اون‌ها دارن به صورت ۲۴ ساعته در نقش آشپز، نظافتچی، پرستار بچه، و کارگر جنسی شوهرشون کار میکنن.
اما در سیستمی که ما درش زندگی میکنیم، کار تنها با مبادله‌ی پول تعریف میشه.
به همین دلیل هم هست که وقتی زنان در چهاردیواری خونه دارن ۲۴ ساعته کار میکنن، و روان و بدنشون فرسوده میشه، اما پولی دریافت نمیکنن، جامعه اون‌ها بیکار به حساب میاره.
در عوض جامعه برای اینکه اون‌ها رو وادار کنه تا به همین نقش راضی باشن، مفهوم تقدس کارخانگی رو میسازه. این تقدس قراره جبران زمان و انرژی بی‌نهایتی باشه که زنان خانه‌دار بدون هیچ جیره و مواجبی صرف میکنن.
ولی این تقدس یه مفهوم پوچ و ناکارآمده، که زنان خانه‌دار رو بیشتر تحت فشار میذاره تا از هویت و استقلال خودشون بگذرن و مشغول کارخانگی باشن.

اصطلاح کار عاطفی (Emotional Labor) نخستین بار توسط جامعه‌شناس آمریکایی آرلی هوک‌شیلد (Arlie Hochschild) در دهه‌ی ۱۹۸۰ مطرح شد. او توضیح داد که چگونه زنان در محیط‌های کاری، علاوه بر وظایف رسمی خود، احساسات دیگران را نیز مدیریت می‌کنند: لبخند می‌زنند، فضای کاری را آرام نگه می‌دارند و مدیریت هیحانات منفی را به عهده دارند.
اما این مفهوم از محیط کار فراتر رفته و به خانه و روابط شخصی میرسد. در بسیاری از روابط، زن همان کسی است که باید احساسات شریکش را تحلیل و تنظیم کند، بحران‌های روحی او را آرام سازد، و هم‌زمان، مراقب انسجام عاطفی رابطه نیز باشد.
به بیان ساده، او کار روانی و احساسی مضاعفی انجام می‌دهد. کاری که نه دیده می‌شود، نه جبران می‌گردد، و نه حتی به‌عنوان مسئولیتی نابرابر شناخته می‌شود.

از کودکی، دختران با این پیام بزرگ می‌شوند که «احساسات دیگران مهم‌تر از احساسات خودشان است».
به آن‌ها می‌گویند مهربان، صبور و فداکار باشند. در حالی‌که پسران یاد می‌گیرند قوی، خونسرد و منطقی بمانند. حتی به قیمت سرکوب عواطف خود.
نتیجه‌ی این دو تربیت نابرابر آن است که در بزرگسالی، زنان تبدیل به مدیران نامرئی احساسات در هر رابطه‌ای می‌شوند.
آن‌ها اولین کسانی هستند که از بحران روحی مرد آگاه می‌شوند، اولین کسانی که او را آرام می‌کنند، و آخرین کسانی که از خودشان می‌پرسند: «چه کسی قرار است مرا آرام کند؟»

در آغاز هر رابطه، همدلی نشانه‌ی عشق است. اما وقتی این همدلی یک‌طرفه می‌شود، عشق به وظیفه بدل می‌گردد.
زنی که مدام شنونده‌ی زخم‌ها، خشم‌ها و خستگی‌های مرد است، به تدریج نقش معشوقه را از دست می‌دهد و در موقعیت مادر یا درمانگر قرار می‌گیرد.
در این نقطه، رابطه از توازن خارج می‌شود: زن دیگر نه انرژی دارد برای حضور، نه اشتیاقی برای صمیمیت. او از نظر احساسی فرسوده می‌شود، بی‌آنکه لزوماً رابطه پایان یافته باشد.
این فرسودگی عاطفی، که می‌توان آن را نوعی خشونت نرم نامید، نتیجه‌ی نبودِ توازن در مراقبت است. مرد آرام می‌شود، اما زن خاموش می‌گردد

نقد ساختار عاطفی روابط به معنای سرزنش فردی مردان نیست. واقعیت آن است که مردان نیز محصول نظامی هستند که آسیب‌پذیری را ضعف تلقی می‌کند.
پسرها یاد می‌گیرند که گریه نکنند، از احساساتشان حرف نزنند و دردشان را در سکوت حمل کنند. در نتیجه، بسیاری از مردان در بزرگسالی فاقد مهارت‌های ضروری برای گفت‌وگوی احساسی سالم‌اند.
وقتی چنین مردی وارد رابطه می‌شود، تنها پناه امنش شریک زن است. اما این وابستگی عاطفی کامل، به‌جای صمیمیت، وابستگی درمانی ایجاد می‌کند. رابطه‌ای که در آن یکی می‌دهد و دیگری می‌گیرد، یکی آرام می‌کند و دیگری آرام می‌گیرد.

این وضعیت پیامدهای روانی و اجتماعی عمیقی برای زنان دارد:
فرسودگی روانی و احساسی: زنان در نقش شنونده‌ی دائمی، به‌تدریج انرژی ذهنی و هیجانی خود را از دست می‌دهند.
از دست رفتن هویت شخصی: در فرآیند مراقبت از دیگری، زنان اغلب از خود غافل می‌شوند.
سکوت و خودسانسوری: احساسات خودشان را نادیده می‌گیرند تا آرامش رابطه حفظ شود.
تثبیت نقش‌های سنتی: الگوی «زن مراقب» و «مرد وابسته» بازتولید می‌شود و نابرابری جنسیتی در سطح احساسی نیز استمرار میابد.

فمنیسم در این زمینه نه دعوت به سردی، بلکه دعوت به برابری در مراقبت است.
عدالت عاطفی به معنای تقسیم منصفانه‌ی مسئولیت‌های احساسی در رابطه است: هر دو طرف باید بتوانند گوش دهند، درک کنند، و برای رشد خودشان تلاش کنند.
زن حق دارد مرز بگذارد و بگوید: «من پارتنر تو هستم، نه تراپیستت.» و مرد وظیفه دارد یاد بگیرد چگونه احساسات خود را بشناسد، بیان کند و در صورت نیاز، از منابع دیگری جز شریک عاطفی‌اش کمک بگیرد. از جمله دوستان، خانواده یا تراپیست
.