ای جانِ من.

ولی همین که شمال زندگی می کنم و می تونم از این هوا لذت ببرم یعنی خدایا شکرت.

بچه‌ها من واقعا هیچ‌کدوم از آدم‌های این شهر رو نمی شناسم.

مثلا وقت‌هایی که فرشته می خواد درباره ی یه نفر صحبت کنه باید اسم عمه و عمو و دایی و خاله و هفت جد و آبادش رو بگه تا شااااید شاید بفهمم طرف کیه.

وقت‌هایی که می فهمم طرف کیه فرشته این‌جوریه که واااای خدایا شکرت بالاخره ملیکا شناختش.

درد و فوری.

نکبت.

از تمام استرس‌هایی که برای وجود ج.ا متحمل شدم خسته‌ام.

اولین روز دانشگاهه و خب از همین الان استاد عزتی>>>>>

اعتماد به نفست رو پایین نمیاره و در عین حال نقدت می کنه.

کلاس مهارت‌های شنیداری و گفتاریه. بچه‌های ترم دوم اومدن پیش ما ارائه می دن. دارم لذت می برم.

راستیییی

فردا چه جوری به استاد بگم روتین روزانه‌م فقط غذا خوردن و خوابیدنه که آبروم حفظ بشه؟

هر چه قدر فکر می کنم می بینم تو زندگیم هیچ سرگرمی و هیجانی ندارم وای.

یه حقیقتی هست که میگه افرادی که در جمع می گوزند به مراتب قابل تحمل‌تر از افرادی هستند که در جمع گوز گوز می کنند.