این آخرین باره من ازت میخوام
برگردی به خونه
این آخرین باره من ازت میخوام
عاقل شی دیوونه

Oh I love it and I hate it at the same time.

You'll be the saddest part of me, a part of me that will never be mine.

زندگی یه وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه به وطن.

آدم میگه خوبه ولی چایی‌هاش سرد می‌شه، لیوان از دستش میوفته، می‌پرسه"چی گفتی؟ حواسم نبود". به یه جا زل می‌زنه، یهو ساکت می‌شه، تنهایی می‌شینه لب پنجره، شبا تا دیروقت اورثینک می‌کنه. تحمل دوربریاشو زیاد نداره‌.

چایی‌هات به فکر کی سرد می‌شن؟

دیگه دنبال چاییِ گرم نیستم؛ نه اینکه نخوام، سرد می‌شه. دست من نیست.
می‌پرسی به فکر کی؟ نمی‌دونم.
شاید به فکر خودم؛ زندگیم، بحران‌های جوونیم، فاصله‌ای که از دغدغه‌های ساده‌ی نوجوونی گرفتم و یهو پرت شدم وسط جوونی. به روزایی که فکر می‌کردم بعدِ مدرسه بلدم زندگی کنم، و هنوز بلد نیستم.
۲۰ سالمه، اما انگار اندازه‌ی چهل‌ساله‌ها خسته‌ایم. چایی‌هام به فکر دلخوشی‌های کوچیکی سرد می‌شن که جا موندن؛ یا شاید به خاطر موهای سفیدی که زودتر از وقتش، مثل برف، نشستن رو سرم… و به خاطر وطنم.
یعنی می‌شه یه روزی چایی‌هام سرد نشن؟

Ps752🖤.

هرگز
گمان مبر
ز خیال تو غافلم
گر مانده‌ام خموش، خدا داند و دلم.

هر‌چه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟
ای وطن خون تو از اروند می‌آید مگر؟

کنارتم از‌راه دورم، خداحافظ ماه خوبم، با قلب پاره پورم، کنارتم. می‌شینی تو کنار من باز، یه روز خوب تو فرداست، قسم به اشک قبل پرواز، کنارتم.

تا حالا انقدر یه آهنگو انقدر حس نکرده بودم:)💔

بی‌شک اگر دوستت داشت، این‌چنین غم‌زده نبودی عزیز من.

اگر روزی آمدی،
و مرا در آغوش خاک یافتی
از خاموشی نترس
سكوت من پایان نیست،
امتداد صدایی است که هنوز
در نام تو طنین دارد.
من در ریشه هر درختی زنده‌ام که بر خاک قدم‌هایت روییده
در نسیمی که بی‌اختیار
بوی تو را می‌جوید.
من در غبار عصرها زنده‌ام،
در لرزش آخرین برگ درخت پاییز،
جایی میان نیستی و رؤیا؛
آنجا که چشمانت جهانم را آفرید.
و اگر رهگذری از من پرسید، :
بگو در جهان حل شد؛
در انعکاس همان نگاه
در سبزترین چشمانی
که آشیانه من شد.

پاهایی که دویدند تا زنده بمانند اما کفش‌هایشان جا ماند!
این کفش‌ها رد ترس نیست، نشان شجاعتی‌ست که برای زندگی فردایی بهتر به خیابان آمد.
پاهایی که ایستادند، فریاد زدند و وقتی مرگ نزدیک شد، دویدند تا زنده بمانند...
نه برای خودشان، برای امیدی که هنوز خاموش نشده.
دل‌های ما پیش مردمی‌ست که شجاعانه می‌خواستند زندگی‌ کنند!
- اراک