.
نمیتوانم این جهان و انسانها را تغییر دهم اما هیچگاه حاضر به پذیرش چنین جهانی هم نبودم و نیستم.
از بدیهیات است که ما هیچگاه خواستار حقیقت نبودیم و نیستیم. تا انسان نقابی به صورت نزند چیزی از حقیقت نمیگوید. علایق و حماقتهای ما چنان است که همیشه فاصله زیادی با حقیقت داریم اما از آن دفاع میکنیم و از دیگری خواهان تایید خودفریبیمان هستیم با شنیدن حقیقت از دیگری از او بیزار میشویم.
خدای شرقی انسان را رها کرده و او را به خاطر حماقتهایش مجازات میکند اما خدای یونانی خود در زمین بازی است و خطا و گناه را بر گردن میگیرد. اما هر دو میدانند که زمین و انسان مملو از حماقت و فریب دیگری و خود است.
خود زندگی حرکتی رو به سوی گمراه کردن و فریب دارد و برای خواست حقیقت باید این جهان از بن دروغ را نپذیرفت اما به قول نیچه برای آنکه بتوان جهان حقیقی را تخیل کرد ابتدا بایست انسان حقیقی آفرید. چنین انسانی ارزشهای قدیمی را میشکند و ارزشهای نو میآفریند. چنین انسانی نیاز به شناخت دارد؛ شناخت همان آفرینش است. برای نیچه انسانی که جاهطلب نیست حقیر و برده است. برده انسان ضعیف نیست بلکه انسانی است که از توانایی افرینش و شناخت خود بهره نمیبرد. او برای همیشه برده ارباب خواهد ماند.انسانی که به تحقیر و بی ارزش خواندن زندگی دل بسته و به لذتهای مبتذل و کوچک بسنده کرده. کسی که مثل پیرزنان و مردان رو به زوال، تنها یک بار به خود اجازه زیادهروی میدهند و ترسیده به گوشهای از زندگی میخزند تا دم مرگ.
برای ساخت ارزش باید از بردگی سنت و گذشته بیرون پرید. برده، سنت و پدران و کلیسا و مذهب و کشور را به سروری خود برگزیده و سزاوار همان جهانیست که در آن زیست میکند. انسانی به قول دلوز واکنشگر، که چیزی از کنشگری نمیداند. برده واکنشگر است و خدایان کنشگر. انسان واکنشگر به هر اتفاق و امری واکنش نشان میدهد و خود را کنشگر خطاب میکند. انسانی که ارزش نمیافریند، خواهان شناخت نیست، خود را فریب میدهد، از حقیقت خود و جهان گریزان است، جهان را به هر شکل پذیرفته و تنها به غر زدن مشغول است، با واکنشهای سطحی حس کنشگری به خود میدهد و از حقیقت هستی خویش و حقارت وجودش فرار میکند.
بردگان تنها کسانی نیستند که تحت استیلای قدرتاند؛ بردگاه گاه خود بر بردگان دیگر حکومت میکنند. خودِ بردگان هستند که انها را ارباب خود میکنند. انسانی که از حقیقت میگریزد، حاضر به شناخت و اندیشیدن و خواندن نیست، انسان واکنشگر لایق بردگان حقیری است که بر آنها حکمرانی میکند. هر انسانی لایق تاریخ زیستنش است.
#مهدی_فاتحی
نمیتوانم این جهان و انسانها را تغییر دهم اما هیچگاه حاضر به پذیرش چنین جهانی هم نبودم و نیستم.
از بدیهیات است که ما هیچگاه خواستار حقیقت نبودیم و نیستیم. تا انسان نقابی به صورت نزند چیزی از حقیقت نمیگوید. علایق و حماقتهای ما چنان است که همیشه فاصله زیادی با حقیقت داریم اما از آن دفاع میکنیم و از دیگری خواهان تایید خودفریبیمان هستیم با شنیدن حقیقت از دیگری از او بیزار میشویم.
خدای شرقی انسان را رها کرده و او را به خاطر حماقتهایش مجازات میکند اما خدای یونانی خود در زمین بازی است و خطا و گناه را بر گردن میگیرد. اما هر دو میدانند که زمین و انسان مملو از حماقت و فریب دیگری و خود است.
