.
جغد مینروا شامگاهان بال می‌گشاید
آیا به عکس‌ها و تاریخ خود خیره نگریسته‌اید؟
شامگاه نقطه پایانی روز است. مرحله‌ای که گذشته حالا با نگاه به عقب می‌توان در آن نگریست و درک کرد. درک روز از روزی که درآنیم امری محال نیست اما این گذر زمان و نشستن غبار است که همه انچه بوده و گذشته را نمایان می‌کند در همه ابعاد.
میانسالی و پیری شامگاه دوران جوانی است؛ مرحله سکون که آینده در آن کوتاه، و گذشته بلند و غبار نشسته است. جغد ذهن سوژه اندیشمند( یا از قول هگل، فیلسوف) تنها آن زمان است که می‌تواند به هر آنچه که هست اندیشه کند و آنچه که هست را بداند. کارنامه زندگی، انتخاب‌ها، پذیرفتن‌ها و نپذیرفتن‌ها همه آن چیزی است که هستید نه آنچه که می‌گویید. این بهترین راه درک از خود و ناخوداگاه است.
درک کردن هر چیزی همان بازنگری در آن است. استعاره هگلی جغد مینروا که تنها در شب پرواز می‌کند همان نگاه بازنگری و درک پیشین است. آینده و تاریخ هر اتفاقی بخشی از حقیقت آن است. بدون شک ما از تاریخ، انقلاب، مشروطه و جنگ جهانی و ناجهانی بیشتر از جنگجویان و رهبران‌شان می‌دانیم. تاریخ رو به جلو در حرکت است اما درک آن رو به عقب و گذشته دارد. درک زندگی زیسته و نازیستهء خود نیز تنها رو به عقب امکان‌پذیر است.
اتفاقات تاریخی ایران از ۸۸ تا امروز تازه در حالِ پدیدار شدن است و امروز است که می‌توان به آنچه هستیم و شدیم نگاه کرد و درک تاریخی از خود و اجتماعی که در آن هستیم داشت. این درک رو به عقب می‌تواند در شناخت امروز و آینده احتمالی کمک‌مان کند.
جغد مینروا برای بال گشودن نیاز به تاریکی و سکوت و بطالت دارد تا اندیشیدن و درک ممکن شود. آیا انقدر برای خود بطالت فراهم کرده‌ایم؟
آیا شهامت پذیرفتن خود و درک آن را داریم یا ادیپ‌وار هنگام مواجه با حقیقت خود چشم‌های ما را کور می‌کنیم یا از آن می‌گریزیم یا دیگرانی که ما را با نگاه به گذشته می‌سازند با دشنام و اتهام رد می‌کنیم؟ آیا خود امکانات درک پسین را داریم؟ چیزی از کتابت و تجربه زیسته دریافته‌ایم یا نگاه‌مان به گذشته نیز متکی به جهالت و تفکر موروثی و دست نخورده است؟
عکس‌های منتشر شده از قاجار اجداد ما ایرانیان امروزند و درک و شناخت ما از گذشته به بهترین نحو حقیقت هستی ما را نشان می‌دهد. ایا به این عکس‌ها خیره شده‌اید؟
بازنگری آنچه گذشته و انچه برجامانده حقیقت هستی آن است. _ هیچگاه نباید آنچه که بوده‌ای را فراموش کنی چون دیگران آن را فراموش نمی‌کنند و به روی‌ات خواهند آورد و اگر آن را درک و بازیافت نکرده باشی در می‌مانی_ هر پدیده‌ای نیاز به درک و بازنگری دارد وگرنه با کلافی از جادو و خرافه و جهالت پوشیده می‌ماند.
#مهدی_فاتحی
جغد مینروا شامگاهان بال می‌گشاید
آیا به عکس‌ها و تاریخ خود خیره نگریسته‌اید؟
شامگاه نقطه پایانی روز است. مرحله‌ای که گذشته حالا با نگاه به عقب می‌توان در آن نگریست و درک کرد. درک روز از روزی که درآنیم امری محال نیست اما این گذر زمان و نشستن غبار است که همه انچه بوده و گذشته را نمایان می‌کند در همه ابعاد.
