یک گل سرخ برای امیلی
ویلیام فاکنر
ترجمه: نجف دریابندری
10 صفحه
.

📕 آرزوهای بزرگ
✍️🏻 #چارلز_دیکنز

🔴 کتاب " قضیه رابرت اوپتهایمر "
🔵 نوشته "هاینار کیپنهارت"
⚫ ترجمه نجف دریابندری

🌷🌸🌹 کانال کتابهای ممنوعه
🆔 @ketab_mamnouee

درباره تفکر تاریخی در امر سیاسی و شخصی
مهدی فاتحی

.
هیچ انقلابی گسست از گذشته نیست

هگل اولین کسی بود که تاریخ را وارد اندیشه و فلسفه کرد. او معتقد بود هدفِ فلسفه شناخت چرایی آنچه که باید باشد است و انسان محصول تاریخ خویش است.
خواندن و مرور تاریخ می‌تواند هر امر قدسی را به امری معمولی و روزمره تبدیل کند. شناخت‌ ضرورت‌های پنهان در سیر تاریخ باعث می‌شود نگرشی آرام‌تری به جهان داشته باشیم و تاب آوردن زندگی سهل‌تر شود. آنچه که انسان را آزار می‌دهد خود واقعیت reality نیست بلکه این فکر است که چرا واقعیت آنچه که باید نیست( actuality )
در امر سیاسی محکوم کردن سیاستمداران به دلایل اخلاقی، بیهوده و بی‌معنی است. سیاستمداران صرفا به ضرورت منافع عمل می‌کنند برای بقا یا نفع شخصی‌شان که همان قدرت است. آنها نه با ایده‌ها کار دارند و نه با اصول، در امر سیاسی تنها برنده و بازنده مهم است. سرزنش و غر زدن و فغان و ناله،نوعی سانتی‌مانتالییم و ایدئالیسم گرایی است و ناشی از فقر تفکر تاریخی‌ست.
در امر شخصی نیز تاریخ زیست و تجربه‌ی انسان همان انسان است. شرایط زمانه خانواده، حوادث، اتفاق‌ها، مجموعه‌ای است که ماحصلش شخصیت امروز است که از آن گریزی ندارد. نه جادویی در تاریخ است و نه خدایی ناظم، تاسی است که ریخته شده و قرعه‌ای است که شکل گرفته است. ایدئالیست‌هایی که موعظه می‌کنند چنین و چنان باید و بایست، نه زندگی را می‌شناسند و نه انسان را. هر انسانی در مقابل دیگری نفع شخصی و لذتی پنهان مد نظر دارد مگر که تفکر استعلایی در وجودش طنین انداخته باشد.
چه در امر سیاسی و چه در امر شخصی صفحات رضایت و خوشی کوتاه و صفحات رنج و دردی که انسان‌ها به یکدیگر روا می‌دارند پر و پیمان. تاریخی که انگار سکویی است که روی آن انداخته می‌شوی تا سلاخی‌ات کنند، از رنج دادن تو لذت ببرند و از آرامش تو عذاب بکشند. انسانی که در گذر تاریخ خود در رنج است اما شر لازم و حاضر نیز او را رها نمی‌کند.

رنج بشری که قرار بود باعث مراتب بالا روح و شکوه درون گردد به آزار و شکنجه تبدیل شده. شاید چون ایوان کارامازوف باید پرسید آیا این شکوه انسانی و مراتب بالای روح و وعده بهشت، ارزش این همه رنج دادن به انسانی بی‌گناه را دارد؟ آیا شکنجه و سلاخی دیگری برای لذتِ پنهان و آرام کردن شیاطینِ درون، انسان را زیاده انسانی می‌کند یا شیطانی بی‌بازگشت؟

امکان گسست از گذشته نیست چه در امر سیاسی چه در امر شخصی، بازخوانی تاریخِ زیسته، هر چند دانشی ناشاد عطا می‌کند اما زندگی در پیش رو را آرام‌تر می‌سازد و نقاب را از چهره‌ها و زندگی کنار می‌زند. چنین جهانی البته تلخ‌تر اما قابل تحمل‌ترست.
#مهدی_فاتحی

📕 عاشقانه‌های زندان
✍🏻 #مارکی_دوساد

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

.
تومای حواری یا توماس شکاک به رستاخیز مسیح ایمان نداشت مگر آنکه انگشتش را در زخم تن او فرو کند. توما به چشم و زبان اعتماد نداشت تنها به لمس سرانگشتانش ایمان داشت.
آیا تا به حال کسی سرانگشتانش را به آرامی روی پوست شما کشیده؟ آیا سرانگشتانت را به آرامی چون نابینایی روی خط بریل، روی تن معشوقت کشیده‌ای؟
سرانگشتان دروغ نمی‌گویند، تن را می‌لرزاند تو را به وجد می‌آورد. حرکتش رو پوست حرف می‌زند، درون را می‌شکافد و حقیقت را برملا می‌کند.
تومای حواری اما انگشتش را در زخم فرو کرد تا مسیح درد بکشد. او شک نداشت، متنفر بود. او از رنج دادن به دیگری لذت می‌برد.
آیا از رنجاندن دیگران لذت برده‌اید؟ ایا تا به حال سرانگشتانت‌تان را بر زخم‌های‌تان فرو برده‌اید تا از رنج خود لذت ببرید؟