خود زندگی حرکتی رو به سوی گمراه کردن و فریب دارد و برای خواست حقیقت باید این جهان از بن دروغ را نپذیرفت اما به قول نیچه برای آنکه بتوان جهان حقیقی را تخیل کرد ابتدا بایست انسان حقیقی آفرید. چنین انسانی ارزشهای قدیمی را میشکند و ارزشهای نو میآفریند. چنین انسانی نیاز به شناخت دارد؛ شناخت همان آفرینش است. برای نیچه انسانی که جاهطلب نیست حقیر و برده است. برده انسان ضعیف نیست بلکه انسانی است که از توانایی افرینش و شناخت خود بهره نمیبرد. او برای همیشه برده ارباب خواهد ماند.انسانی که به تحقیر و بی ارزش خواندن زندگی دل بسته و به لذتهای مبتذل و کوچک بسنده کرده. کسی که مثل پیرزنان و مردان رو به زوال، تنها یک بار به خود اجازه زیادهروی میدهند و ترسیده به گوشهای از زندگی میخزند تا دم مرگ.
برای ساخت ارزش باید از بردگی سنت و گذشته بیرون پرید. برده، سنت و پدران و کلیسا و مذهب و کشور را به سروری خود برگزیده و سزاوار همان جهانیست که در آن زیست میکند. انسانی به قول دلوز واکنشگر، که چیزی از کنشگری نمیداند. برده واکنشگر است و خدایان کنشگر. انسان واکنشگر به هر اتفاق و امری واکنش نشان میدهد و خود را کنشگر خطاب میکند. انسانی که ارزش نمیافریند، خواهان شناخت نیست، خود را فریب میدهد، از حقیقت خود و جهان گریزان است، جهان را به هر شکل پذیرفته و تنها به غر زدن مشغول است، با واکنشهای سطحی حس کنشگری به خود میدهد و از حقیقت هستی خویش و حقارت وجودش فرار میکند.
بردگان تنها کسانی نیستند که تحت استیلای قدرتاند؛ بردگاه گاه خود بر بردگان دیگر حکومت میکنند. خودِ بردگان هستند که انها را ارباب خود میکنند. انسانی که از حقیقت میگریزد، حاضر به شناخت و اندیشیدن و خواندن نیست، انسان واکنشگر لایق بردگان حقیری است که بر آنها حکمرانی میکند. هر انسانی لایق تاریخ زیستنش است.
#مهدی_فاتحی
👍8🤔1😢1
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
طرف خانه ی سوان مارسل پروست .pdf
16.4 MB
📕 کتاب:طرف خانه ی سوان
(درجستجوی زمان از دست رفته1)
✍🏻 اثر: #مارسل_پروست
📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk
(درجستجوی زمان از دست رفته1)
✍🏻 اثر: #مارسل_پروست
📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk
❤1
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
رمان هم نام نوشته جامپا لاهیری.pdf
4.3 MB
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
4_404825243450868634.pdf
3.8 MB
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
Joozef_Kambel_Ghahreman_e_Hezar.pdf
24.8 MB
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
انسان خردمند.pdf
207.8 MB
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
سفر به انتهای شب.pdf
8.7 MB
جهنم خالی است همه شیاطین همینجا هستند.
کوبریک در فیلم پرتقال کوکی از شری در وجود انسان حرف میزند که در همه شهر جاری است و هر لحظه مثل جوی باریکِ آبی راه باز میکند و خانه به خانه جلو میآید. حتی آنهایی که به زعم خود بیرون شهر در ویلایی جا خوش کردهاند و نوای زندگی زیباست سر میدهند، و حتی کسانی که سوار هواپیمایی شدهاند و آن طرف قطب سکنی گزیدهاند تا شر دامن آنها را نگیرد.
