در حالی که کشورهای آن‌ها
در آستانه‌ی جنگ قرار گرفته‌اند،
دامن و ارباب جدیدش، شاهزاده لوران،
ناگزیر می‌شوند دسیسه‌ها و توطئه‌های
دربار را پشت سر بگذارند و خود را به
میدان نبرد بسپارند؛ آنجا که باید برای
خنثی کردن نقشه‌ای مرگبار، راهی
مرزها شوند.

[مطالعه کتاب قبلی]

شورشی در میان زمین لرزه

اثری دیگر از هنرمند بزرگ [Lee Bermejo]

[مطالعه ایشو قبل]

اثری از یکی از طراحان سندمن

زنی وارد آپارتمانی می‌شود، اما شریک
زندگی‌اش نمی‌تواند از محل کار جدا شود.
زن، ناامید و دل‌گرفته، خودش را برای شبی
تنها آماده می‌کند... تا این‌که چشمش به یک
پروژکتور فیلم می‌افتد که حلقه‌ای از فیلم
درونش بارگذاری شده.
فیلم خش‌دار و تار است، اما می‌تواند
صحنه‌ای از یک زوج را تشخیص دهد که
مشغول عشق‌ورزی‌اند. وقتی فیلم می‌سوزد
و تصویر محو می‌شود، دری در پشت آن
نمایان می‌شود که به میدانی مه‌آلود در
شهری خیالی می‌رسد... و مجموعه‌ای از
تجربیات جنسی خیال‌انگیز آغاز می‌گردد.

اما واقعیت این است که خط داستانی
اهمیت چندانی ندارد. Celluloid نمونه‌ای
نادر است (به‌ویژه در میان انگلیسی‌زبان‌ها)
از آن‌که یک کارتونیست تراز اول، در
چارچوبی اروتیک — یا به‌صراحت،
پورنوگرافیک — اثری خلق کند که هدفش
نه صرفاً تحریک، بلکه آفرینش یک اثر
اصیل هنری است.
همان‌طور که خود هنرمند می‌گوید:
«آن‌قدر کمیک درباره‌ی خشونت داریم.
خشونت نه برایم سرگرم‌کننده است، نه
لذت‌بخش؛ اصلاً ترجیح می‌دهم در زندگی‌ام
نباشد. اما سکس چیزی‌ست که اکثریت
آدم‌ها از آن لذت می‌برند، ولی به‌ندرت در
کمیک‌ها موضوعیت دارد. پورنوگرافی
معمولاً بی‌روح، تکراری و زشت است و در
بهترین حالت فقط “کار را راه می‌اندازد”.
من همیشه می‌خواستم کتابی بسازم که
پورنوگرافیک باشد، اما در عین حال_
امیدوارم — زیبا، اسرارآمیز و برانگیزاننده‌ی
ذهن هم باشد.»
با بهره‌گیری از دامنه‌ی شگفت‌انگیز
توانایی‌های بصری و داستان‌پردازی‌اش
همان مهارت‌هایی که در همکاری با
نیل گیمن و آثار مستقلی چون Cages
به نمایش گذاشته —
دیو مک‌کین در Celluloid پا به سرزمینی
تازه می‌گذارد: قلمروی منحصر به فرد از
اروتیسم تصویری.