میانسالی و پیری شامگاه دوران جوانی است؛ مرحله سکون که آینده در آن کوتاه، و گذشته بلند و غبار نشسته است. جغد ذهن سوژه اندیشمند( یا از قول هگل، فیلسوف) تنها آن زمان است که می‌تواند به هر آنچه که هست اندیشه کند و آنچه که هست را بداند. کارنامه زندگی، انتخاب‌ها، پذیرفتن‌ها و نپذیرفتن‌ها همه آن چیزی است که هستید نه آنچه که می‌گویید. این بهترین راه درک از خود و ناخوداگاه است.
درک کردن هر چیزی همان بازنگری در آن است. استعاره هگلی جغد مینروا که تنها در شب پرواز می‌کند همان نگاه بازنگری و درک پیشین است. آینده و تاریخ هر اتفاقی بخشی از حقیقت آن است. بدون شک ما از تاریخ، انقلاب، مشروطه و جنگ جهانی و ناجهانی بیشتر از جنگجویان و رهبران‌شان می‌دانیم. تاریخ رو به جلو در حرکت است اما درک آن رو به عقب و گذشته دارد. درک زندگی زیسته و نازیستهء خود نیز تنها رو به عقب امکان‌پذیر است.
اتفاقات تاریخی ایران از ۸۸ تا امروز تازه در حالِ پدیدار شدن است و امروز است که می‌توان به آنچه هستیم و شدیم نگاه کرد و درک تاریخی از خود و اجتماعی که در آن هستیم داشت. این درک رو به عقب می‌تواند در شناخت امروز و آینده احتمالی کمک‌مان کند.
جغد مینروا برای بال گشودن نیاز به تاریکی و سکوت و بطالت دارد تا اندیشیدن و درک ممکن شود. آیا انقدر برای خود بطالت فراهم کرده‌ایم؟
آیا شهامت پذیرفتن خود و درک آن را داریم یا ادیپ‌وار هنگام مواجه با حقیقت خود چشم‌های ما را کور می‌کنیم یا از آن می‌گریزیم یا دیگرانی که ما را با نگاه به گذشته می‌سازند با دشنام و اتهام رد می‌کنیم؟ آیا خود امکانات درک پسین را داریم؟ چیزی از کتابت و تجربه زیسته دریافته‌ایم یا نگاه‌مان به گذشته نیز متکی به جهالت و تفکر موروثی و دست نخورده است؟
عکس‌های منتشر شده از قاجار اجداد ما ایرانیان امروزند و درک و شناخت ما از گذشته به بهترین نحو حقیقت هستی ما را نشان می‌دهد. ایا به این عکس‌ها خیره شده‌اید؟
بازنگری آنچه گذشته و انچه برجامانده حقیقت هستی آن است. _ هیچگاه نباید آنچه که بوده‌ای را فراموش کنی چون دیگران آن را فراموش نمی‌کنند و به روی‌ات خواهند آورد و اگر آن را درک و بازیافت نکرده باشی در می‌مانی_ هر پدیده‌ای نیاز به درک و بازنگری دارد وگرنه با کلافی از جادو و خرافه و جهالت پوشیده می‌ماند.
#مهدی_فاتحی
👍3👌3👏2
Forwarded from Deleted Account
.
نشر سالینه
تقدیم می‌شود به تمامی آوارگان به‌خاطر آوارگی‌شان
و تقدیم می‌شود به اسماعیلکان رعنای سرزمینم.
«گذر ابرهای مهاجر از دزک، فرخشهر، ترمینال جنوب و چند جای دیگر» مجموعه داستانی شامل هشت داستان کوتاه است و آنچه داستان‌های این مجموعه را پیوند می‌دهد غربت آدم‌هایی‌ست که نه جایی برای ماندن دارند و نه جایی برای رفتن، آدم‌هایی سراسر آکنده از شوق زیستن‌اند که امر واقع را نمی‌پذیرند، مرگ را پرسه می‌زنند، می‌خواهند زندگی را درتمامیت آن زندگی کنند و همه‌ی لکنتی را که در زبانشان وجود دارد به امکانی برای گفتن قصه‌شان، برای عشق ورزیدن تبدیل کرده و آن را برای رمبیدن خودشان و رمباندن همه‌چیز به کار می‌گیرند. آنان که غربت را زندگی می‌کنند عاشقان زمین‌اند و غربتی‌های این مجموعه نیز مسحوران صدای بال کبوتر، رقص برف، ناله‌ی باد و زیبایی درخت‌اند، هیچ نظم و ارزشی را تاب نمی‌آورند و خواهان نیستی همه‌ی باری‌‌اند که بر دوش‌شان گذاشته شده است پس برمی‌آشوبند و فرم داستان و جهان کلماتی را که در آن زنده‌اند می‌‌رمبانند تا کلمه و جمله نیز آواره‌ای سبک باشد معلق در خلأ، بی‌مکان، غربت‌زده... .
نشر سالینه
تقدیم می‌شود به تمامی آوارگان به‌خاطر آوارگی‌شان
و تقدیم می‌شود به اسماعیلکان رعنای سرزمینم.
«گذر ابرهای مهاجر از دزک، فرخشهر، ترمینال جنوب و چند جای دیگر» مجموعه داستانی شامل هشت داستان کوتاه است و آنچه داستان‌های این مجموعه را پیوند می‌دهد غربت آدم‌هایی‌ست که نه جایی برای ماندن دارند و نه جایی برای رفتن، آدم‌هایی سراسر آکنده از شوق زیستن‌اند که امر واقع را نمی‌پذیرند، مرگ را پرسه می‌زنند، می‌خواهند زندگی را درتمامیت آن زندگی کنند و همه‌ی لکنتی را که در زبانشان وجود دارد به امکانی برای گفتن قصه‌شان، برای عشق ورزیدن تبدیل کرده و آن را برای رمبیدن خودشان و رمباندن همه‌چیز به کار می‌گیرند. آنان که غربت را زندگی می‌کنند عاشقان زمین‌اند و غربتی‌های این مجموعه نیز مسحوران صدای بال کبوتر، رقص برف، ناله‌ی باد و زیبایی درخت‌اند، هیچ نظم و ارزشی را تاب نمی‌آورند و خواهان نیستی همه‌ی باری‌‌اند که بر دوش‌شان گذاشته شده است پس برمی‌آشوبند و فرم داستان و جهان کلماتی را که در آن زنده‌اند می‌‌رمبانند تا کلمه و جمله نیز آواره‌ای سبک باشد معلق در خلأ، بی‌مکان، غربت‌زده... .
👍5❤1
Forwarded from A Crow In The Snow
🎭
پیش‌فروش بلیت ۳ روز نخست
نمایش “خورشتِ خون”
نویسنده و کارگردان: مرتضا امینی‌پور
📍سالن قشقایی- تئاتر شهر
📆 خرداد و تیر ۱۴۰۳
خرید بلیت در تیوال:
https://www.tiwall.com/p/khoresht.khoun3
پیش‌فروش بلیت ۳ روز نخست
نمایش “خورشتِ خون”
نویسنده و کارگردان: مرتضا امینی‌پور
📍سالن قشقایی- تئاتر شهر
📆 خرداد و تیر ۱۴۰۳
خرید بلیت در تیوال:
https://www.tiwall.com/p/khoresht.khoun3
👍3
میلیاردها انسان روی زمین هستند و زندگی هر انسانی با صدها انسان و هزاران انتخاب گره خورده. در یک مجموعه کوچک فرد x تصمیم می‌گیرد که با y یا zازدواج کند یا مجرد بماند. در زندگی واقعی در این زمان ( سال ۲۰۰۰) فقط یکی از آنها اتفاق می‌افتد. اما بیست سال بعد x می‌تواند فکر کند اگر انتخاب دیگری داشت امروز چگونه بود( حسرت) و او می‌تواند مجموعه‌ای از زندگی‌های دیگر برای خود تصور کند. اما نقطه ثقل جهان x نیست. اگر xانتخابش y باشد و y دو یا سه انتخاب دیگر داشته باشد یک مجموعه هم از زندگی y ساخته می‌شود. اما زندگی فقط یک تصمیم و انتخاب نیست اگر یکی از مجموعه ماتریکس ( xاز yبخواهد و y بپذیرد ) برای انتخاب شغل، دوست، بچه‌دار شدن، کجا زندگی کردن، سفر رفتن، تصادف کردن، مهاجرت کردن...در رابطه این دو مجموعه‌ای از زندگی های موازی ساخته می‌شود و xو y با هر انتخابِ خودشان و هر انتخاب جهان بیرونی( سیاست، طبیعت،خانواده...) از صدها آدمی که بر زندگی آنها تاثیرگذارند آدم‌های دیگری می‌شوند.
مثلا x بعد از دوبار ازدواج و جدایی با m به زیست مطلوبش می‌رسد و می‌اندیشد اگر از همان ابتدا m را دیده بود او انتخاب درستش بود و زمان را از دست نمی‌داد اما حقیقت این است با هر تغییر در این ماتریکس بی‌نهایت آدم‌ها و حوادث جا به جا می‌شوند و جهان و اعضا ماتریکس ثابت و بی‌تغییر نمی‌ماند به این معنی که اگر x دو تجربه جدایی و زیست بعد آن را نداشت ادم و شخصیت دیگری بود و m را انتخاب نمی‌کرد و همینطور m نیز اگر در این ماتریکس جور دیگری بود x را نمی‌پذیرفت. یعنی اگر m و x در همان سال ۲۰۰۰ همدیگر را پیدا می‌کردند هیچ کدام انتخاب هم نبودند و در ادامه برای x و m اتفاقات دیگری پیش می‌آمد و آدم‌های دیگری می‌شدند و یافته و نایافته دیگری داشتند و الی...
در خط اصلی روایت ' ماده سیاه' جیسون به زنی پیشنهاد ازدواج می‌دهد و او می‌پذیرد اما هر دو به خاطر بچه دار شدن از علایق‌شان می‌گذرند جیسون از تحقیقات علمی و فیزیک و زن از هنر و نقاشی. حالا جیسون با همسر و پسرش یک زندگی معمولی دارند و به سراغ دوست قدیمی می‌روند که همزمان با جیسون انتخابش تحقیق علم و کتاب بوده نه ازدواج، او حالا جایزه بزرگ علمی را برده و به شهرت و پول رسیده است. جایی که همسر جیسون به شکلی جیسون را سرزنش می‌کند و جیسون در اندوه می‌ماند که اگر انتخاب دیگری داشت امروز او برنده جایزه بود و احتمالا همسرش( که حالا زن کس دیگری بود) او را به چشم ستایش نگاه می‌کرد( نگاه تک بعدی به جهان)
در یک جهان موازی این اتفاق می‌افتد و جیسون دوم ازدواج نمی‌کند و با تحقیقات علمی به کشفی می‌رسد که می‌تواند در این ماتریکس حرکت کند و به هر احتمالی سر بزند. جیسون دوم ( مرد علم و تجرد) وقتی به جهان جیسون اول( مرد تاهل و خانواده) می‌رسد ترجیح می‌دهد جایش را با او عوض کند و باقی زندگی خانوادگی را خودش طی کند و جیسون اول را در جای زندگی خود بگذارد.
اینجا جایی است که حرف فیلمساز( البته رمان و نویسنده رمان اصلی که اقتباس شده) نمایان می‌شود. جیسون دوم به خاطر تجربیات دیگر شخصیت متفاوتی یافته و حالا نه آنچنان که فرض می‌کند می‌تواند زن را دوست بدارد نه زن او را، نه تحمل زندگی خانوادگی و مصائب آن را دارد و نه...
به واقع نمی‌توان با موقعیت و امتیازات زندگی که حاصل انتخابی پسین است به زندگی دیگری( حاصل انتخاب دیگر) راه گشود. نوعی تفکر نوستالژیک رایج در ایران از همین جنس است. احساساتی رومانتیک و کودکانه از اینکه ای کاش من در دوره دیگری می‌زیستم یا این پول را زمان دیگری داشتم یا...تصوارتی خام که حاصل تفکر تک بعدی است که مثلا همین آپارتمان و کولر و اینترنت و فیلم بود و من در دوره قاجار کنار حوض و لگن و درختان سبز و طبیعی می‌زیستم یا نصیحت‌های اینگونه که اگر من جای تو بودم چنین و چنان... جملاتی برای کمک یا مشاوره و همراهی که خالی از تفکر تاریخی تجربی است.
انسان حاصل انتخاب‌های خود و دیگران است و جهانی از انتخاب‌ها و سیاست‌ها و زندگی و زمانه همراه او جلو می‌اید و انسانی تبدیل به آنچه که امروز است می‌شود. ذهن و اندیشه‌ای سانتی‌مانتال در حسرت و بازگشت است. بازگشت و نگاه به عقب از جنسی که سزاور عقوبت است؛ عقوبتی که یا تو را چون عشق اورفه به جهان مردگان برمی‌گرداند یا زن قوم لوط را به ستون نمکی تبدیل کند.
حقیقت آن است که ما مجبوربم آنچه را هستیم بپذیریم و خود را همان انتخاب‌های خود و حاصل آن بدانیم. امکان تغییری اگر هست از امروز آغاز می‌شود نه با حسرت و افتخار گذشته زیرا که با هر انتخابی و هر شکلی از زندگی، باز هم انسانی در حسرت خواهد ساخت. انسانی که برای سعادتمند بودن و زیستن ساخته نشده و خوشبختی در هر کجای این ماتریکس امری محال است.
# مهدی_فاتحی
پ.ن. رمان( سریال) علمی تخیلی ' ماده سیاه' البته خطوط روایی گسترده تری دارد و این فقط خط اصلی
مثلا x بعد از دوبار ازدواج و جدایی با m به زیست مطلوبش می‌رسد و می‌اندیشد اگر از همان ابتدا m را دیده بود او انتخاب درستش بود و زمان را از دست نمی‌داد اما حقیقت این است با هر تغییر در این ماتریکس بی‌نهایت آدم‌ها و حوادث جا به جا می‌شوند و جهان و اعضا ماتریکس ثابت و بی‌تغییر نمی‌ماند به این معنی که اگر x دو تجربه جدایی و زیست بعد آن را نداشت ادم و شخصیت دیگری بود و m را انتخاب نمی‌کرد و همینطور m نیز اگر در این ماتریکس جور دیگری بود x را نمی‌پذیرفت. یعنی اگر m و x در همان سال ۲۰۰۰ همدیگر را پیدا می‌کردند هیچ کدام انتخاب هم نبودند و در ادامه برای x و m اتفاقات دیگری پیش می‌آمد و آدم‌های دیگری می‌شدند و یافته و نایافته دیگری داشتند و الی...
در خط اصلی روایت ' ماده سیاه' جیسون به زنی پیشنهاد ازدواج می‌دهد و او می‌پذیرد اما هر دو به خاطر بچه دار شدن از علایق‌شان می‌گذرند جیسون از تحقیقات علمی و فیزیک و زن از هنر و نقاشی. حالا جیسون با همسر و پسرش یک زندگی معمولی دارند و به سراغ دوست قدیمی می‌روند که همزمان با جیسون انتخابش تحقیق علم و کتاب بوده نه ازدواج، او حالا جایزه بزرگ علمی را برده و به شهرت و پول رسیده است. جایی که همسر جیسون به شکلی جیسون را سرزنش می‌کند و جیسون در اندوه می‌ماند که اگر انتخاب دیگری داشت امروز او برنده جایزه بود و احتمالا همسرش( که حالا زن کس دیگری بود) او را به چشم ستایش نگاه می‌کرد( نگاه تک بعدی به جهان)
در یک جهان موازی این اتفاق می‌افتد و جیسون دوم ازدواج نمی‌کند و با تحقیقات علمی به کشفی می‌رسد که می‌تواند در این ماتریکس حرکت کند و به هر احتمالی سر بزند. جیسون دوم ( مرد علم و تجرد) وقتی به جهان جیسون اول( مرد تاهل و خانواده) می‌رسد ترجیح می‌دهد جایش را با او عوض کند و باقی زندگی خانوادگی را خودش طی کند و جیسون اول را در جای زندگی خود بگذارد.
اینجا جایی است که حرف فیلمساز( البته رمان و نویسنده رمان اصلی که اقتباس شده) نمایان می‌شود. جیسون دوم به خاطر تجربیات دیگر شخصیت متفاوتی یافته و حالا نه آنچنان که فرض می‌کند می‌تواند زن را دوست بدارد نه زن او را، نه تحمل زندگی خانوادگی و مصائب آن را دارد و نه...