الکس قربانیانش را انتخاب نمیکرد و هیچ انگیزهای برای شکنجه و کشتن آنها نداشت جز لذت. وقتی آن را نادیده بگیری و چشم بر شیاطین وجود انسان ببندی روزی با سیلی محکمتری به سراغت میآید: نویسنده در ویلای مجللش در اوج آسایش نشسته و نمیخواهد به آنچه در شهر میگذرد توجهی کند. وقتی شرارت زنگ در خانهاش را میزند با حسن نیت در را باز میکند و سیل تمام خانه را برمیدارد. چشم بستن به شر و پلیدی و سرکوب آن، نابودش نمیکند بلکه بازگشتش را ویرانکنندهتر میسازد.
#مهرجویی از هامون تا لامینور یک حرف را گاه دلنشین و گاه مبتذل تکرار میکرد: راه نجات در آسمانهاست، فطرت انسانی نیک است، اندیشه عرفانی یاری دهنده است و سیاست و شر جامعه به من ربطی ندارد.
او بیشتر از چهل سال امکاناتی برای گفتن و نگریستن به جامعه داشت که در ید کمتر کسی بود. به گواهی آثارش و سکوتش در این چند دهه میتوان گفت اگر حامی وضع موجود نبود مخالفتی هم نداشت و حتی برای گرفتن حق خودش هم زبان نمیگشود. او قربانی شری شد که سالها از آن دم نزد، در آثارش نمایان نکرد، حتی وجود شرارت را در انسان و جامعه امروز انکار کرد تا دشنه در دیس به سراغش آمد. دشنهای بورخسی که دست تاریخ آن را حمل میکرد.
نهنگی که حضورش در اقیانوس انکار میشد و دایم ماهیهای کوچک را میبلعید سراغ نزدیکان و باغنشینها و طیاره سواران هم آمد. انکار شیاطینِ وجودِ انسان و نادیده گرفتنش آن را از جهان پاک نمیکند. الکسِ کوبریک در ابتدا و انتهای فیلم تغییری نکرد با تمام دستکاریها و قرص و شوک، و شارلاتانیزم روانپزشکی شرارت سر جایش باقی ماند.
در مستند مرد گریزلی، طبیعت دوستی که همه عمرش را به عشق حیوانات و سرزنش انسان متمدن گذرانده بود چنان خوراک خرس با نمک همراهش شد که کمتر از بیست و چهار ساعت چون مدفوعی به همان طبیعتی که عاشقش بود بازگشت
مهرجویی ارادت بسیاری به مکتب عرفان و دریوزهگری داشت؛ مکتبی ضد تمدن بشری و عامل انحطاط و تمام بدبختی انسان شرقی ایرانی. مکتبی که چشم به آسمان دارد و هر چه روی زمین است زیر پا میگذارد حتی انسان و حقیقت انسانی را.
..مهرجویی و پوراحمد هر دو در ویلایشان با هر تفسیری نفله شدند و به طرز وحشیانهای از دست رفتند. سکانس آخر از زندگی فیلمسازانی که در تمام آثارشان ذرهای از شیاطین وجود انسانها حرف نزدند تا با خونسردی کنار این خرس گریزلی سر کنند و اشعار سادهانگارانه و ابلهانه سهراب سپهری را در وصف جهان بسرایند.
بوتزاتی داستان کوتاهی دارد که ابتدا صحنهای از جنگل را از فاصله وصف میکند: جنگلی زیبا، سبز، رنگارنگ، بوی خاک، نغمه پرندگان، شاخههای در هم تنیده، حیوانات در حال جنب و جوش...و کمکم منظر نگاه راوی نزدیک و نزدیکتر میشود و زیر لایه این زیبایی دلنواز جنگل طبیعت وحشی تصویر میشود که یکی یکی در حال دریدن و خوردن یکدیگرند و هیچ رحم و شفقتی در بطن طبیعتِ شر و وحشی جنگل نیست.
در سکوت و آرامش زیبایی شهر و دریا، و روستای دلنشین کنار جاده، که چراغی سوسو میزند، گرسنگانی کنار دیوار کز کردهاند، زنانی زیر شکنجه و کتکاند، کودکانی میلرزند و آسمانی که از حال این شرارت ابری است. ابرهایی که روزی خواهند بارید. حتی اگر قدم به آن روستا نگذاری یا انکارش کنی یا از آن بگریزی به زوری سراغتان خواهند امد.
