من چاهی را تعليم کرده‌ام که به آبی نمی رسد،
ولی چه تاريکی‌ی زيبایی!
از آنسو،
تاريکی‌ی زير خاک، چاهی زده است که به چهره‌ی من می‌رسد؛

من آبم، آب!
و سيه‌چردگان معذب، پيش از نماز، مرا می‌جويند.

نگاهی به آسمان، مجهزم می‌سازد که سکوت کنم
و از ميان حنجره‌های گسيخته، سلاحی به رنگ آی بجويم.

آن لحظه که آب، به رنگ خود پرخاش می‌کند،
من آنم، آن لحظه‌ام.
و رنگ آب، هرچه بيشتر در آب غرق می‌شود،
زنده‌تر می‌شود: آبی‌تر!

برای تمام تاریخ سوگ
یک درگاه خالی و یک برگ افرا.

برای عشق
علف‌ها که سر خم کرده‌اند و دو نور بر فراز دریا—

چون آفریننده‌تر است
برهنه رفتن.

به من بچسب همین الان
مرا ببوس همین حالا
که زندگی دو سه نخ کام است
و عمر سرفهٔ کوتاهی.