🎧 In My Time of Need – Opeth
📀 Damnation
📅 2003
سبک: Progressive Rock / Acoustic / Melancholic

ما تنهاتر از آن‌ایم که بمیریم، و تنها با دیگران زنده‌ایم — آلبر کامو

آدم همیشه تصور میکند در لحظه نیاز کسی خواهد بود
کسی خواهد بود که آن را نجات دهد
اما گاهی حتی عشق هم از پس نجات بر نمی اید
It’s just a matter of time…”

گفته بودی که زمان، همه‌چیز را درست می‌کند.
ولی زمان فقط خاک ریخت
روی چیزی که باید دفن می‌شد،
نه درمان.

آدم وقتی امید دارد، صدا می‌زند
وقتی باور دارد که بودنش برای کسی مهم است
من هم صدا زدم اما فراموش کرده بودم که من تنها بودم

وقتی کسی دیگر نمی‌آید،
تنهایی از یک حس تبدیل می‌شود به سرنوشت آلبر کامو

من صدایت زدم در لحظه‌ای که نیازت داشتم اما تو حتی نای شنیدن هم نداشتی
در لحظه‌ای که بیشتر از همیشه به حضور کسی نیاز داری
تنها چیزی که بهت می‌رسه
سکوت خودته

من به کمک نیاز داشتم… اما کسی نمی‌توانست وارد تنهایی‌ام شود
فرانتس کافکا

این آهنگ صدای کسی‌ست که
دیگه ساکت شده
نه چون دردی نداره
بلکه چون فهمیده هیچ‌کس گوش نمی‌ده
#music

Linkin Park – “Lying From You”
Meteora (2003)
سبک: Nu-Metal / Industrial / Emotional Collapse
گاهی آدم نه از دیگران،
بلکه از خودش فرار می‌کنه…
و هیچ جا برای قایم شدن نداره جز یه مشت دروغ
که خودش باورشون کرده
Lying From You
با اون ضربِ خفه‌ی اول شروع می‌شه
مثل لگدی توی قفسه‌ی سینه.
صداها روی هم سوار می‌شن
و بعد ناگهانی می‌ریزن پایین،
درست مثل زمانی که دیگه نمی‌تونی ادامه بدی

I wanna be pushed aside so let me go

اینجا دیگه التماس نیست.
یه درخواست سرد و بریده‌ست:
بذار برم…
نه چون خسته‌م،
چون دیگه نمی‌خوام چیزی باشم که نیستم
1:58

This isn’t what I wanted to be

دقیقاً همون لحظه‌ست که دیوارها توی سرت میریزن پایین
همه‌ی اون چیزی که ساختی، همه‌ی نقش‌هایی که بازی کردی…
فقط یه قفس بود
#music

بخشی از سخنرانی نیل گیمن:
(هنر خوب خلق کنید)
در دانشگاه هنرهای فیلادلفیا
Neil Gaiman:Make Good Art

من هیچ وقت فکر نمی‌کردم روزی در جمع فارغ‌التحصیل‌ها حرف بزنم. خودم هیچ وقت دانشگاه نرفتم؛ از مدرسه هم به محض اینکه توانستم فرار کردم. تنها چیزی که داشتم فهرستی بود که در نوجوانی نوشتم: رمان بنویسم، کتاب کودک، کمیک، فیلم‌نامه…
و همین‌ها شد مسیر زندگی‌ام. چیزی که در جوانی نمی‌دانستم این بود: وقتی کار هنری را شروع می‌کنید، نمی‌دانید چه می‌کنید. و این عالی است. چون اگر قوانین و محدودیت‌ها را بلد باشید، هرگز آن طرف مرز ممکن‌ها نمی‌روید. پس بگذارید ندانستن راهنما باشد.

اگر می‌دانید چه می‌خواهید، بروید و انجامش دهید. مسیر همیشه مستقیم نیست، گاهی باید راه‌های فرعی بروید. من برای نویسنده شدن روزنامه‌نگاری کردم تا یاد بگیرم چطور در سخت‌ترین شرایط و سر وقت بنویسم.

راه موفقیت شبیه بالا رفتن از کوه است.
هر کاری که به من هیجان می‌داد و دوست داشتم انجامش بدهم، پشیمانی نداشت. شکست‌ها سخت‌اند، اما موفقیت هم مشکلات خودش را دارد: باید یاد بگیرید نه بگویید، یاد بگیرید برای دل خودتان کار کنید نه برای جایگاه.

اشتباه کردن بخشی از مسیر است. هر اشتباه یعنی دارید کاری می‌کنید. حتی اشتباه‌ها می‌توانند الهام‌بخش باشند.
یادتان باشد شما تنها چیزی دارید که هیچ‌کس ندارد: خودتان. صدای شما، ذهن شما، داستان شما. اول کار شاید تقلید کنید، اما در نهایت باید آن چیزی را بسازید که فقط شما می‌توانید.

گاهی زندگی خراب می‌شود: کار، عشق، سلامتی، همه‌چیز. آن وقت یک کار باید بکنید: هنر خوب خلق کنید. این جمله را به یاد داشته باشید. هر چه شد، هنر خوب خلق کنید.

مشاغل آزاد هم قانون ساده‌ای دارند: خوب باشید، خوش‌قول باشید، خوش‌مشرب باشید. داشتن دو تا از این سه تا کافی است.

و مهم‌ترین نصیحتی که شنیدم و عمل نکردم از استفن کینگ بود: کیف کن. من سال‌ها نگران آینده بودم و یادم رفت از مسیر لذت ببرم. کاش زودتر یاد گرفته بودم سوارکاری را رها کنم و از سواری لذت ببرم.

دنیا در حال تغییر است. قوانین قدیمی پخش و نشر شکسته‌اند. برای دیده شدن باید خلاق باشید و گاهی قوانین خودتان را بسازید. اگر بلد نیستید کاری را انجام دهید، وانمود کنید کسی هستید که می‌تواند آن کار را بکند.

در نهایت: عاقل باشید. یا اگر نمی‌توانید، وانمود کنید کسی هستید که عاقل است.
بروید و اشتباهات جذاب کنید، قوانین را بشکنید، دنیا را کمی زیباتر کنید.
هنر خوب خلق کنید

برگرفته از کتاب ارواح ماشین شنی

آن‌چه ما نقاشی می‌نامیم، گاهی فقط سایه‌ی چیزی‌ست که دیگر وجود ندارد-ژرژ باتای

Quiet... these paintings are.
البومی از نقاشی هایی که در آن خاطراتی زیادی نفهته است خاطراتی که دیگر نمی‌خوای مرورش کنی
سکوتشان، بلندتر از هر ضجه‌ای‌ست
و رنگ‌های مرده‌شان
همچون نشانه‌های فراموشی بر دیوار ذهن

دردی که انسان را به سکوت وامی‌دارد، بسیار بدتر از دردی‌ست که او را به فریاد وا می‌دارد
ـ فروغ فرخزاد

تو در این قطعه قدم می‌زنی
در تالاری بی‌انتها از خاطراتی که دیگر هیچ‌کس برایشان گریه نمی‌کند
آدمی که دیگر امید ندارد حتی نابود شود.
فقط باشد
و این بودن دردناک‌ترین تبعید است

شاید خدا هنوز به ما نگاه می‌کند، اما با نگاهی شبیه نقاشی فراموش‌شده‌ای در تهِ یک موزه‌ی متروکه
ـ امیل سیوران


#قطعه_برتر