خیلی وقته که جایی چیزی پست نکردم، اما نمی‌خواستم بیشتر از این دست‌دست کنم و بابت تمام پیام‌های محبت‌آمیز و حمایت‌هاتون تو این یک سال و نیم اخیر تشکر نکنم.
با پوست و گوشتم لمس کردم که یه کمپین تخریب شخصیت چقدر می‌تونه مؤثر باشه، پس بذارید شفاف بگم:
اتهاماتی که بهم وارد شده، کاملاً و از بیخ‌وبن دروغه. ایمیل‌ها، پیامک‌ها و مدارک ویدیویی وجود داره که به صراحت خلاف این ادعاها رو ثابت می‌کنه.

این اتهامات، مخصوصاً اون موارد خیلی زننده‌ش، توسط کسایی پخش و پروبال داده شد که انگار بیشتر تشنه‌ی جنجال و کلیک گرفتن واسه تیترهاشون بودن تا اینکه ببینن اصلاً ماجرا واقعیت داره یا نه. (که نداشت.)
تنها چیزی که وسط این دیوانگی من رو سرپا نگه داشت، ایمان قلبی به این بود که حقیقت بالاخره آشکار میشه. انتظار داشتم وقتی اولین بار این اتهامات مطرح شد، اصول روزنامه‌نگاری رعایت بشه و اون کوه مدارک رو لحاظ کنن، ولی وقتی دیدم بخش عمده‌ی گزارش‌ها صرفاً تکرار مکرراته و مدارک واقعی چطور دور ریخته یا نادیده گرفته می‌شن، از تعجب شاخ درآوردم.

من خودم یه زمانی روزنامه‌نگار بودم و احترام خیلی زیادی واسه این قشر قائلم، واسه همین وقتی نوشته‌های تحقیقیِ دقیق و مبتنی بر واقعیت و مدرکِ یه خبرنگار خاص رو دیدم، حسابی دلم گرم شد؛ همونی که بعضی‌هاتون تازگیا بهم معرفیش کردین و با اسم مستعار «تکنوپاتولوژی» می‌نویسه.
من هیچ ارتباطی با تکنوپاتولوژی نداشتم، اما می‌خوام شخصاً ازش تشکر کنم که واقعاً نشست مدارک رو بررسی کرد و یافته‌هاش رو گزارش داد، کاری که هیچ‌کسِ دیگه زحمتش رو به خودش نداده بود.
اگه کنجکاوین بدونین تا الان چی دستگیرش شده، روی لینک توی بیو کلیک کنین تا یه گزارش تحقیقیِ واقعاً درست‌وحسابی رو بخونین.

یک سال و نیمِ عجیب، پرآشوب و گاهی کابوس‌وار گذشت، اما من به نصیحت خودم گوش کردم (وقتی اوضاع قاراشمیش میشه، هنرِ ناب بساز) و وقتی کارم با تلویزیون تموم شد، برگشتم سراغ کاری که حتی بیشتر عاشقشم: نوشتن.
وقتی استارتش رو زدم فکر می‌کردم یه پروژه نسبتاً جمع‌وجور باشه، ولی به نظر میاد قراره بزرگترین کاری بشه که بعد از «خدایان آمریکایی» انجام دادم. همین الانش هم خیلی طولانی‌تر از «اقیانوس انتهای جاده» شده، اونم در حالی که تازه از گرد راه رسیده و اولِ بسم‌الله‌ست.
و نصف هر ماه رو هم یه بابای تمام‌وقتم، که این همچنان بهترین بخشِ زندگیمه.

روزگار سختی واسه دنیاست. وقتی به اتفاقاتِ خونه و سطح بین‌المللی نگاه می‌کنم، دلم شور می‌زنه؛ اما هنوزم یقین دارم که تعداد آدم‌حسابی‌ها اون بیرون خیلی بیشتر از اون‌یکی دسته‌ست.
باز هم دمتون گرم که به بی‌گناهیم باور داشتین و از کارام حمایت کردین.
این برام یه دنیا ارزش داشت.
نیل