دبیرستانی که بودم معلم ریاضیمون همیشه میگفت "جیر جیر نیمکت‌های شما زندگی من است" شاید همون عشق باعث شد منم عاشق ریاضیات و بعدش دبیر ریاضی بشم

اما الان در نقطه‌ای ایستادم که نه تنها "جیر جیر نیمکت بچه‌ها" بلکه این "رنگارنگی شیرین کودکی" هم زندگی من است...

پ.ن.
من همچنان معلمم اما این دلنوشته رو در نقش مادری گفتم نه معلمی

اگه می‌دونستی اعتماد به نفس قوی چه تاثیری تو زندگیت داره، می‌ذاشتیش اولویت اول؛ چون همه چی رو زیرورو می‌کنه.

▫️اساطیر ایران و زندگی امروز ما

▫️تسهیل‌گر دوره: محمد شاه شمس
طول دوره: چهار جلسه
زمان شروع دوره: ۱۸ مهر ۱۴۰۳
روزهای چهارشنبه ساعت ۲۰
نحوه‌ی برگزاری: آنلاین-گوگل میت
بهای دوره: ۴۰۰ هزار تومان


▫️جهت ثبت‌نام و کسب اطلاعات بیشتر در خصوص نحوه‌ی برگزاری دوره و سرفصل‌های آن به شماره‌ی ۰۹۳۳۷۳۷۲۰۰۳ در تلگرام یا واتس‌اپ پیام بدهید.

پ.ن: این کارگاه به‌صورت آنلاین و آفلاین خواهد بود. بنابراین تمامی جلسات ضبط می‌شوند و فایل‌های آن در گروه تلگرامی مرتبط با دوره قرار می‌گیرند.


#محمد_شاه_شمس
#اساطیر_ایران_و_زندگی_امروز_ما

سلام رفقا روز بخیر
عزیزانی که برنامه‌ريزی‌ کرده بودید برای ایونت تشریف بیارید
متأسفانه به دلیل عدم همراهی ناشر و در نتیجه عدم همراهی کتابفروشی مدنظرمون فعلا برنامه حضوری نداریم.
اما من تمام تلاشم رو میکنم که طی روزهای آینده؛ نهایتا تا آخر مهرماه؛ براتون جلسه رو تشکیل بدم.
پوزش من رو بپذیرید🙏🏻😔

صادق هدایت تو کتاب بوفِ کور
خیلی خوب نوشته:

افسوس که تمام روابط انسانی
نیاز به نوعی نقاب دارد
و تنهایی؛
آخرین گریزگاه انسان های صادق است...

کفش ها یا آدم ها اگه اذیتت کردن
اندازه ی تو نیستن..

@minabookreader

ادبیات شاید نتواند جلوی جنگ و خونریزی را بگیرد ، شاید نتواند از مرگ یک کودک جلوگیری کند ؛
اما می‌تواند کاری کند که دنیا به آن فکر کند...

#ژان_پل_سارتر

@reyhanbooklife

همه چیز این خراب‌شده برای آدم خستگی و وحشت تولید می‌کند.

صادق هدایت
نامه به حسن شهیدنورایی

پدر خیال می‌کرد آدم وقتی در حجره خودش، تنها باشد تنهاست،
نمی‌دانست که تنهایی را فقط در شلوغی می‌شود حس کرد...


#سمفونی_مردگان
#عباس_معروفی
@minabookreader

کاش آدم این قابلیت رو داشت که از دور نشون میداد تو چه حالیه..

اگر به مباحث فمنیستی علاقه‌مندید این کتاب میتونه براتون مفید باشه

بالاخره زیرلب گفت: «میچ، دامنه‌ی بخشش به سایر مردم ختم نمی‌شود. ما باید خودمان را هم ببخشیم.»

خودمان؟

«بله. برای تمام کارهایی که نکردیم. تمام کارهایی که باید می‌کردیم. تو نباید حسرت آنچه باید رخ می‌داد را بخوری. زمانی که به جایی که من هستم برسی، این چیزها به دردت نمی‌خورَد. با خودت در صلح باش. باید با خودت و تمام کسانی که اطرافت هستند در صلح باشی. خودت را ببخش. دیگران را ببخش. همه مثل من فرصت خوبی ندارند. همه به اندازه‌ی من خوش‌شانس نیستند.»