به واقع نمی‌توان با موقعیت و امتیازات زندگی که حاصل انتخابی پسین است به زندگی دیگری( حاصل انتخاب دیگر) راه گشود. نوعی تفکر نوستالژیک رایج در ایران از همین جنس است. احساساتی رومانتیک و کودکانه از اینکه ای کاش من در دوره دیگری می‌زیستم یا این پول را زمان دیگری داشتم یا...تصوارتی خام که حاصل تفکر تک بعدی است که مثلا همین آپارتمان و کولر و اینترنت و فیلم بود و من در دوره قاجار کنار حوض و لگن و درختان سبز و طبیعی می‌زیستم یا نصیحت‌های اینگونه که اگر من جای تو بودم چنین و چنان... جملاتی برای کمک یا مشاوره و همراهی که خالی از تفکر تاریخی تجربی است.
انسان حاصل انتخاب‌های خود و دیگران است و جهانی از انتخاب‌ها و سیاست‌ها و زندگی و زمانه همراه او جلو می‌اید و انسانی تبدیل به آنچه که امروز است می‌شود. ذهن و اندیشه‌ای سانتی‌مانتال در حسرت و بازگشت است. بازگشت و نگاه به عقب از جنسی که سزاور عقوبت است؛ عقوبتی که یا تو را چون عشق اورفه به جهان مردگان برمی‌گرداند یا زن قوم لوط را به ستون نمکی تبدیل کند.
حقیقت آن است که ما مجبوربم آنچه را هستیم بپذیریم و خود را همان انتخاب‌های خود و حاصل آن بدانیم. امکان تغییری اگر هست از امروز آغاز می‌شود نه با حسرت و افتخار گذشته زیرا که با هر انتخابی و هر شکلی از زندگی، باز هم انسانی در حسرت خواهد ساخت. انسانی که برای سعادتمند بودن و زیستن ساخته نشده و خوشبختی در هر کجای این ماتریکس امری محال است.
# مهدی_فاتحی
پ.ن. رمان( سریال) علمی تخیلی ' ماده سیاه' البته خطوط روایی گسترده تری دارد و این فقط خط اصلی
👍10❤4
mehdi fatehi has shared a file with you
https://acrobat.adobe.com/id/urn:aaid:sc:EU:fbf2565c-1048-4df4-9834-cf2b84f6d981
https://acrobat.adobe.com/id/urn:aaid:sc:EU:fbf2565c-1048-4df4-9834-cf2b84f6d981
👍2👏1
Forwarded from Richard wagner
https://t.me/Mendelssohn_RN
https://t.me/Tchaikovsky_RN
https://t.me/Schumann_RN
https://t.me/beethoven_RN
https://t.me/Schubert_RN
https://t.me/Scarlatti_RN (Done)
https://t.me/Brahms_RN
https://t.me/Wagner_RN
https://t.me/Mozart_RN
https://t.me/Handel_RN
https://t.me/Haydn_RN
https://t.me/Corelli_RN (1)
https://t.me/Bach_RN
https://t.me/Tchaikovsky_RN
https://t.me/Schumann_RN
https://t.me/beethoven_RN
https://t.me/Schubert_RN
https://t.me/Scarlatti_RN (Done)
https://t.me/Brahms_RN
https://t.me/Wagner_RN
https://t.me/Mozart_RN
https://t.me/Handel_RN
https://t.me/Haydn_RN
https://t.me/Corelli_RN (1)
https://t.me/Bach_RN
Forwarded from کتابخانه و فیلمخانه ادبیات و هنر
آتش_کم_فروغ.pdf
33.9 MB
عنوان کتاب: آتش کم‌فروغ
نویسنده: ولادیمیر ناباکوف
مترجم: بهمن خسروی
دسته: ادبیات داستانی روسیه-امریکا، رمان
تعداد صفحات: ۳۲۶
ناشر: نسل نو اندیش
سال انتشار: ۱۳۸۹
نویسنده: ولادیمیر ناباکوف
مترجم: بهمن خسروی
دسته: ادبیات داستانی روسیه-امریکا، رمان
تعداد صفحات: ۳۲۶
ناشر: نسل نو اندیش
سال انتشار: ۱۳۸۹