.
هر رویداد تاریخی با تکرارش تثبیت می‌شود. هگل
سال ۱۹۱۹ مهم‌ترین رویداد در سرنوشت خاورمیانه بود. زمانی که برندگان جنگ جهانی اول: آمریکا، انگلیس و فرانسه برای شکست‌خوردگان جنگ: آلمان و مستعمراتش، و عثمانی تصمیم گرفتند و کشورهای زیادی را به جهان اضافه کردند و بخش بزرگی از جهان را به متصرفات خود افزودند. بخش اروپایی عثمانی کشورهایی مثل رومانی، بلغارستان و حوزه بالکان شکل گرفت و به آنها استقلال تام دادند( به ارمنی‌های بینوا هم که عثمانی‌ها قتل‌عام‌شان کرده بودند ارمنستان را اعطا کردند) اما در بخش آسیایی از آن جهت که خامی و ناتوانی دون‌مایگان آسیایی را برای استقلال شایسته نمی‌دیدند تحت‌الحمایه خود قرار داده، مرز کشی کردند( بیشتر بر پایه نفت و سر صدای اقوام) و کسانی را به خلافت گماردند. سوریه و لبنان به فرانسه رسید و بصره و مصر و بغداد و بقیه به بریتانیا، آمریکا با جنس نامرغوب خاورمیانه و هزینه استعمار میانه خوبی نداشت و چیزی نخواست هر چند که اعراب ترجیح‌شان آمریکا بود. خاورمیانه که تحت خلافت عثمانی بود هیچ چیز از کشور شدن نمی‌دانست و هیچ‌گاه ملت نشد تنها قوم و مذهب برایش معنی داشت هنوز هم( بعد از سقوط امپراطوری روم هم هزار سال طول کشید تا ملت‌های اروپایی شکل گرفت ولی اینجا زمان داده نشد و هزار سالی زمان می‌خواهد تا سرو سامان یابد)
در کنگره پاریس ۱۹۱۹ از هر کشور و قومی حضور یافتند تا از سه کشور برنده بخواهند چیزی یا خاکی یا استقلالی عطا کند و به هر شکل دست پر برگشتند( یا خاک و قوم یا تحت‌الحمایه یافتند) ایران که کنار گوش عثمانی بود نه کسی از آن حرف زد و نه حتی چانه‌ای برای تحت‌الحمایه بودنش صورت گرفت( همانطور که خود عثمانی هم هیچ‌گاه نظری بر آن نداشت حتی روسیه مگر برای امتیاز گرفتن از بریتانیا به‌ خاطر هند)
داستان نمایندگان ایران در آنجا خواندنی است ( فروغی، علا، انتظام‌الملک) که چطور دم از تاریخ باستانی خود زدند و چون کودکان خام درخواست بازگردادن مرزهای ایران باستان شدند در حین اینکه مخارج هتل و غذای خود را هم نداشتند و از انگلیسی‌ها کمک و اعانه می‌خواستند. زمانی که حکومت آه در بساط نداشت و با خواهش و التماس و قراداد ۱۹۱۹ خود را به بریتانیا فروخت تا شکمش را سیر کند...
امروز کجای جهانیم؟ آیا جایگاه ما تغییری کرده؟
کشور بی‌پول و بیابانی با مردمانی اکثرا تنبل و بدعهد و دزد هیچ‌گاه در معادلات جهانی نبوده و نیست( حتی استعمار هم نشده) فهم این مطلب و رفع این توهم مهم‌ترین اصل اولیه شناخت خود و جهان ‌پیرامون ماست تا امکان ساخت و رفع عیوب امکان‌پذیر شود.
#مهدی_فاتحی

