📕 کتاب:زندگی من در گذر زمان
✍🏻 اثر: #پیتر_بروک

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

در باب انسان و ملتی که تحقیر شده
#مهدی_فاتحی

.
تحقیر یک انسان، ساخت موقعیتی طاقت‌فرسات که برون رفت از آن به سادگی ممکن نیست. البته تحقیری که مورد پذیرش تحقیر شده قرار گیرد یا به هر شکل، سوژه از درون خود را در وضعیتی کوچک شده قرار دهد. آنکه دیگری را تحقیر می‌کند تنها از احساس تحقیر خود می‌گریزد اما پذیرفتن تحقیر از طرف مقابل به نفوذ و موقعیت فاعل در ذهن مفعول برمی‌گردد.
انسان تحقیر شده انسانی خشمگین است که به دنبال فرصتی برای انتقام می‌گردد انتقام از خود یا دیگری. خشم درونی به خودویرانگری مشغول است و خشم بیرون به دنبال یافت دیگری. تحقیر کننده قصد ساخت دیگری را ندارد بلکه سلطه و بزرگی خود را بر دیگری می‌نشاند. او تشنه قدرت و برتری است چرا که گذشته‌ای تحقیرامیز دست از سرش برنمی‌دارد و دایم می‌خواهد  خلافش را به خود و دیگری ثابت کند.
شخصیت‌های کافکا(حتی خودش) و جهان کافکایی جهان انسان تحقیر شده است. انسانی که گناهکار بودن خویش را می‌پذیرد و به دنبال علت نیست. در جهان کافکایی مساح، یوزف.ک و.. مبارزه بیرونی وجود ندارد آنچه نمایان است ضعف و ناتوانی قهرمان است؛ ناتوانی از مرزها و اعتماد به خود به عنوان شخصیتی صاحب امر است. انسان تحقیر شده کافکایی توان تصمیم‌گیری ندارد گناهکار پیش‌فرض است و حتی توان انتقام از خود را ندارد.
کافکا در زندگی شخصیش نیز در تصمیم برای پویستن به معشوقه‌هایش به بی عملی خودویرانگری مشغول بود. برای کافکا جهان بیرونی و سیاسی حکم بی‌معنایی داشت. در یادداشت‌هایش اشاره می‌کند: ' امروز آلمان به شوروی اعلام جنگ داد بهتر است شنای بعدازظهر را فراموش نکنم.'
اما آنجا که حس تحقیر به خشم و انتقام از دیگری برسد دیگر با انسان کافکایی مواجه نیستیم با ماشین شکنجه‌ای روبروییم که هر کس به او نزدیک شود زیر چرخ شکنجه‌اش له می‌شود رفتاری که همیشه از سر لذت نیست بلکه او ناتوان از بار سنگین تحقیرشدگی زیر خشمی ناخواسته مدفون شده که با هر کس تنها با شکنجه‌ می‌تواند ارتباط برقرار کند. او ماشین شکنجه‌ای اتومات است. آنچه که امروز او را آشکار می‌کند گذشته‌ اوست.
در بعد اجتماعی رفتار ملتی تحقیر شده شباهت زیادی با فرد دارد. ملتی تحقیر شده توسط صاحبان قدرت، خشمی نهان همراه با احساس گناه دارند. آنها یا به انتقام از جماعت اطراف مشغولند و یا پذیرفتن خشم دیگری بر خود. چنین ملتی امکان تغییر وضعیت خود را ندارد تحقیر را پذیرفته و خود را لایق تحقیر می‌داند و از همین شرایط خشمگین است. او شکنجه‌گر خود و دیگری است. حاکمان ملت تحقیر شده می‌دانند که مردم به شکنجه یکدیگر مشغولند و از دیدن رنج در دیگری خشنودند و جایش امن است.
#مهدی_فاتحی

@bankema کانال بایگانی

یک سوء‌تفاهم بزرگ این بود که خیال می‌کردند مثلاً انسانشناسی مقداری وعظ و نصيحت است در باب انسان‌شدن, و جامعه‌شناسی یعنی راههای به‌دست‌آوردن دل مردم, و نتيجه می‌گرفتند ما كه خودمان بزرگترين صادركنندهٔ‌ جامعه‌شناسی و انسانیتیم نیازی به ترجمهٔ‌ چنین كتابهایی از خارجه نداريم.

دربارهٔ انقلاب فرهنگی.

📕 کتاب:آدمهای بی شناسنامه
✍🏻اثر:#عزیز_نسین
گفتم
📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

I have persuaded myself
that this book, however subversive it may seem, is directed only against falsehood, and that nothing is more unhealthy for an individual or society than the
accredited falsehood.
#andre_Gide
#corydon
‏مطمئنم این کتاب شاید ویرانگر و خلاف عرف به نظر بباید اما علیه کذب و دروغ است و برای شخص و جامعه هیچ چیز بدتر از دروغِ به رسمیت شناخته شده و رایج زیان‌اور نیست.

📕 اولیس
✍🏻 #جیمز_جویس

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

کتابی درمورد فرانسیس بیکن (۱۹۹۲-۱۹۰۹) نقاش ایرلندی به همراه مجموعه‌ای از آثار او

#نقاشی
#کتاب

@Alborzname

میرزاده عشقی، برشت و سودائیان عالم پندار
#مهدی_فاتحی

Mehdi Fatehi:
محمد قائد در کتاب ' عشقی، سیمای نجیب یک آنارشیست' مقایسه ارزشمندی بین برتولت برشت و میرزاده عشقی دارد. دو هنرمندی که قصد انقلابی پر شور و تحول فکری مناسبی در جامعهء فقیر و سودازده خود داشتند، هر دو در فکر ایجاد بنیادی نوین در هنر بودند و حرکتی سنت‌شکنانه در جهت آگاه کردن جامعه. در یک دوره تاریخی و  با فرم مشابهی برای بیان یعنی نمایش و اپرا:
برشت با ' اپرای دوپولی ' و عشقی با ' رستاخیز شهریاران ' یکی در برلین و دیگری در تهران.
انتخاب هوشمندانه قائد در انتخاب این دو نفر و مقایسه آنها کار ارزشمندی است که می‌تواند ادامه یابد تا شناخت بهتری از وضعیت تاریخی اجتماعی خود و اهالی هنر داشته باشیم.
نمایش ' اپرای دوپولی' برشت با استقبالی که از آن شد او را بر عرش رساند و هنرش ماندگار شد و تاثیرگذار، اما عشقی از بی پولی به گدایی افتاد و دیگر خودش هم سراغ اپرایش را نگرفت.
جدا از بحث فرهنگی تاریخی ایران و آلمان، این نمونه‌ای است برای شناخت و تحلیل  مخاطب ایرانی و سطح فرهنگی‌اش و از آن مهم‌تر انتخاب موضوع و دغدغه هنرمند نوپای ایرانی که با اطلاعات ناقص و نپخته از جامعه و تاریخ سرزمینش، سرِ پرشورش به سنگ می‌خورد و نه تنها حرکتی در جهت اگاهی بخشی برنمی‌دارد که حتی توان خلق یک اثر هنری متعهد یا حتی زیباشناسانه هم ندارد:
'شاعر آنارشیست مملکت بورژواها طغیان برده‌ها و هارت و پورت گداها را موضوع نمایشنامه‌های سرگرم‌کننده‌اش قرار می‌دهد، شاعر مملکت گداها عمر و پول مختصرش را صرف غمناله کسالت آور شهزادگان می‌کند...'

