دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور…

من درد در رگانم
حسرت در استخوانم

به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟

تو رسیدی که یکی شاعری‌اش گل بکند
چشمه‌ای خشک از این معجزه قُل‌قُل بکند

فوران کردن من هیچ، دماوند هم آه...
روبه‌روی تو بعید است تحمّل بکند

باش در هیأت آیینه و بُگذار جهان
روزی از دیدن تصویر خودش هُل بکند

اخم‌هایت خفه‌ام می‌کند، ای‌کاش یکی
گرهِ بین دو ابروی تو را شُل بکند

آبشاری‌ست نماد منِ افتاده که عشق
عظمت می‌دهدش هرچه تنزّل بکند

خوبی اندازه‌ی انبوهِ بدی‌های زمان
که زمین در خودش احساس تعادل بکند...

حیرتم را بیشتر کن تا بپرسم کیستم
آنکه در آیینه می‌بیند مرا، من نیستم

سایه‌ای رقصنده بر دیوارِ پشت آتشم
جز گمانِ هست، چیزی نیست هست و نیستم

خاطرات رفته را چون خواب می‌بینم، ولی
کاش در جایی به جز کابوس خود می‌زیستم

در مقاماتِ تحیّر، جای استدلال نیست
عقل می‌خواهد که من هرگز نفهمم چیستم

آسیابی در مسیر رودِ عمرم، صبر کن!
روزی از تکرار این بیهودگی می‌ایستم...

من تماشای تو میکردم و غافل بودم
کز تماشای تو خلقی به تماشای منند

و تویی که هستی…اما برای من نیستی…مال من نیستی…
همه جا تویی و هیچ جا نیستی…تو خوابم هستی تو ذهنم هستی تو مغزم هستی تو قلبم هستی ولی پیش من نیستی…ولی مال من نیستی…
حس میکنم قلبم میسوزه هر باری که یادم میاد نیستی و ندارمت ولی خوبم…دارم میمیرم ولی خوبم.

دلم تنگ شده برات…خیلی تنگ شده…همه چی منو یاد تو میندازه…
مغز من همیشه راهی برای اینکه به تو فکر کنه و دل تنگت شه پیدا میکنه.
دوست دارم بیام پیام بدم
ولی پیام نمیدم…چون نباید که بدم…
اینجوری نیست سعی نکرده باشم فکرتو از سرم بندازم،نه!سعی کردم!خیلی ازت برای خودم بد گفتم…سعی کردم مقصر بدونمت سعی کردم آدم بده ی قصم باشی ولی نمیتونم…قلب لعنتیم قبولش نمیکنه…من خیلی دلم تنگته و نمیتونم دیگه دروغ بگم!

من از لجاجت این روزگار می‌ترسم
به لب نمی‌برم آن را که آرزو دارم...

نمی‌آیی برون ای غم، زمانی از دل تنگم
چه می‌کردی گر این غم‌خانه را پیدا نمی‌کردی

بی‌همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود ...!

روزهایی در زندگی هست که چنان دلتنگ نفراتی می‌شوی که اگر از این حال بد باخبر شوند؛ شرمسار نبودنشان خواهند شد!

> مستِر گورخر
@Comentive

💬 معتقدم جامعۀ بدون ادبیات، یا جامعه ای که در آن ادبیات به گوشه کنار زندگی اجتماعی و خصوصی آدمی رانده می شود و به کیشی انزواطلب بدل می گردد، جامعه ای است محکوم به توحش معنوی که حتی آزادی خود را به خطر می اندازد.

📗 جایزه ادبیات
👤 ماریو بارگاس یوسا

آمدمت که بنگرم
گریه نمیدهد امان

فردا برای صدمین بار، قراره که ببینمت. مثل یه بچه کوچولو که فردا تولدشه و داره واسه کادوهاش رویاپردازی میکنه، خوابم نمیبره. بچه ای که پیش خودش مدام میگه اگه فردا همون کادویی که میخوام بگیرمو چی؟ و منی که میدونم تو همون کادویی هستی که همیشه از این دنیا میخواستم. یه رویا رو برای صدمین بار زندگی کردن خیلی هیجان انگیزه نه؟ واسه هربار دیدنت همونقدر ذوق دارم که واسه اولین بار داشتم. همونقدر استرس. چون همونقدر تازه ای. نو، پر از نکته های کشف نشده که هربار یه جدیدشو، کشف میکنم. تو همون سوال مهمی که هر سال به یه شکل جدید توی امتحان میاد. البته سوال که نمیشه گفت، تو خود جوابی. جواب همه کارای خوبی که کردم. تو جواب درستی. تنها جوابی که تا دیدمش، یه جور حفظش کردم که تا ابد توی خاطرم میمونه.

> کوکتل بمب
@Comentive

ولی من هنوز نمیدونم با اونی که از چشمم افتاده و از دلم نرفته باید چیکار کنم

»دینارگیس«

@OfficialPersianTwitter

‌
از دست دادنِ او برای من مثل این بود که حفره‌ای دردناک در وجودم ایجاد شده بود که دائم او را به یاد می آوردم، فقدانی که هرگز نمی توانستم با چیزی پر کنم...

📕 پس از تو
👤 #جوجو_مویز

《📚 @lBOOKl 》

به چه مانند کنم در همه افاق تورا
هرچه در ذهن من امد تو از ان خوب تری