درباره ' وانیا' با بازی تک‌نفره اندرو اسکات

.
' صحنه‌ی نمایش، سکویی است که نمایشنامه‌نویس را به روی آن به دار می‌کشند' چخوف
نمایش ' وانیا' به کارگردانی سام یتس و بازی تک‌نفره اسکات اقتباسی از دایی وانیا چخوف است(به تازگی در وست‌اند لندن اجرا شده و قرار است به منهتن هم برود) نمایشی که در آن خلاقیت کارگردانی یتس و توانایی تکنیکی اسکات به اوج می‌رسد. اسکات هم نقش وانیا را بازی می‌کند هم پنج نقش دیگر، بدون هیچ تغییر لباس یا حتی جابه‌جایی در صحنه.
در این اجرا بیشتر از هر چیزی بازی اسکات مورد توجه قرار گرفته و البته بسیار ارزشمند است اما بازیگری(حتی در اوجش مثل اسکات) هنر خلاقی نیست؛ تکنیک و فنی است که اسکات آنرا به خوبی بلد است اما در این شکل اجرا بخش‌های زیادی از متن چخوف از دست می‌رود. چخوف در این کار با طنز تلخش ویرانه انسانی را نشان می‌دهد: شخصیت‌هایی که به تباهی زندگی خود آگاه‌اند اما کاری برای بهبودش نمی‌کنند و دست روی دست گذاشته‌اند. کسانی که خود عامل هدررفتن زندگی‌شان هستند و مدام در حال ناله و در عین‌حال وخیم‌تر کردن اوضاع. چخوف به نظر من پیش‌زمینه فهم بکت است. جهان چخوف در امتداد تئاتر ابزورد بکتی‌ست.
اما در این اجرا بازیگر تنها نیست بلکه چخوف است که تنها مانده و با اثرش روی صحنه به دار اویخته شده، و آنچه از آن باقی مانده قصه و بازی و اکت است. هر چند دنیای انگلیسی زبان_ که پر از نمایشنامه‌های غنی از شکسپیر تا امروز است_ تصمیم به اجرای چخوف گرفته و از آن استقبال هم شده. اما ظاهرا سطح تماشاگر لندنی(آمریکایی) از زمان شکسپیر جلوتر نیامده. در طول اجرا با هر رفتار و بعضی دیالوگهای اسکات،صدای خنده تماشاگران شنیده می‌شود. شلیک خنده‌های مداوم تماشاگران به تراژدی زندگی وانیا بیشتر به قلب چخوف می‌نشیند و اصحاب هنر را به این اندیشه می‌اندازد که مخاطب و جامعه امروز غربی به کدام سمت رفته و می‌رود؟
چند سال پیش فرصت غیرمستقیمی شد تا در سینمای کوچکی در آمریکا که مخصوص پخش سینمای هنری و اروپایی بود شاهد اکران فیلمی از پیتر گرینوی و گفتگویی او در پایان اجرا باشم. نکته‌ای که در طول اجرا و حتی در گفتگو نهایی قابل تامل بود و گرینوی نیز به نوعی به آن اشاره کرد همین سطحی شدن اکثر مخاطبین و خنده‌های دایم تماشاگران به لحظات فیلم گرینوی بود. تماشاگرانی که صرفا پاپ‌کورن و خنده را از سینما و تاتر می‌خواهند.
در چنین فضایی دیگر انتخاب شخصی چون ترامپ و همپالکی‌هایش امر غریبی نیست. شخصی که خود را فرستاده خدا می‌داند، لفاظی‌های نژادپرستانه دارد و پوپولیستی مبتذل در جهان سرمایه و راست است:
از کوزه همان طراود که در اوست.
#مهدی_فاتحی

نامه‌هایِ بهمن محصص به سهراب سپهری

عنوان ‏نامه‌هایِ محصص به سهراب سپهری:

«جناب جرقاب»
«جرقاب عزیزم»

*جرقاب به معنی بدعنق است.
@batarikh

درباب کوتاه‌ترین داستان کوتاه جهان:

از خواب که بیدار شد دایناسور هنوز آنجا بود...

.
وقتی بیدار شد دایناسور هنوز آنجا بود.

وقتی بیدار شد هنوز آن زن/ مرد کنار تختش خوابیده بود.
وقتی بیدار شد هنوز در همان شهر و تاریخ بود.
وقتی بیدار شد هنوز همان حاکمان سر جای‌شان بودند.
وقتی بیدار شد هنوز آن هیولایی بود که بود.

آیا تا به حال رویای شیرین دیده‌اید؟ رویای حیاتی دیگر؟ صلح آمیزتر؟
آیا در جهنم زندگی گیر کرده‌اید و آرزو کنید شاید این کابوس است و وقتی بیدار شدید در جهان بهتری هستید اما باز هیولا را سر جایش ببینید؟

آیا کابوس مرگ دیده‌اید و وقتی بیدار شدید ببینید زنده‌اید و هنوز در همان جهنم قبل زیست می‌کنید؟
شاید هم ما در حال دیدن کابوس زندگی هستیم و وقتی بیدار شویم ببینیم که نه! دایناسور کابوس بود....دایناسور رفتنی است...