تن فرسوده جامعه‌ای که نیاز نوازشی آرام بر تن زخمی‌اش را دارد هر روز شکنجه‌ می‌شود و یکی از گوشه و کنار انگشتش را بر زخم کهنه فرو می‌کند و صدای ناله‌اش چون آوازی بر جانش می‌نشیند.
آیا تا به حال زخمی به زندان افتاده‌اید؟ شکنجه‌گری پایش را روی زخم‌تان گذاشته تا به حرف بیایید و یا خاموش شوید؟

تومای حواری تا سرانگشتانش را در زخم مسیح فرو نکرد ایمان نیاورد و قدیس نشد. شما آیا به همه آنچه ایمان دارید سرانگشتی زده و لمسی کرده‌اید؟ ایا از خود پرسیده‌اید این سنت، اعتقاد و عرف از کجا به من ارث رسیده‌؟ آیا وقت آن نیست که به هر آنچه در وجود است و به هر میراثی شک کنیم و تا سرانگشتی نزده‌ایم کنار بگذاریم؟

تا تنی را لمس نکرده‌ای، تا سرانگشتی بر زخمی نزده‌ای، تا رنج نبرده باشی، تا گذشته را دفن نکرده باشی به حقیقت پی نبرده‌ای.
حق با تومای شکاک بود.

مهدی فاتحی

#کیوتو
#یاسوناری_کاواباتا
#مهدیه_عباس_پور (مترجم)

@pdfhayeketab

#مستند
#ناگیسا_اوشیما
#آکیرا_کوروساوا

🔸 مستند «زندگی من در سینما»
گفتگوی ناگیسا اوشیما و آکیرا کوروساوا

▫️ همراه با زیرنویس فارسی

@bankema کانال بایگانی

.
نمی‌توانم این جهان و انسان‌ها را تغییر دهم اما هیچ‌گاه حاضر به پذیرش چنین جهانی هم نبودم و نیستم.

از بدیهیات است که ما هیچ‌گاه خواستار حقیقت نبودیم و نیستیم. تا انسان نقابی به صورت نزند چیزی از حقیقت نمی‌گوید. علایق و حماقت‌های ما چنان است که همیشه فاصله زیادی با حقیقت داریم اما از آن دفاع می‌کنیم و از دیگری خواهان تایید خودفریبی‌مان هستیم با شنیدن حقیقت از دیگری از او بیزار می‌شویم.
خدای شرقی انسان را رها کرده و او را به خاطر حماقت‌هایش مجازات می‌کند اما خدای یونانی خود در زمین بازی است و خطا و گناه را بر گردن می‌گیرد. اما هر دو می‌دانند که زمین و انسان مملو از حماقت و فریب دیگری و خود است.
خود زندگی حرکتی رو به سوی گمراه کردن و فریب دارد و برای خواست حقیقت باید این جهان از بن دروغ را نپذیرفت اما به قول نیچه برای آنکه بتوان جهان حقیقی را تخیل کرد ابتدا بایست انسان حقیقی آفرید. چنین انسانی ارزش‌های قدیمی را می‌شکند و ارزش‌های نو می‌آفریند. چنین انسانی نیاز به شناخت دارد؛ شناخت همان آفرینش است. برای نیچه انسانی که جاه‌طلب نیست حقیر و برده است. برده انسان ضعیف نیست بلکه انسانی است که از توانایی افرینش و شناخت خود بهره نمی‌برد. او برای همیشه برده ارباب خواهد ماند.انسانی که به تحقیر و بی ارزش خواندن زندگی دل بسته و به لذت‌های مبتذل و کوچک بسنده کرده. کسی که مثل پیرزنان و مردان رو به زوال، تنها یک بار به خود اجازه زیاده‌روی می‌دهند و ترسیده به گوشه‌ای از زندگی می‌خزند تا دم مرگ.
برای ساخت ارزش باید از بردگی سنت و گذشته بیرون پرید. برده، سنت و پدران و کلیسا و مذهب و کشور را به سروری خود برگزیده و سزاوار همان جهانیست که در آن زیست می‌کند. انسانی به قول دلوز واکنش‌گر، که چیزی از کنش‌گری نمی‌داند. برده واکنش‌گر است و خدایان کنشگر. انسان واکنش‌گر به هر اتفاق و امری واکنش نشان می‌دهد و خود را کنشگر خطاب می‌کند. انسانی که ارزش نمی‌افریند، خواهان شناخت نیست، خود را فریب می‌دهد، از حقیقت خود و جهان گریزان است، جهان را به هر شکل پذیرفته و تنها به غر زدن مشغول است، با واکنش‌های سطحی حس کنش‌گری به خود می‌دهد و از حقیقت هستی خویش و حقارت وجودش فرار می‌کند.
بردگان تنها کسانی نیستند که تحت استیلای قدرت‌اند؛ بردگاه گاه خود بر بردگان دیگر حکومت می‌کنند‌. خودِ بردگان هستند که انها را ارباب خود می‌کنند. انسانی که از حقیقت می‌گریزد، حاضر به شناخت و اندیشیدن و خواندن نیست، انسان واکنشگر لایق بردگان حقیری است که بر آنها حکمرانی می‌کند. هر انسانی لایق تاریخ زیستنش است.
#مهدی_فاتحی

تنها مصاحبه تلویزیونی موجود از
ژرژ باتای درباره «ادبیات و شر» (۱۹۵۸)

#مصاحبه

📕 کتاب:طرف خانه ی سوان
(درجستجوی زمان از دست رفته1)
✍🏻 اثر: #مارسل_پروست

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk