📻 نمایشنامه‌خوانی زنده‌ی: شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین

🖊 نوشته‌ی لورین هانسبری

🔖 مترجم و کارگردان آراز بارسقیان

🎙نقش‌خوانان: مهرداد ضیایی، گیلدا حمیدی، کیانا سپهری، هستی عربی، مهدی مجنونی، احمدرضا میررجبی، علی ملکی‌جهان، سبحان دانشمند، امیرحسین زارعیان

🔰«شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین» با ترجمه‌ و کارگردانی آراز بارسقیان در چهارمین جلسه‌ی سومین رویداد «صدای نمایشنامه‌نویس»، در بخش ترجمه، شنبه ۱۰ آذرماه ساعت ۱۸ نمایشنامه‌خوانی شد.

🎚 شنیدن در کست‌باکس:
★ castbox.fm/vi/758121185

🎚 شنیدن در آپارات:
★ aparat.com/v/xemwe8n

📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

«آدمیزاد که خیک ماست نیستش انگشت بزنیم توش جای انگشت هم بیاد. جای انگشت درد و فقر و رنج و بلا و تنهایی و بی‌پناهی و این‌ها در آدم می‌مونه؛ و ادبیات به‌هرحال اگر نتونه شکل این رد انگشتان بلا رو در درون انسان کشف کنه، خب پس چکاره است؟»
@batarikh

در خواب ، دوش پیری در کوی عشق دیدم _ با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن...
( مولانا )

«تسامح»
نوشته مجتبی مینوی
مجله یغما، آذر ۱۳۳۱.

*چقدر این نوشته مینوی برایِ این روزهایِ ما نه فقط مفید که ضروری است.
@batarikh

بره گمشده راعی
هوشنگ گلشیری

شرح زندگی شخصیت هایی است که از نگاه راعی راوی رمان دیده می شوند. راوی رمان برخی از شخصیت‌ها را می‌شناسد یا در فرصتی کوتاه با شتاب از کنارشان گذشته است. بی آنکه فراموش شان کند و برخی دیگر شاید زاییده خیال اویند.

رو سر بِنِه به بالین. تنها مرا رها کن. تَرک من خراب شب‌گرد مبتلا کن.
ماییم
موج سودا
شب
تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا

خواهی برو جفا کن

از من گریز
تا تو هم در بلا نیفتی.
بگزین
ره سلامت و ترک ره بلا کن
ماییم
و آب دیده
در کنج غم خزیده.
بر آب دیدهٔ ما
صد جای آسیا کن

.
#میشل_بوتور نویسنده و متفکر صاحب سبک فرانسوی است که از مهمترین کارهایش رمان #دگرگونی است. بوتور از پیشگامان #رمان_نو است که دگرگونی را با روایتی دوم شخص، بدون پرداخت های روانشناسانه شخصیت و تنها با تصاویر و جزئیاتی بکر نوشته است.
رمان دگرگونی روایت مرد میانسالی است_لئون دلمن_ که در کشکاش زندگی  و عاشقانه‌هایش به خود بازمی‌گردد و دگرگون می‌شود. زوالِ انسانی که تنهایی را لمس نکرده و همیشه در تکاپوی بودن با زنان است. روایت مردی که در قطار پاریس به رم نشسته و همچنان که از معشوقش سیسیل یاد می‌کند_زنی که در رم با او آشنا شده_از همسر و فرزندانی  که در پاریس شکل گرفته اند دلزده است. برای او معشوقه اش حکم شهر پرهیجان و پر از زیبایی و لطافت رم را دارد و با توصیف های بی نظیرش از کوچه و خیابان و مجسمه های رم، خواننده اش را شگفت زده می‌کند. مردی که انگار در گشت و گذارش با معشوقه‌اش سیسیل در رم، نه با او، بلکه با خود شهر رم است که عشق بازی می‌کند. اما پاریس مانند همسرش برای او شهری کهنه و خسته کننده به نظر می‌آید و در تمام رمان میان آنچه که بوده و می‌خواهد از آن دل بکند و آنچه که می خواهد به او برسد در کشمکش است؛ کشمکشی که به او نشان می دهد آنچه که او عاشقانه دوستش دارد کسی جز خودش نیست و در این راه قطار نیز مانند زندگی به سرعت می گذرد؛ گاه در ایستگاهی می ایستد، گاه میان جنگلی می‌رود و گاه چیزی جز بیابان و سیاهی از پشت پنجره‌اش برای مسافرانش به ارمغان نمی‌آورد.
میشل بوتور زندگی را به آسانی و پیچیدگی توصیف می‌کند. میانسالی را جهنمی پر تنش در خیال و واقعیت نشان می‌دهد و انسان را موجودی ناگزیر می‌داند که در قطاری نشسته که خواسته یا ناخواسته به مقصد مرگ می رود. تنها انسان و رویایش می‌ماند و گذشته‌ای که گاه خوشحالش می‌کند و گاه غمگین اما محکوم به مرگ، که تنها نوشتن و زیستن در این مسیر او را دگرگون می کند و مرگ را آسانتر..
#مهدی_فاتحی

