مردی که خلاصه خود بود

#محمد_قائد

شعری از رابرت فراست:

Nature’s first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf’s a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.

Whos.Afraid.of.Virginia.Woolf.1966.1080p.Bluray.Fa.Dubbed.mkv

«چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» چطور آمریکا را تکان داد
✍️#گوشه

دوران ریاست‌جمهوری جان.اف کِندی بود. نیویورک پر بود از هنرمندان نوپا، خلاقیت‌هایی که جوانه می‌زد و هنرمندانی که همدیگر را کشف و با هم خلق می‌کردند. جامعه خوشبین بود. هنر بر تغییرات اجتماعی و آدم‌ها تاثیر می‌گذاشت. مردم اهل بازدید از نمایشگاه‌های هنر مدرن، تئاتر عمیق دیدن، خواندن داستان و شعر نوگرا و جریان‌‌های تازه هنری شده‌ بودند. هنر جدی داشت ابتذال و چیزهای سَرسَری با برچسب هنر را کنار می‌زد. نسل بیت پاگرفته بود و ضدهنجارها و ارزش‌های عرف، آثار هنری و ادبی خلق می‌کرد. هشیاری معنای تازه‌ای پیدا کرده بود. هنرمندان کمتر می‌ترسیدند. زمانه تغییر قطعیت‌های جامعه آمریکا بود؛ دورانی که جوانان می‌‌خواستند در رشد جامعه سهم داشته باشند و پیرمردان سنتی چسبیده به میزهای سیاست را کنار بزنند و شور زندگی را جایگزین ایده‌‌های مرده و کهنه کنند.
در چنین زمان و شرایطی بود که نمایشنامه «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» روی صحنه مثل بمب ترکید. هرچند بدنام بود ولی اقتباس سینمایی‌، جهان را از نام و نشان نمایشنامه‌نویسی باخبر کرد که هراسی از نشان‌دادن کثافت پوشیده زیر زیبایی‌های ظاهری نداشت.

ادوارد آلبی در کافه‌ دنجی پاتوق هنرمندان نیویورکی، گرافیتی دیده بود؛ «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟»
در مهمانی‌های معروف اندی وارهول با زن و شوهری آشنا شده بود که از جمعه شب نوشیدن الکل را شروع می‌کردند تا سحر دوشنبه و همدیگر را با توهین و ناسزای مستانه،‌ خوار می‌کردند. آلبی خودش در خانه‌ای رشد کرده بود که مفهوم تحقیر و سلطه‌گری را لمس می‌کرد. برای استفاده از نام ورجینیا وولف، زن نویسنده‌ای که خودکشی کرده بود، از همسرش در بریتانیا اجازه گرفت و نمایشنامه‌ای نوشت بر اساس تجربه‌های واقعی، ساختارشکنانه و بی‌سابقه که منتقدان گفتند پر از بددهنی و دریدگی و سلیطه‌گی‌ست. نوشتند، زنانگی زنان آمریکا را زیر سوال برده‌ و این نمایش را فقط زنان هرزه و منحرف باید ببینند؛ چون مارتا زن محکم و صریحی بود و شبیه زنان ملوس و مطیع بیشتر نمایش‌های آن روزها نبود؛ ارتباط پرکینه و پرانتقام زن و شوهری که به تَه رابطه مریض رسیده بودند و در مسابقه لِه‌کردن از روی هم رد می‌شدند ولی حاضر نبودند از هم دور بمانند.

نمایشنامه به فضای پولیتزر راه یافت ولی چند عضو هیأت مدیره گفتند، حاضر نیستند جایزه را به «اثر کثیفی بدهند که سیاه‌نمایی زندگی خانوادگی‌» است. جایزه را به ادوارد آلبی ندادند و او با وجود دریافت ده‌ها جایزه بعدی آمریکایی و جهانی همیشه با دلخوری گفت، سه‌تا و نصفی پولیتزر گرفته؛ نصف، از دید او همان جایزه‌ای بود که داوران متعصب در نیمه راه از او دریغ کردند؛ همان‌‌ها که جامعه داشت پس‌شان می‌زد و دوره‌شان دیگر تمام شده بود.

نیویورک‌تایمز سراغ داوارن و اعضای هیات مدیره پولیتزر در سال شصت‌وسه میلادی رفت و دلیل مخالفت آنها را با نمایشنامه ادوارد آلبی پرسید. از هشت مخالف، چهار نفر نه نمایشنامه را خوانده بودند، نه نمایش را دیده بودند ولی معتقد بودند این اثر لیاقت جایزه را ندارد. دو داور به چنین روش سنت‌گرایانه خشک و ناعادلانه بقیه همکاران خود در پولیتزر استعفا کردند.
واکنش جامعه هنرمندان و بسیاری از مردم به رفتار پولیتزری‌ها آنقدر تند بود که آنها را به عقب‌نشینی واداشت. چندسال بعد بقیه نمایشنامه‌های آلبی باز هم با موضوع‌هایی تقریبا مشابه که با سلیقه داوران نباید جور درمی‌آمد، سه پولیتزر دریافت کردند. ادوارد آلبی ابتدا سرخورده شده بود ولی به هیچ‌وجه دست برنداشت از روش زیرسوال بردن ارزش‌های ظاهری خانوادگی و روابط پرمشکل و بیمار و نقاب‌ها و روکش‌های متظاهرانه و ریاکارانه آدم‌ها در نمایشنامه‌هایش. عاقبت هم او بود که داوران را تسلیم خود کرد؛ همان روشی که به شاگردان نمایشنامه‌نویسی در کلاس‌هایش یاد می‌داد؛ در مقابل نیروهای شر، سانسورچی‌ها، آنها که می‌خواهند سلیقه و خواسته و دستورهایشان را به شما تحمیل کنند، نه بگویید.
@gooshe

درباره #ادوارد_آلبی، یکی از مهم‌‌ترین نمایشنامه‌نویس‌های آمریکا و جهان در شماره هشتم #پادکست_گوشه؛ #هنر_با_گوشه 🔗اینجا ببینید.

این مستند/پادکست‌‌ها مخاطب خاص و مخصوص به یک رشته هنری ندارد. درباره زندگی، اصالت، مقاومت و ارزش‌های اخلاقی آدم‌هایی‌ست که جهان ما را ساخته‌اند و ما نمی‌توانیم خودمان را از این جهان، جدا و دور بدانیم، اگر بخواهیم فکر کنیم و یاد بگیریم ایستادگی را. این پادکست‌ها درباره همه ماست، نه گروه مشخص هنری.

@gooshe

🔗 لینک مستقیم مستند ادوارد آلبی؛ نمایشنامه‌نویس شورشی...

🔗 لینک گوشه در یوتیوب
.

رونمایی مراد فرهادپور از کتاب هوموساکر آگامبن در پاریس

نام عزیز نسین برای مردم ایران یا برای مردم بسیاری از کشورهای جهان آشناست. سال‌هاست که بسیاری از مخاطبان در سراسر جهان با داستان‌های طنز‌آمیز او انس و الفت دارند و دلیل این همه رویکرد به آثار این نویسنده، چیزی نیست جز روانی، یکدستی و مفاهیم برخاسته از صدق در داستان‌های او. کتاب «ما آدم نمی‌شویم» شامل گزیده‌ای از بهترین داستان‌های اوست.

📕 ما آدم نمیشیم
✍🏻 #عزیز_نسین

@OfficialBook

عنوان کتاب: در حضر
نویسنده: مهشید امیرشاهی
دسته: ادبیات داستانی ایران- رمان
تعداد صفحه: ۲۶۸
سال انتشار: ۱۳۶۶

آثار
Kenji Mizoguchi | کنجی میزوگوچی