خب اروپایی کثافت،
با کسانی که همین چند روز پیش تروریستی اعلام کردید، دنبال چه راه‌حلی هستی!

پیش از توافق با جمهوری اسلامی، ادعای «حقوق بشر» را لوله کرده و یک جایی جاش بده.
🤮

دخترا توو دانشگاه شعار میدن:

نه اینوری نه اونوری، ...یرم توو بیت رهبری!

😄😄

مقایسۀ تعداد دانشجوها و بسیجی‌ها
دانشگاه سجاد مشهد

بسیجی جیره‌خور، آخرشه مفت بخور

حالا فهمیدید چرا خ.ا.م.ن.ه.ا.ی میگه «مردم ایران قدرت تحلیل ندارند» و از همه‌پرسی هراس داره!

#مرگ_ترس

یک جرعه سیاست

دکتر میثم رضیئی
اگر سیاست را در سطح تحلیل واقع‌گرایانه و بدون روتوش اخلاقی ببینیم، یک گزارۀ تلخ اما کلیدی روشن می‌شود: مردم در این بازی موضوعند، نه بازیگر.

آنچه در سطح افکار عمومی به شکل روایت‌های اخلاقی عرضه می‌شود، در سطح راهبردی چیزی جز تنظیم منافع نیست.
ایالات متحده می تواند همزمان حکومتی را به کشتار گستردۀ معترضان متهم کند و همان ساختار را طرف مشروع مذاکره بداند.
این تناقض ظاهری نیست، بلکه تفکیک میان گفتمان ارزشی و منطق قدرت است. حقوق بشر در عرصۀ بیانیه‌ها کارکرد دارد و توازن قوا در اتاق‌های مذاکره. اگر همان ساختار بتواند در معادلۀ منطقه‌ای یا هسته‌ای نقش مفیدی ایفا کند، تعامل جای تقابل را می‌گیرد.

همزمان آمریکا مدعی حذف کامل تهدیدی است که پیش‌تر اعلام کرده آن را نابود کرده است (برنامۀ هسته‌ای). در ادبیات راهبردی، نابودی مطلق معنا ندارد. تهدیدها حذف نمی‌شوند، بلکه در سطوح مختلف مدیریت می‌شوند. بازتعریف مداوم خطر، بخشی از ابزار فشار و چانه‌زنی است. تهدید تا وقتی کارکرد دارد، زنده نگهداشته می‌شود، چه در سطح تحریم، چه در سطح اقدام محدود نظامی.

در سوی مقابل، ایران نیز با دولتی مذاکره می‌کند که پیش‌تر مذاکره با آن را نفی مطلق می‌دانست و آن را مسئول ترور یکی از عالی‌ترین فرماندهان خود معرفی کرده بود. در سیاست بین‌الملل، نفی ابدی وجود ندارد. آنچه تعیین‌کننده است، ضرورت بقا و کاهش هزینه‌هاست. خطوط قرمز بیشتر برای مصرف داخلی ترسیم می‌شود و در صورت تغییر موازنه، قابل بازنگری‌اند.

اما در این میان، مردم ایران با واقعیتی عریان مواجهند. جامعه‌ای با درآمد متوسط سی میلیون و خط فقر هفتاد و پنج میلیون. هر موج مذاکره یا تهدید نظامی مستقیما به انتظارات تورمی و بی‌ثباتی اقتصادی ترجمه می‌شود. مردم هزینۀ نوسان میان دیپلماسی و تقابل را در قیمت کالا و امنیت روانی خود پرداخت می‌کنند، در حالی که در طراحی معادله نقشی ندارند.

نتیجۀ این چرخه، شکل‌گیری احساس بازی خوردن است. وعدۀ حمله نظامی، امید کوتاه‌مدت می‌سازد و شکست آن یاس عمیق‌تر تولید می‌کند. احتمال توافق برای مردمی که جانشان از دست حکومت به لب رسیده، ترس می‌آفریند و عقب‌نشینی از آن توهم پیروزی می‌سازد. این نوسان مداوم، سرمایۀ روانی جامعه را فرسایش می‌دهد.

واقع‌بینی میهن‌پرستانه اقتضا می‌کند مردم وعده‌های غرب را به عنوان ابزار چانه‌زنی ببینند، نه تضمین رهایی. در نظام بین‌الملل، هیچ قدرتی از سر دلسوزی عمل نمی‌کند. دل بستن هیجانی به لبخند قدرت‌های بیرونی می‌تواند به افسردگی جمعی پس از هر چرخش منافع بینجامد. اگر امیدی قرار است پایدار باشد، باید بر توان درونی جامعه و کنش آگاهانۀ خود مردم تکیه کند، نه بر میزها و‌ ناوگان‌هایی که هر لحظه ممکن است برچیده شوند.
❌

یک پرسش:

آمریکایی‌ها از ابتدا کثافتند و بعدا دموکرات می‌شوند یا اینکه اول دموکرات شده و سپس به نجاست کشیده می‌شوند؟

🤔🤮

ربایش وحشیانۀ یک زن
به دست نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی

#وحیدآنلاین

اون وقت میگن مردم چرا به مساجد حمله کردن!
مردم به پایگاه‌های بسیج حمله کردن که همشون داخل مساجد است.
خودم سال ۸۸ در یک مسجد غرب تهران به نام مالک اشتر، زیر مشت و لگد ۱۵-۱۰ تا بسیجی، دماغم شکست.
مظلوم‌نمایی‌های این مسلمان‌ها، ۱۴۰۰ ساله که تمامی نداره!

خودم سال ۶۶ بسیجی و رزمنده‌ای نوجوان بودم. مفهوم بسیجی در آن زمان با الان فرق داشت.
بسیجی مخلص به جبهه می‌رفت و بسیجی جاکش، در گشت‌های ثارالله، مردم داخل شهرها را کتک می‌زد.

❌

Trump to Democrats:
These people are crazy.

😄😄

شهری باقی ماند که در آن ایرانی نکشته باشید؟

شهرهایی نام فرزندان جانفدای میهن در آن ثبت شد که تا امروز حتی نامشان را نشنیده بودیم. چقدر سیاوش و گردآفرید داشتیم...

#جمهوری_حرامزادگان_اشغالگر

از زمانی که دست آیت‌الله بی‌بی‌سی برای مردم رو شد، گلوبالیست‌ها تلاش کردند تا وظیفۀ حمایت پنهان از جمهوری اسلامی را به خبرگزاری دیگری واگذار کنند.
آن خبرگزاری، اکنون آکسیوس و خبرنگارش باراک راوید است.
❌