یه گوشه نشستم و یه غمی مثل سیمان گلومو گرفته، این در حالیه که مردم اون بیرون تو تکاپوی خرید دفترای فانتزی و جامدادی و کیف مدرسه‌ی ستن.
عمیقا دلم خواسته یا بچه مدرسه‌ای باشم یا یه بچه مدرسه‌ای داشتم و الان با ذوق می‌بردمش خرید.

یه مدتیه توی سرم افتاده زبان اشاره یاد بگیرم تو همین تکاپوی پیدا کردن پیج و اپلیکیشن و کتاب یه لحظه به بچه‌م فکر کردم و ته دلم اکلیلی شد. خیلی سریع مثل رد شدن نور یه شهاب سنگ از ذهنم گذشت که یه روزی اونقدری پولدار شم که بتونم پاشم برم یه بچه‌ی ناشنوا یا ناتوان بردارم بیارم بذارم تو قندون خونم، عین برگ گل ازش مواظبت کنم، یادش بدم، ذوقشو کنم، اشک بریزم، بخندم، دوستش داشته باشم،دوستم داشته باشه.
عمیق، خالص، مادرانه.

اصلا نمی‌دونم درسته یا غلط.
ولی دلم خواسته دیگه....

امروز کلا خونه‌م و می‌خوام بشینم همه‌ی آهنگ‌های گروه او و دوستانش رو گوش بدم.

منتظر سیل عظیمی از آهنگ باشید

ما هم خانواده عزاداریم...

یه سکانس از در چشم باد بود که محمدرضا هدایتی داشت "از خون جوانان وطن لاله دمیده "رو میخوند..
@Commonears

داغونیم و میل سخن نیست.

رفیق!
نااُمید نشو.
@Otagh101

این روزا، یه بوته گل یاس توی دلم داره رشد می‌کنه ولی؛ همین که می‌خواد گل بده، بوی تعفن شهر خشکش می‌کنه.

[پلِی کنید]، چون این هم از شروین قشنگ بود.

donteatthisshit | شروین حاجی‌پور

غمگینم مثل شهریار وقتی گفت:

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی
کی بود!؟ کجا رفت!؟ چرا بود؟! و چرا نیست!

》Fat3w3h《

@OfficialPersianTwitter

احتمالاً وقتی دردا حمله میکنن بهت، من خیلی دور از توام زیر دردای خودم.
احتمالاً وقتی از درد میوفتی روی زانوت، من خیلی دور از توام، روی زانوی خودم.
فقط یادت نره؛ تو واینستادی یه نفره. یکی داره شبیه خودت از این کوه و دره میگذره. منو یادت نره.

donteatthisshit

دارم با تلفن حرف می‌زنم

احساس میکنم

یکی

پشت دره

یا جن خونمونه

چون برق روشنه نمیاد تو

یا بابام فالگوش وایساده