کوبریک در فیلم پرتقال کوکی از شری در وجود انسان حرف میزند که در همه شهر جاری است و هر لحظه مثل جوی باریکِ آبی راه باز میکند و خانه به خانه جلو میآید. حتی آنهایی که به زعم خود بیرون شهر در ویلایی جا خوش کردهاند و نوای زندگی زیباست سر میدهند، و حتی کسانی که سوار هواپیمایی شدهاند و آن طرف قطب سکنی گزیدهاند تا شر دامن آنها را نگیرد.
الکس قربانیانش را انتخاب نمیکرد و هیچ انگیزهای برای شکنجه و کشتن آنها نداشت جز لذت. وقتی آن را نادیده بگیری و چشم بر شیاطین وجود انسان ببندی روزی با سیلی محکمتری به سراغت میآید: نویسنده در ویلای مجللش در اوج آسایش نشسته و نمیخواهد به آنچه در شهر میگذرد توجهی کند. وقتی شرارت زنگ در خانهاش را میزند با حسن نیت در را باز میکند و سیل تمام خانه را برمیدارد. چشم بستن به شر و پلیدی و سرکوب آن، نابودش نمیکند بلکه بازگشتش را ویرانکنندهتر میسازد.
#مهرجویی از هامون تا لامینور یک حرف را گاه دلنشین و گاه مبتذل تکرار میکرد: راه نجات در آسمانهاست، فطرت انسانی نیک است، اندیشه عرفانی یاری دهنده است و سیاست و شر جامعه به من ربطی ندارد.
او بیشتر از چهل سال امکاناتی برای گفتن و نگریستن به جامعه داشت که در ید کمتر کسی بود. به گواهی آثارش و سکوتش در این چند دهه میتوان گفت اگر حامی وضع موجود نبود مخالفتی هم نداشت و حتی برای گرفتن حق خودش هم زبان نمیگشود. او قربانی شری شد که سالها از آن دم نزد، در آثارش نمایان نکرد، حتی وجود شرارت را در انسان و جامعه امروز انکار کرد تا دشنه در دیس به سراغش آمد. دشنهای بورخسی که دست تاریخ آن را حمل میکرد.
نهنگی که حضورش در اقیانوس انکار میشد و دایم ماهیهای کوچک را میبلعید سراغ نزدیکان و باغنشینها و طیاره سواران هم آمد. انکار شیاطینِ وجودِ انسان و نادیده گرفتنش آن را از جهان پاک نمیکند. الکسِ کوبریک در ابتدا و انتهای فیلم تغییری نکرد با تمام دستکاریها و قرص و شوک، و شارلاتانیزم روانپزشکی شرارت سر جایش باقی ماند.
در مستند مرد گریزلی، طبیعت دوستی که همه عمرش را به عشق حیوانات و سرزنش انسان متمدن گذرانده بود چنان خوراک خرس با نمک همراهش شد که کمتر از بیست و چهار ساعت چون مدفوعی به همان طبیعتی که عاشقش بود بازگشت
مهرجویی ارادت بسیاری به مکتب عرفان و دریوزهگری داشت؛ مکتبی ضد تمدن بشری و عامل انحطاط و تمام بدبختی انسان شرقی ایرانی. مکتبی که چشم به آسمان دارد و هر چه روی زمین است زیر پا میگذارد حتی انسان و حقیقت انسانی را.
..مهرجویی و پوراحمد هر دو در ویلایشان با هر تفسیری نفله شدند و به طرز وحشیانهای از دست رفتند. سکانس آخر از زندگی فیلمسازانی که در تمام آثارشان ذرهای از شیاطین وجود انسانها حرف نزدند تا با خونسردی کنار این خرس گریزلی سر کنند و اشعار سادهانگارانه و ابلهانه سهراب سپهری را در وصف جهان بسرایند.
