📍انیمیشن کوتاه یونیفرم ما
Our Uniform

کارگردان یگانه مقدم
مدت زمان : 7 دقیقه

داستان : یک دختر ایرانی خاطرات دوران مدرسه‌اش را بر اساس یونیفرم قدیمی مدارس‌اش که لباس مدارس دختران ایران بوده به تصویر می‌کشد.


@womenwatcher

#Weekends #animation

#Weekends
یک انیمیشن کوتاه، و عالی درباره کودکی که پدر مادرش طلاق گرفته اند. او در هفته کنار مادر است و آخر هفته با پدرش می گذراند. اسب چوبی خواب و خیال او هرگز نمی تازد به هیچ کجا. شاهکار و دیدنی. اینجا فایلش را گذاشته ام. #بردار_ببین
فایل دانلود👇

در احوال این نیمه‌ی روشن

نگاهی به آثار ادبی و زندگی هنری هوشنگ گلشیری بر اساس مصاحبه‌هایی که فرج سرکوهی در‌ سال‌هایِ ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۵ با گلشیری داشته است.

فیلم‌بردار: کاوه گلستان

@batarikh

کاراواجو در دست کاراواجو

درباره سریال ریپلی

مهدی فاتحی
.
در دوران پایان سینما، تلویزیون دوباره رخ می‌نماید و گاه سرگرم‌مان می‌کند تا این درد زیستن بگذرد و دوای مرگ چون نوشدارویی از درد رهای‌مان کند.
سریال ریپلی، پلیسی،جنایی است و مثل هر اثر پلیسی قرار نیست مفاهیم و شخصیت محور کار باشد صرفا سرگرمی است اما امروز سرگرم ساختن هم بدون توهین به مخاطب و کلیشه و شعار دادن کار سختی است. اما سریال ریپلی سعی می‌کند شکل دیگری از مخاطب را جذب کند و صرفا بحث دزد و پلیس مطرح نباشد: سریالی سیاه و سفید، فیلمبرداری و نماهای بی‌نظیر در لوکیشن بی‌نظیرتر یعنی ایتالیا همراه با گره زدن روایت پلیسی با تاریخ هنر و مهمترن نقاش رنسانس کاراواجو.
ریپلی شخصی که به ایتالیا می‌رود تا دوست نقاشش را به آمریکا برگرداند اما عشق مردان، حسادت زنی میان دو مرد و ثروت کار را به جایی می‌رساند که ریپلی دوستش را می‌کشد و صاحب ثروت و هویت او می‌شود...
لوکیشن تمام فیلم در مکان‌های تاریخی و زیبای ایتالیا گرفته شده و شهر به شهر می‌گردد آن را به زیبایی به تصویر می‌کشد طوری که به نظر می‌آید فیلمساز در حال وصف و ستایش ایتالیاست تا روایت قصه. نماهای روز و شب آنقدر زیباست که مخاطب را نیز گاه مدهوش روایت مکان می‌کند تا شخصیت.
داستان ریپلی که اقتباس از رمان جنایی است گاه به گاه سعی می‌کند با داستان زندگی و نقاشی‌های کاراواجو تنیده شود برای این کار هم از مکان و هم از نقاشی و هم از شخصیت کارواجو بهره می‌برد.
کاراواجو نقاش بااستعدادی که در اواخر دوره رنسانس هنر نقاشی را برای چند نسل متحول کرد. او که از تصویر خودش و گدایان و روسپی‌ها به جای قدیسان و مریم باکره استفاده می‌کرد در زندگی اجتماعی نیز سرکش بود و به خاطر قتل و نزاع همیشه در حال فرار از شهری به شهر دیگر بود. درست مثل ریپلی که با هر قتل و جنایت به شهر دیگری می‌گریزد و انگار با ایستادن و تماشای نقاشی‌های کاراواجو در هر شهر برای برنامه بعدیش از او الهام می‌گیرد.
یکی از معروفترین نقاشی‌های کاراواجو کشتن جالوت به دست داوود است که سربریده جالوت چهره میانسالی کاراوجوست و چهره داوود که شمشیر در دست و سر بریده را اندوهناک می‌نگرد شاید چهره جوانی خود کاراوجوست. نگاهی مهربان و از سر محبتِ قاتل( داوود)بر چهره پر از خشم و تلخ مقتول انگار جای احساسات بر چهره را جا به جا کرده یا می‌خواهد بگوید آنکه مرگ را به او ارزانی داشته از سر عشق و دلسوزی است برای رهایی از رنج زیستن. عملی که منبع الهام ریپلی می‌شود و همان تصویر را در عمل بازسازی می‌کند.
زندگان ناچار از زیستن و زندگی هستند ولی آنکه مرگ را پذیرفته مجبور به رنج زیستن نیست.