#سه‌شنبه‌ها_با_موری
#میچ_آلبوم

@reyhanbooklife

بیچاره بچه‌هامون که تا چشم باز کردن سختی دیدن..
از کرونا بگیر تا اقتصاد مریض

تراپی؟ قرص؟ روانکاو؟
نه ممنون. به جایش ورزش میکنم.
میروم جنگل.
میروم رشت.
دورهمی با دوستان میگیرم.
به جایش؟ قهوه و کتاب.
گربه ام را بغل میکنم.
یوگا میکنم.
خرید میروم.
روی خودم کار میکنم...

عزیزان اگر اینها برای شما واقعا راه حل و جواب است، یعنی شما واقعا هم نیازی به روانکاو یا دارو نداشتید. یعنی شما افسردگی مزمن یا حاد ندارید. یعنی حالتان وخیم نیست که با یوگا و موزیک و دورهمی و قدم زدن در جنگل انرژی های رفته می آید سر جایش. حتما که ادامه اش بدهید ولی لطفا لطفا لطفا نسخه برای بقیه نپیچید. این خیلی اشتباه است و از عدم درک شرایط می آید که اتفاقا هم چه خوب که یکی درکی از عوالم افسردگی نداشته باشد اما این اصلا خوب نیست که خیلی با اعتماد به نفس فکر کند درکش میکند!!

افسردگی، غول ناپیدا و بسیار قوی است. پنجه در پنجه اش انداختن چیزی نیست که همه ببینند و درجا بفهمند اوه ، آنجا روی آن صندلی جلوی سینی همبرگر یا روی زمین ورزش یا پشت فرمان لکسوس، یکی با غولش در جدال است.
نیاز و درخواست کمک حرفه ای، دنیایی بسیار متفاوت دارد از آنچه شما بلدید با رشت و یوگا و دیدار برج گالاتا رفع و رجوعش کنید.

خیلی مهارت لازم دارد که آدم بداند برای که و تحت چه شرایطی می‌تواند از خودش مثالهای نقض بیاورد و بگوید چقدر قهرمان داستان زندگی است و تحت چه شرایطی صرفا ساکت بماند و دنبال رنج زدایی آبکی و ساده سازی های اینفلوئنسری برای بقیه نگردد.
این هنر بزرگی است ولی اکتسابی و یاد گرفتنی است.

وقتی زمان زیادی با یک مسئله یا مشکل دست و پنجه نرم می‌کنی و کم‌کم بهش عادت می‌کنی و می‌فهمی که دستورالعملش چیه، به گذشته و اولین باری که با اون مسئله روبه‌رو شدی فکر می‌کنی و با خودت میگی «لازم نبود اون‌قدر شلوغ بازی از خودم دربیارم بخاطر این موضوع.» ولی من اینجام که بهت بگم چرا عزیزم، لازم بود که شلوغ کنی، لازم بود بشینی وسط جاده‌ی زندگیت و بزنی زیر گریه، لازم بود تمام چراغ‌های چشمک‌زن اطرافت رو روشن کنی و جیغ بزنی، لازم بود به همه بگی «به من توجه کنید.» چون تو فقط یه آدم کوچولو بودی که زندگی یهو تو شرایطی قرارت داد که نمی‌دونستی باید باهاش چی کار کنی، تو دست و پات رو گُم کردی و هیچ دفترچه راهنمایی هم وجود نداشت، تو باید با فریادهای بلند کمک می‌خواستی. هرکسی که اون لحظه با تمام اون علامت‌هایی که دادی وانمود کرد که تو رو ندیده و هرکسی که حالا داره بهت میگه «اون‌قدر هم بزرگ نبودا، شلوغش کرده بودی.» رو از خودت و زندگیت دور کن.

من از مشکلات زندگیم فرار نکردم، من جلوی مشکلاتم ایستادم ولی از آدم‌ها فرار کردم؛ اون‌ها کسایی هستن که زخم‌هات رو بیشتر و عمیق‌تر می‌کنن.