بوتزاتی داستان کوتاهی دارد که ابتدا صحنهای از جنگل را از فاصله وصف میکند: جنگلی زیبا، سبز، رنگارنگ، بوی خاک، نغمه پرندگان، شاخههای در هم تنیده، حیوانات در حال جنب و جوش...و کمکم منظر نگاه راوی نزدیک و نزدیکتر میشود و زیر لایه این زیبایی دلنواز جنگل طبیعت وحشی تصویر میشود که یکی یکی در حال دریدن و خوردن یکدیگرند و هیچ رحم و شفقتی در بطن طبیعتِ شر و وحشی جنگل نیست.
در سکوت و آرامش زیبایی شهر و دریا، و روستای دلنشین کنار جاده، که چراغی سوسو میزند، گرسنگانی کنار دیوار کز کردهاند، زنانی زیر شکنجه و کتکاند، کودکانی میلرزند و آسمانی که از حال این شرارت ابری است. ابرهایی که روزی خواهند بارید. حتی اگر قدم به آن روستا نگذاری یا انکارش کنی یا از آن بگریزی به زوری سراغتان خواهند امد.
❤7👍5👎1
آیا تخطئه کردن احساس واقعی بیننده، راهگشای پیشرفت اوست؟
#محمد_قائد
#محمد_قائد
👍2
https://zenoaward.com/%d9%be%d8%b1%d8%b3%d9%87-%d8%b2%d8%af%d9%86-%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86-%d8%ac%d8%a7%d9%88%d8%af%d8%a7%d9%86%da%af%db%8c-%d9%88-%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%db%8c/
به پیشنهاد و همت #علی_صدر در نوشتن مقالهای با ایشان همراه شدم که کندوکاوی بود درباره آثار هنری، ماندگاریشان و جایگاهشان نزد منتقد و مخاطب. با نگاهی به مقاله جرج ارول ' کتابهایِ بدِ خوب' که نشان میداد همیشه شاهکارهای ادبی پر مخاطب و ماندگار نیستند و در این بین کتابهای بدی هستند که خوب نوشته شده و فضا را برای آثار ادبی فراهم میکنند. با نمونههایی از نویسندگان ایرانی: 'سمفونی مردگان' عباس معروفی که به نظرم ملودرامی خانوادگی است که جزو ادبیات به حساب نمیآید و تنها کتاب بدِ خوبی است که البته همیشه خواننده داشته و دارد. در مقابل آثار ادبی ارزشمندی مثل احمد محمود که ادبیات جدی و خوب محسوب میشوند و آهسته و پیوسته خوانده میشوند.
متن کامل این جستار بلند را میتوانید در سایت زنو و سایت علی صدر بخوانید.
Www.asadr.info
Www.zenoaward.com
#مهدی_فاتحی
به پیشنهاد و همت #علی_صدر در نوشتن مقالهای با ایشان همراه شدم که کندوکاوی بود درباره آثار هنری، ماندگاریشان و جایگاهشان نزد منتقد و مخاطب. با نگاهی به مقاله جرج ارول ' کتابهایِ بدِ خوب' که نشان میداد همیشه شاهکارهای ادبی پر مخاطب و ماندگار نیستند و در این بین کتابهای بدی هستند که خوب نوشته شده و فضا را برای آثار ادبی فراهم میکنند. با نمونههایی از نویسندگان ایرانی: 'سمفونی مردگان' عباس معروفی که به نظرم ملودرامی خانوادگی است که جزو ادبیات به حساب نمیآید و تنها کتاب بدِ خوبی است که البته همیشه خواننده داشته و دارد. در مقابل آثار ادبی ارزشمندی مثل احمد محمود که ادبیات جدی و خوب محسوب میشوند و آهسته و پیوسته خوانده میشوند.
متن کامل این جستار بلند را میتوانید در سایت زنو و سایت علی صدر بخوانید.
Www.asadr.info
Www.zenoaward.com
#مهدی_فاتحی
Forwarded from 📚دانلود کتاب | مجله | رمان
رویای مادرم(آلیس مونرو).pdf
9 MB
Forwarded from Youtube DL
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Interview with Robert Bresson by Jean Luc Godard - ژان لوک گدار جوان در گفتگویی با روبر برسون