🔰 خون به پا می‌شود

🖊 نویسنده: پل توماس اندرسون

📍ترجمه: آراز بارسقیان و حسین عیدی‌زاده

📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

#مهدی_فاتحی

سفرنامه:
خاطرات سفری منتهی به مرگ

در میان انبوه برف و باتلاق و سرما و تاریکی، امید معنا ندارد و جز باعث مرگ نخواهد شد: ماندن و خوراک گرگ و خرس شدن.
در چنین شرایطی فقط باید حرکت کرد و بدن را به جلو راند. بدن خود مغز است. می‌فهمد و پلن بعدی را اجرا می‌کند.

من مرگ را زیسته‌ام

سفر بخشی از زندگی من بوده و هست: از شهرهای خاور دور تا غرب، از روستا تا جنگل، همه بخشی از مطالعه‌ام و کار و تفریحم برای شناخت انسان و جهان است. اما سفر آخرم مواجه با مرگ بود؛ در زمستانی یک‌باره، کوهستانی یخ‌زده، جنگلی به گل نشسته. گروهی هشت نفره که انتظار هیچکدام را نداشتیم و سرگردان در میان انبوه برف و درخت و جنگل و حیوانات سه روز گرفتار شدیم.
از تاریکی قبل از طلوع که به ارتفاع حدود دوهزار متر رفتیم برفی به ارتفاع یک متر روبروی‌مان ظاهر شد؛ برفی بکر و پا نخورده که گاه مثل تله‌ای ما را گیر می‌انداخت. برف در بخش‌های جنگلی روی گل و شل نشسته بود. پا که در برف فرو می‌رفت گاه میان گل می‌ماند و به زحمت می‌توانستیم آن را از میان برف و گل بیرون بکشیم و گاه در میانه مسیر چاره‌ای جز حرکت کردن (کیلومترها) روی این برف سنگین نداشتیم. کوله‌ای حدود پانزده کیلویی ( غذا و اب و کیسه خواب و چادر...) وزن‌مان را برای سر خوردن فرو رفتن و حتی قدم زدن سخت و سخت‌تر می‌کرد. بارش برف و شیب‌های تند پر برف و گاه سر در مسیر سرعت گروه را چنان کم کرد که به موقع به محل مناسب  کمپ نرسیدیم و شبانه در کنار برف به کمپ نشستیم. در محلی پر از جای پا و مدفوع خرس و گراز. دوازده کیلومتر پیاده‌روی روی برف و یخ،جانی برای‌مان نگذاشته بود. طبق محاسبات صبح فردا برای رسیدن و زنده ماندن باید پانزده کیلومتر طی می‌کردیم. آتشی افروختیم و کفش و جوراب‌ها و تن‌مان را خشک کردیم. بخشی از پا و انگشت‌ها کاملا یخ‌زده و سر شده بود. تنها وعده غذایی روز را خوردیم. برای سبک کردن مسیر روز بعد هر چه امکان بازگشت به طبیعت داشت رها کردیم و در آتش سوزاندیم تا صبح قبل از طلوع طی مسیر کنیم. سرما و سوز برف کوهستان همراه با گذر و صدای حیوانات در شب نتوانست جلوی خستگی و خواب‌مان را بگیرد.
بی‌خبر از سرنوشت این بار سمت دیگر در مسیر دره و جنگل حرکت کردیم تا از برف و سرما رهایی یابیم.  در شیب و سرازیر تپه‌ها و دره فرو رفتیم از میان رودخانه‌ها و انبوه جنگلی که دیگر در آن حال هیج زیبایی نداشت گذشتیم تا جلوی راه و مسیرمان جز باتلاق و مسیر‌های گلی سنگین نیافتیم. گلی عجیب که به محض فرو رفتن پا در گل قفل می‌شد( خاک بعضی مکان‌ها چنین گلی می‌سازد) و امکان کنده شدن از آن،جان کندنی است طاقت‌فرسا. روی چنین گلی تنها باید دوید لحظه‌ای پا نباید روی گل بماند. باتلاق‌ها باعث تغییر مسیرها و در نهایت گم شدن ما شد. گل‌های سخت روی شیب‌های بالا و پایین تمام توان و انرژی‌مان را گرفت. غذا نبود آب هم رو به پایان بود و جنگل رو به تاریکی و ما سرگردان. آب را ذره ذره در دهان می‌ریختیم و نگه می‌داشتیم تا جذب شود.تمامی شاخ‌های کنار باتلاق و مسیر پر خار بود و کسی بین‌مان نبود که زخمی نشده باشد. کفش‌ها پر از آب رودخانه و پا در میان کفش شناور بود که جنگل تاریک شد.
