@bankema کانال بایگانی

یک سوء‌تفاهم بزرگ این بود که خیال می‌کردند مثلاً انسانشناسی مقداری وعظ و نصيحت است در باب انسان‌شدن, و جامعه‌شناسی یعنی راههای به‌دست‌آوردن دل مردم, و نتيجه می‌گرفتند ما كه خودمان بزرگترين صادركنندهٔ‌ جامعه‌شناسی و انسانیتیم نیازی به ترجمهٔ‌ چنین كتابهایی از خارجه نداريم.

دربارهٔ انقلاب فرهنگی.

📕 کتاب:آدمهای بی شناسنامه
✍🏻اثر:#عزیز_نسین
گفتم
📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

I have persuaded myself
that this book, however subversive it may seem, is directed only against falsehood, and that nothing is more unhealthy for an individual or society than the
accredited falsehood.
#andre_Gide
#corydon
‏مطمئنم این کتاب شاید ویرانگر و خلاف عرف به نظر بباید اما علیه کذب و دروغ است و برای شخص و جامعه هیچ چیز بدتر از دروغِ به رسمیت شناخته شده و رایج زیان‌اور نیست.

📕 اولیس
✍🏻 #جیمز_جویس

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

کتابی درمورد فرانسیس بیکن (۱۹۹۲-۱۹۰۹) نقاش ایرلندی به همراه مجموعه‌ای از آثار او

#نقاشی
#کتاب

@Alborzname

میرزاده عشقی، برشت و سودائیان عالم پندار
#مهدی_فاتحی

Mehdi Fatehi:
محمد قائد در کتاب ' عشقی، سیمای نجیب یک آنارشیست' مقایسه ارزشمندی بین برتولت برشت و میرزاده عشقی دارد. دو هنرمندی که قصد انقلابی پر شور و تحول فکری مناسبی در جامعهء فقیر و سودازده خود داشتند، هر دو در فکر ایجاد بنیادی نوین در هنر بودند و حرکتی سنت‌شکنانه در جهت آگاه کردن جامعه. در یک دوره تاریخی و  با فرم مشابهی برای بیان یعنی نمایش و اپرا:
برشت با ' اپرای دوپولی ' و عشقی با ' رستاخیز شهریاران ' یکی در برلین و دیگری در تهران.
انتخاب هوشمندانه قائد در انتخاب این دو نفر و مقایسه آنها کار ارزشمندی است که می‌تواند ادامه یابد تا شناخت بهتری از وضعیت تاریخی اجتماعی خود و اهالی هنر داشته باشیم.
نمایش ' اپرای دوپولی' برشت با استقبالی که از آن شد او را بر عرش رساند و هنرش ماندگار شد و تاثیرگذار، اما عشقی از بی پولی به گدایی افتاد و دیگر خودش هم سراغ اپرایش را نگرفت.
جدا از بحث فرهنگی تاریخی ایران و آلمان، این نمونه‌ای است برای شناخت و تحلیل  مخاطب ایرانی و سطح فرهنگی‌اش و از آن مهم‌تر انتخاب موضوع و دغدغه هنرمند نوپای ایرانی که با اطلاعات ناقص و نپخته از جامعه و تاریخ سرزمینش، سرِ پرشورش به سنگ می‌خورد و نه تنها حرکتی در جهت اگاهی بخشی برنمی‌دارد که حتی توان خلق یک اثر هنری متعهد یا حتی زیباشناسانه هم ندارد:
'شاعر آنارشیست مملکت بورژواها طغیان برده‌ها و هارت و پورت گداها را موضوع نمایشنامه‌های سرگرم‌کننده‌اش قرار می‌دهد، شاعر مملکت گداها عمر و پول مختصرش را صرف غمناله کسالت آور شهزادگان می‌کند...'

عشقی افسوس گذشته شکوهمند شاهان( نه مردم و نه جامعه) را می‌خورد و برشت دنیای قدیم را پایان یافته می‌داند و شکوه و عظمت را در خلق می‌بیند.
کار برشت نه یک اپرا به معنای کلاسیک بلکه تخطی و دست انداختن این فرم برای بیان نظر و دغدغه‌اش بود اما عشقی در پی بنیان گذاشتن اپرا در ایران بود: ' اختراع دوباره چرخ' برشت بر خلاف سنت اپرا هم عوام را به سرگرم شدن فراخوانده بود و به اعیان دهن کجی می‌کرد و هم  دنیای کهنه و فرم کهنه را تمام شده می‌دانست :
' کار او حرکتی سنت‌شکنانه بود مبتنی بر درکی ایدئولوژیک از انقلاب خلقی: دنیای قدیم شکست خورده و پایان یافته است و شاهان و شاهزادگان برای ابد به موزه تبعید شده‌اند؛ از این به بعد حضور عوام‌الناس هم در صحنه و هم در صندلی‌های تئاتر است‌. عوام‌الناس هم، مانند خواص، برای تماشای چیزی پول خواهند داد که به منافع‌شان مربوط و احساس‌شان نزدیک باشد.'
اما عشقی به خیال خود، سودازده و خوابگرد، حرف امروزش را در فرم کهنه ریخته بود و در عین حال به ستایش دنیای قدیم و حکمران و اشراف می‌پرداخت و توقع داشت گدایان از آن استقبال کنند.
' به برکت شاهزادگان نالان و گریان ساسانی و اقایان تماشائیان همت عالی تهران و اصفهان ظاهرا بخشی از سرمایه مختصر عشقی سوخت شد.'
عشقی حتی از فرمی که می‌خواست بنیان نهد و از طریق آن حرفش را به مخاطب برساند اطلاع کافی نداشت: نه از  اصول تراژدی و کمدی در روایت و نه شناختی درباره موسیقی. شیوه بیان عشقی در نمایش تمام آهنگی‌اش( اپرا) همان شکل کهنه پیشین در این سرزمین بود نقالی : پادشاهان عهد باستان یکی یکی وارد صحنه می‌شوند با غرور در صحنه قدم می‌زنند ' در باب لزوم دفاع از مام میهن و جانبازی در راه حفظ نظام پادشاهی رجز می‌خوانند. ..بعد جلوی صحنه صف می‌کشند و دسته جمعی سرود ملی سر می‌دهند..'
جهان‌بینی عشقی که هنوز هم جاری و ساری است:
' فرض بر این است که حمله عرب بر باد دهنده همه خوبی‌ها و فضائل و زیبایی‌ها بود که در جامعه ایران وجود داشت، و احیای آن بهشت از دست رفته باستانی یک وظیفه مسلم است.'
اما خود این دریغاگویان و افسوس‌خورانِ دوران پیش از اسلام مزیتی یا منافعی برای عموم مردم در آن دوره سراغ ندارند:
' ارزشهای مورد نظر جامعه نوین ..دیده نمی‌شود: عدالت اجتماعی، مسئولیت حکومت در برابر مردم، فلسفه اقتدار حاکمیت در برابر فلسفه زندگی اجتماعی، امکان ترفیع طبقاتی، آزادی فکر و بیان و عقیده و تقبیحِ لشگرکشی...'
واکنشی توهمی و خیالی نسبت به گذشته، از دیروز تا امروز، بیشتر ناشی از نارضایی از قدرت سنت‌مداران است که به نام دین و سنت حکمرانی می‌کردند و با اندک تغییرات سرسختانه مخالفت می‌ورزیدند و ریشه در واقعیت ندارد.

اما موضوع ' اپرای دوپولی' عده‌ای گدا هستند که برای خودشان دنیای زیرزمینی و نظم و شاه دارند. با این حرف تامل برانگیز که : 'فقر هم برای خودش نوعی کالاست'  پر از شخصیت‌هایی به معنای مدرن، و اثری رئالیستی با درامی جذاب. همراه با واقعیتی خاکستری زشت و زیبا، نه آرمانگرایانه و سلحشورانه و دور از ذهن.
آنچه که هنر را در معنای والای خود می‌نشاند و تاثیرگذار می‌کند بیان بی‌واسطه حقیقت و افزوده شدن به آن است نه شعارهای خالی از فکر و ناله و روضه‌خوانی برای مردگان، همراه با گرفتن اشک و آه.

البته که بنیه فرهنگی جامعه عشقی برای حرکت و جهش فرسوده‌تر از جامعه برشت بود و ' برلن برلن است و تهران تهران ' اما نمی‌توان از نقایص و ناپختگی چنین جامعه‌ای هم حرف نزد به خصوص وقتی می‌بینی هنوز هم این جهان‌بینی مرتجعانه ورد زبان نسل جدید است و البته خوشبختانه این بار، نه بر زبان نویسندگان.

درباره سینمای نوری بیلگه جیلان و فیلم جدیدش
روی علف‌های خشک
#مهدی_فاتحی

درباره سینمای #نوری_بیلگه_جیلان مبسوط نوشته‌ام و دوستان می‌توانند در سایت زنو بخوانند. این یادداشت کوتاه درباره فیلم آخر جیلان #روی_علف_های_خشک است:
history recalls the weariness of hope

تاریخ یاداور امیدهای بر بادرفته است. نسل پشت نسل انسانهایی که به امیدی،خواندند و گفتند و قیام کردند و جنگیدند تا اتفاقی بیفتد و جهان کار خودش را کرد. انسانِ امروز از امید داشتن هم خسته شده. حتی امید و شوق نیز انسان را به تکاپو نمی‌اندازد. هر انسان در طول تاریخ مثل نور کوچکی جایی دور روشن و خاموش می‌شود. مثل علف‌های خشک روی تپه نه اسمی دارند و نه پیشینه و نه آینده‌ای، فقط هستند. هیچ کس اهمیتی به آنها نمی‌دهد. روی علف‌های خشک پا می‌گذاریم و رد می‌شویم. انسان‌ها همه قهرمان نیستند و قرار نیست قهرمان باشند. تاریخ حتی قهرمانان خود را نیز به فراموشی می‌سپارد.
فیلم درباره معلمی است که به ناچار در دهکده کوچک و پرتی دوران ماموریت چهارساله تدریسش را می‌گذراند. دهکده‌ای که یا پر از برف و سرماست و یا گرم و داغ. بیشتر از سه ساعت زمان فیلم در برف و بارش برف و بوران است و تنها چند دقیقه تابستان و علف‌. معلمی که در مدرسه به دخترکی علاقه‌مند است و دخترک به او و دوست مجرد هم‌خانه‌اش اتهام سواستفاده می‌زند. معلم دایم با خود کلنجار می‌رود که چرا چنین دروغی و چگونه اینقدر انسان‌ها غیر از آنی هستند که نشان می‌دهند. او که با دوست همخانه و همکارش در یک مثلث رابطه با زنی دیگر می‌افتد. از فرط عصبانیت دوستش را جا می‌گذارد و با زن می‌خوابد. رابطه سه نفره‌ای که بین او و ددستش و دخترک مدرسه ایجاد شده در جایی و مثلث دیگری جبران می‌شود تا کمی آرام بگیرد ولی تنها هر سه نفر را به اندوه و خشم فرو می‌برد. آدم‌هایی که تنها هستند و رابطه بعد از مدتی به جای پیوند تنهاترشان می‌کند.
آنچه که معلم از دخترک کلاسش می‌خواهد و در آن غرق می‌شود همان چیزی است که در درونش مرده و فرسوده شده: امید به آینده، زندگی، شوق...مردی که از دورن مرده و می‌داند آن دخترک نیز روزی به خالی بودن درونش پی‌می‌برد، از بودن در کنارش و در نگاه دخترک بودن لذت می‌برد. نشانی از زندگی که به او امکان ادامه می‌دهد هر چند خود پایانش را می‌داند.
سکانسی منحصر به فردی در این فیلم است که وقتی زن و مرد می‌خواهند سکس کنند مرد از دری بیرون می‌رود و از کنار عوامل فیلم می‌گذرد و قرصی می‌خورد و بعد دوباره به صحنه فیلم برمی‌گردد. اوج اندیشه جیلان که به مخاطب یاداور می‌شود که این فیلم است و حتی اینجا نیز ادمها برای عشقبازی دوپینگ می‌کنند.

از نظر جیلان انسان نه امیدی به آینده بهتر دارد نه شوقی برای زیستن، نه پایان خوش و نه بد..خالی و خسته از تجربه‌ای هزار ساله. از تکرار بی حاصل. نه امیدی به بهتر شدن و نه یارای پذیرفتن این وضعیت. تنها چیزهای کوچک و لحظات کوچک و تماشی مناظری که نشانی از زندگی دارند دلخوش است. مناظر پر از گیاه و علف، قبل از خشک شدن و مرگ