عشقی افسوس گذشته شکوهمند شاهان( نه مردم و نه جامعه) را می‌خورد و برشت دنیای قدیم را پایان یافته می‌داند و شکوه و عظمت را در خلق می‌بیند.
کار برشت نه یک اپرا به معنای کلاسیک بلکه تخطی و دست انداختن این فرم برای بیان نظر و دغدغه‌اش بود اما عشقی در پی بنیان گذاشتن اپرا در ایران بود: ' اختراع دوباره چرخ' برشت بر خلاف سنت اپرا هم عوام را به سرگرم شدن فراخوانده بود و به اعیان دهن کجی می‌کرد و هم  دنیای کهنه و فرم کهنه را تمام شده می‌دانست :
' کار او حرکتی سنت‌شکنانه بود مبتنی بر درکی ایدئولوژیک از انقلاب خلقی: دنیای قدیم شکست خورده و پایان یافته است و شاهان و شاهزادگان برای ابد به موزه تبعید شده‌اند؛ از این به بعد حضور عوام‌الناس هم در صحنه و هم در صندلی‌های تئاتر است‌. عوام‌الناس هم، مانند خواص، برای تماشای چیزی پول خواهند داد که به منافع‌شان مربوط و احساس‌شان نزدیک باشد.'
اما عشقی به خیال خود، سودازده و خوابگرد، حرف امروزش را در فرم کهنه ریخته بود و در عین حال به ستایش دنیای قدیم و حکمران و اشراف می‌پرداخت و توقع داشت گدایان از آن استقبال کنند.
' به برکت شاهزادگان نالان و گریان ساسانی و اقایان تماشائیان همت عالی تهران و اصفهان ظاهرا بخشی از سرمایه مختصر عشقی سوخت شد.'
عشقی حتی از فرمی که می‌خواست بنیان نهد و از طریق آن حرفش را به مخاطب برساند اطلاع کافی نداشت: نه از  اصول تراژدی و کمدی در روایت و نه شناختی درباره موسیقی. شیوه بیان عشقی در نمایش تمام آهنگی‌اش( اپرا) همان شکل کهنه پیشین در این سرزمین بود نقالی : پادشاهان عهد باستان یکی یکی وارد صحنه می‌شوند با غرور در صحنه قدم می‌زنند ' در باب لزوم دفاع از مام میهن و جانبازی در راه حفظ نظام پادشاهی رجز می‌خوانند. ..بعد جلوی صحنه صف می‌کشند و دسته جمعی سرود ملی سر می‌دهند..'
جهان‌بینی عشقی که هنوز هم جاری و ساری است:
' فرض بر این است که حمله عرب بر باد دهنده همه خوبی‌ها و فضائل و زیبایی‌ها بود که در جامعه ایران وجود داشت، و احیای آن بهشت از دست رفته باستانی یک وظیفه مسلم است.'
اما خود این دریغاگویان و افسوس‌خورانِ دوران پیش از اسلام مزیتی یا منافعی برای عموم مردم در آن دوره سراغ ندارند:
' ارزشهای مورد نظر جامعه نوین ..دیده نمی‌شود: عدالت اجتماعی، مسئولیت حکومت در برابر مردم، فلسفه اقتدار حاکمیت در برابر فلسفه زندگی اجتماعی، امکان ترفیع طبقاتی، آزادی فکر و بیان و عقیده و تقبیحِ لشگرکشی...'
واکنشی توهمی و خیالی نسبت به گذشته، از دیروز تا امروز، بیشتر ناشی از نارضایی از قدرت سنت‌مداران است که به نام دین و سنت حکمرانی می‌کردند و با اندک تغییرات سرسختانه مخالفت می‌ورزیدند و ریشه در واقعیت ندارد.

اما موضوع ' اپرای دوپولی' عده‌ای گدا هستند که برای خودشان دنیای زیرزمینی و نظم و شاه دارند. با این حرف تامل برانگیز که : 'فقر هم برای خودش نوعی کالاست'  پر از شخصیت‌هایی به معنای مدرن، و اثری رئالیستی با درامی جذاب. همراه با واقعیتی خاکستری زشت و زیبا، نه آرمانگرایانه و سلحشورانه و دور از ذهن.
آنچه که هنر را در معنای والای خود می‌نشاند و تاثیرگذار می‌کند بیان بی‌واسطه حقیقت و افزوده شدن به آن است نه شعارهای خالی از فکر و ناله و روضه‌خوانی برای مردگان، همراه با گرفتن اشک و آه.