مستند «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» (۱۳۹۲)
به نویسندگی و کارگردانی میترا فراهانی

«فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» گزارشی از آخرین روزهای زندگی بهمن محصص است. در این فیلم با بهمن محصصی آشنا می‌شویم که در رم یک زندگی بوهیمایی در پیش گرفته و «ظاهراً» از زندگی خود لذت می‌برد. در جریان فیلم سرگذشت محصص از زبان خودش بازگو می‌شود و خیلی از کارهای نقاشی و برخی تندیس‌سازی‌های او به نمایش گذاشته می‌شوند. «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» نام تابلوئی از بهمن محصص است که هیچ‌گاه حاضر به فروش آن نشد. میترا فراهانی مدت‌ها در پی بهمن محصص بود تا درباره او فیلمی بسازد. محصص که پس از انقلاب بهمن ۵۷ از ایران خارج شده بود، سال‌ها در انزوا زندگی می‌کرد. فراهانی بعد از سال‌ها تلاش او را در هتلی در شهر رم ملاقات می‌کند و در دو ماهی که از زندگی محصص باقی‌مانده بود با او زندگی می‌کند و هم‌صحبت می‌شود. محصص در سال ۱۳۸۹ در ۷۹ سالگی در رم درگذشت.
@batarikh

🔺گزیده‌ای از صحبت‌های مراد فرهادپور در مراسم رونمایی از ترجمه‌ی فارسی کتاب «هومو ساکر» در کتابفروشی نشر ناکجا پاریس

@thesis11site

Library Genesis
https://libgen.is/

سایت رایگان دانلود کتاب

جهان در سیطره هوش مصنوعی
آیا شما بهتر از او( آن) می‌نویسید؟

بخشی از داستانی که توسط هوش مصنوعی نوشته شده و برای مسابقه زنو ارسال شده بود :


او در آپارتمان خالی اش تنها نشسته بود، سکوت اتاق، خلاء را در دلش پژواک می کرد.  همین دو ماه پیش، زندگی او زیر و رو شده بود که ازدواجش از هم پاشید و او را تنها و در دریایی از بلاتکلیفی رها کرد.  او در ابتدا تنهایی را در آغوش گرفت و از آزادی انجام هر کاری که دلش می خواست بدون پاسخگویی به دیگری لذت برد.  اما با تبدیل شدن روزها به هفته ها، سنگینی تنهایی‌اش تحمل‌ناپذیر شده بود. سکوت آرامش‌بخش خانه‌اش، حالا احساس خفگی می‌کرد، و عدم حضور همسر سابقش، خلایی را ایجاد کرد که پر کردن آن غیرممکن به نظر می‌رسید.  کارهای ساده روزمره تبدیل به چالش های دلهره آور برایش شد.  آشپزی برای یک نفر مثل یک کار طاقت فرسا بود، و تنها غذا خوردن پشت میز ناهار خوری مثل یادآوری دردناکی از همراهی که او از دست داده بود.  حتی تماشای تلویزیون یا خواندن کتاب دیگر مانند گذشته برای او شادی ایجاد نمی کرد..