تنها با دو چراغ روشن در ابتدا و انتهای گروه روی گل‌ها روان شدیم. جنگل تاریک و سرد زمستانی از وحشتناک‌ترین مکان‌هاست. هیچ کورسو و دیدی نداری جز صدا که گاه باد است و گاه حیوان. زمین زیر پایت هر لحظه شل می‌شود و تا بالای زانو در گل می‌افتی و جز با کمک دیگری امکان بیرون کشیدن از این تله طبیعی نیست. آن هم با کوله‌ای حدود ده تا دوازده کیلو بر گرده‌های‌مان. دیگر تکنیک سرعت بر روی گله یا گذشتنداز روی شاخه کناری یا چوب‌های روی آن  امکان‌پذیر نیست و فقط باید گذر کرد. هیچ چیز جز  غریزه بقا به کمکت نمی‌آید. تمام امیدواری‌هایی که بسته بودیم پایان یافته بود و امید بارها سرخورده‌مان کرده بود و دیگر می‌توانست به راحتی منجر به مرگ شود.
بارها و بارها در طول این مسیر پر وحشت انرژی و توانم به حد صفر مطلق رسید. یعنی امکان بلند کردن پا و یک قدم رو به جلو را نداشتم اما همه می‌دانستیم ماندن یعنی خوراک حیوانات شدن و حرکت در زنجیره غذایی جنگل. آنجا بود که دریافتم انسان چگونه در میان یخبندان و گرما زنده مانده. انسان حیوان غریبی است. در لحظه صفر اگر به هر شکل چند قدم برداری بدن متوجه شود که تو قصد استراحت و پذیرش فرمان مغز را نداری، سیاست مغز و  بدن تغییر می‌کند و کم‌کم سرحال‌تر می شوی و انرژی که نمی‌دانی از کجا آمده به بدن وارد می‌شود و دوباره شارژ می‌شوی. یک اتفاق فیزیولوژیک است که هیچ ربطی به طرز فکر یا امید و نا امیدی ندارد فقط کافی است بدن به هر شکل به حرکتش ادامه دهد تا مغز یا همان بدن برنامه‌اش را عوض کند.( در اصطلاح عامیانه می‌گویند به بدنت نشان بده که رییس کیست. )
مدفوع خرس در جنگل شکل و شمایل مشخصی دارد با دانه‌هایی که امکان هضم نداشته و در آن مانده. همینطور جای پایش و گراز‌ها یا گربه‌سانان. هر جا هست نشان دوری از انسان و شهر است. برای ما که سرگردان و گرسنه و خسته مانده بودیم دیدن تاپاله گاوی روی زمین بهترین اتفاق ممکن و نوید بهشت بود.

تاپاله گاو یعنی حضور گاو در اطراف و یعنی احتمالا تا حدود پنج شش کیلومتری ما باید روستایی باشد.
بعد از سی کیلومتر پیاده‌روی در جهنم، تاپاله گاو بهترین هدیه خدایان جنگل و کوهستان بود.
به هر حال ما زنده‌ ماندیم و به مقصد رسیدم. هر چند با تنی پر از درد اما ریه‌ای تازه. جهان تاجر خوش حسابی است که تا نستاند چیزی نمی‌دهد. سفری در پیش گرفتیم تا رنج جهان سبک شود رنج ماند همرا با درد زانو و پا و کمر.
می‌دانستم ورزش دشمن سلامتی است سفر هم به آن اضافه شد. قهوه‌ام را روی مبلم کنار کتابخانه‌ام نوش جان می‌کنم به فرصت باقی مانده از زیستن در این جهان می‌خندم و از بدن پر از دردم سپاسگزارم که تا همین جا هم با من کنار آمده.

مهدی فاتحی
زمستان ۱۴۰۳