ادبیات رویای جهانی بهتر است و تماشای رویا با چشم باز....رویایی که حتی با چند کلمه داستان کوتاهی می‌آفریند که جهانت را معنی می‌کند.

و در نهایت این ادبیات است که ما را از این ورطه نجات خواهد داد.

#مهدی_فاتحی

بيتوته‌یِ کوتاهی‌ست جهان
در فاصله‌یِ گناه و دوزخ
خورشيد هم‌چون دشنامی برمی‌آيد
و روز
شرمساری‌یِ جبران‌ناپذيری‌ست.
آه پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چيزی بگوی
درخت، جهلِ معصيت‌بارِ نياکان است
و نسيم
وسوسه‌يی‌ست نابه‌کار.
مهتابِ پاييزی
کفری‌ست که جهان را می‌آلايد.
چيزی بگوی
پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چيزی‌بگوی
هر دريچه‌یِ نغز
بر چشم‌اندازِ عقوبتی می‌گشايد.
عشق
رطوبتِ چندش‌انگيزِ پلشتی‌ست
و آسمان سرپناهی
تا به خاک بنشينی و
بر سرنوشتِ خويش
گريه سازکنی.
آه پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم چيزی بگوی،
هرچه باشد
چشمه‌ها از تابوت می‌جوشند
و سوگ‌وارانِ ژوليده آبرویِ جهان‌اند.
عصمت به آينه مفروش
که فاجران نيازمندتران‌اند.
خامُش منشين خدا را
پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم
از عشق
چيزی بگوی!

#مرتضی_حاجی‌عباسی نویسنده‌ای با استعداد است که در جایزه زنو درخشید و با مجموعه داستانش نوید ورود یک نویسنده صاحب سبک و باسواد را به ادبیات امروز داد.

مجموعه‌ای از چند داستان به هم پیوسته و مستقل که قلم پخته و قصه‌گوی نویسنده از همان پارگراف اول خودنمایی می‌کند.

تک داستان ' آه مسکو' در این مجموعه نمونه‌ای از بهترین‌های چند سال اخیر داستان‌نویسی ماست.

مجموعه‌ای از انیمیشن استاپ‌موشن «Morph»، تولید بی‌بی‌سی. پیتر لرد و دیوید اسپراکستن خالقان این مرد خمیری هستند. پخش این مجموعه از ۱۹۷۷ آغاز شده و تا امروز ادامه دارد.


Morph by Peter Lord & David Sproxton

@filmemrooz_official

انیمیشن خاطرات یک حلزون

📻 نمایشنامه‌خوانی زنده‌ی: شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین

🖊 نوشته‌ی لورین هانسبری

🔖 مترجم و کارگردان آراز بارسقیان

🎙نقش‌خوانان: مهرداد ضیایی، گیلدا حمیدی، کیانا سپهری، هستی عربی، مهدی مجنونی، احمدرضا میررجبی، علی ملکی‌جهان، سبحان دانشمند، امیرحسین زارعیان

🔰«شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین» با ترجمه‌ و کارگردانی آراز بارسقیان در چهارمین جلسه‌ی سومین رویداد «صدای نمایشنامه‌نویس»، در بخش ترجمه، شنبه ۱۰ آذرماه ساعت ۱۸ نمایشنامه‌خوانی شد.

🎚 شنیدن در کست‌باکس:
★ castbox.fm/vi/758121185

🎚 شنیدن در آپارات:
★ aparat.com/v/xemwe8n

📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

«آدمیزاد که خیک ماست نیستش انگشت بزنیم توش جای انگشت هم بیاد. جای انگشت درد و فقر و رنج و بلا و تنهایی و بی‌پناهی و این‌ها در آدم می‌مونه؛ و ادبیات به‌هرحال اگر نتونه شکل این رد انگشتان بلا رو در درون انسان کشف کنه، خب پس چکاره است؟»
@batarikh

در خواب ، دوش پیری در کوی عشق دیدم _ با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن...
( مولانا )