در گوشه ای از اتاق یک قاب عکس خیالی بود. نه عکسی در آن بود و نه شیشه ای. فقط خالی بود، اما به اندازه یک عمر چشم به آن میدوخت. چون یادش می آمد... آن روز... آن لحظه... همانجا، خندیده بود.
و هیچ کس نفهمید آن خنده بعدها چقدر مهم شد.

روی زمین چند تکه کاغذ افتاده بود. روی هیچ کدامشان چیزی نوشته نشده بود، اما برای او پر از حرف بودند. چون هر کاغذ یک فکر نگفته بود، یک آرزوی نیمه تمام، یک دلتنگی که هیچ وقت نوشته نشد؛ چون میدانست حتی اگر بنویسد کسی نمی فهمد.

گذشته را نتوان با زور پرورید
رهاش کن، که خود از خویش آفرید

اگر تمام نگاهت به عقب باشد، هرگز نمی‌فهمی که چه چیزی جلوتر از توست.

The past is a place of reference, not a place of residence