.
#ویرژیل نویسنده منظومه حماسی انئید است که گفته می‌شود جایگاهش در ادبیات روم باستان برابر با هومر بود. منظومه‌ای که ویرژیل از جنگ تراوا شروع می‌کند و داستان قهرمانی را می‌سراید که از تراوا می‌گریزد و بعد از سفری اویسه‌وار امپراطوری روم را بنا می‌نهد. انئید به سفارش اگستوس که به تازگی امپراطور روم شده بود نوشته می‌شود اما ویرژیل قبل از پایان کارش در کشتی که همراه اگستوس به یونان می‌رفت از دنیا رفت. ویرژیل درخواست کرده بود دست‌نوشته‌های او را بسوزانند اما اگستوس اجازه نداد و آنرا منتشر کرد.
تفکرات ویرژیل، زمانه ویرژیل( چند سال قبل از تولد مسیح و آغاز دگرگونی در غرب) و واپسین روزهای زندگیش دست‌مایه #هرمان_بروخ شد تا کتاب سنگین #مرگ_ویرژیل را در نثر و پیچیدگی و شعرگونه بسراید. رمانی مدرن و تحت تاثیر جویس که بروخ به عنوان آخرین کار ادبی‌اش همراه با نسخه انگلیسی منتشر کرد
بروخ در میانه جنگ دوم از آلمان گریخت و بعد از شاهکار خوابگردها افسرده و ناامید از ادبیات و کارکردش به نوشتن مرگ ویرژیل پرداخت طوری که زمانه تحول و دگرگونی بعد از ویرژیل را به زمانه تحول و دگرگونی قرنی که در آن می‌زیست می‌دانست. مرگ ویرژیل شامل چهار فصل است:
WATER — THE ARRIVAL
FIRE —THE DESCENT
EARTH—THE EXPECTATION
AIR —THE HOMECOMING
روایت ادبی‌گونه آخرین روزهای زندگی ویرژیل در کشتی از نگاه بروخ است. نثر سنگینی و الفاظ غریبی و استعاری که کار خواندش و البته ترجمه‌اش را بسیار سخت می‌کند. روایت بروخ از کتاب نوعی جریان سیال ذهن همراه با صحنه‌هایی تاترگونه و شاعرانه است. ویرژیلِ بروخ در آخرین ساعات زندگیش از کار و شعر و هنرش سرخورده است و آن را در جهان جدیدِ بعد از خود، بی استفاده و عبث می‌داند. خواهش ویرژیل برای نابودی دست‌نوشته انئید، نه از سر نقص یا ناکامل بودن که به اعتقاد بروخ از سر بی‌مصرفی و دروغین بودن است. خود بروخ نیز بعد از نوشتن چنین کتاب ادبی و ثقیلی دیگر کار ادبی منتشر نکرد و به مقاله نویسی مشغول شد و معتقد بود انسان‌ها دیگر به خیال و شعر نیاز ندارند بلکه باید راهکاری روشن و واقعی در اختیارشان گذاشت.
بروخ در این کار با روایت افکار شاعری در حال مرگ بینش عمیقی درباره انسان جهان و ادبیات می‌دهد و دایم میان مرگ و زندگی در حرکت است.
تسلط بروخ به ادبیات کلاسیک و مدرنِ جهان بینظیر است نویسنده‌ای که در مقالاتش هم نشان داد چه دانش وسیعی از تاربخ و بشر دارد. خواندن ادبیات و هر نوع علومِ انسان شناسی و تاریخ لازمه نویسنده شدن است. دریغ که در این سرزمین خالی از کتابت و پر از ادعاست
#مهدی_فاتحی

روایت مرگ شاعری که تحمل جهان خالی از شعر را نداشت

جاذبهء سکس
دی.اچ.لارنس
گلسا سهرابی
مایه‌ی تاسف است که ’سکس’ چنین واژه­ی کوچک و کریهی است. کلمه­‌ای رعب­ آور و به واقع به شدت نامفهوم. با این حال سکس چیست؟ هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنیم آگاهی­­‌مان درباره‌اش کمتر می­‌شود. از نظر علم غریزه است. اما غریزه چیست؟ ظاهرا غریزه یک عادت کهنه­ و قدیمی است که{در ما} ریشه دوانده. هرچند یک عادت هرچقدر هم قدیمی، باید یک شروعی داشته باشد در صورتی که  هیچ آغازی برای سکس وجود ندارد. هرجا زندگی هست سکس هم هست. پس سکس عادتی نیست که کسب شده باشد. از این گذشته، از سکس طوری حرف می­زنند انگار نوعی میل است مثل گرسنگی. نوعی میل: اما برای چه؟ میل به زاد و ولد؟
https://zenoaward.com/%d8%ac%d8%b0%d8%a7%d8%a8%db%8c%d8%aa-%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b7%d9%87-%d8%ac%d9%86%d8%b3%db%8c/

جاذبه رابطه جنسی

نوشته دی.اچ لارنس
ترجمه گلسا سهرابی

مایه‌ی تاسف است که ’سکس’ چنین واژه­ی کوچک و کریهی است. کلمه­‌ای رعب­ آور و به واقع به شدت نامفهوم. با این حال سکس چیست؟ هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنیم آگاهی­­‌مان درباره‌اش کمتر می­‌شود. از نظر علم غریزه است. اما غریزه چیست؟ ظاهرا غریزه یک عادت کهنه­ و قدیمی است که{در ما} ریشه دوانده. هرچند یک عادت هرچقدر هم قدیمی، باید یک شروعی داشته باشد در صورتی که  هیچ آغازی برای سکس وجود ندارد. هرجا زندگی هست سکس هم هست. پس سکس عادتی نیست که کسب شده باشد. از این گذشته، از سکس طوری حرف می­زنند انگار نوعی میل است مثل گرسنگی. نوعی میل: اما برای چه؟ میل به زاد و ولد؟
آن­ها می‌­گویند: طاووس نر تمام پرهای پر زرق و برق خود را برای مبهوت کردن طاووس ماده به نمایش می‌­گذارد. برای اینکه به او اجازه دهد که میل خود به زاد و ولد را رفع کند؟ اما چرا طاووس ماده نباید پرهای زیبای خود را برای مبهوت کردن طاووس نر و ارضای میل به زاد و ولد در او به نمایش بگذارد؟ بدون شک کمابیش به اندازه­‌ی او به تخم­ و جوجه­ داشتن میل دارد. باور کردنی نیست که میل جنسی او آنقدر ضعیف باشد که او -طاووس نر- باید تمام شکوه پرهای آبی­‌اش را برای ترغیبش به کار بگیرد؛ به هیچ وجه. تا جایی که به من می‌­دانم، تاکنون یک طاووس ماده هم ندیده‌­ام که به شکوه آبی و برنز رنگ آقایش حتی نگاه کند. فکر نمی‌­کنم او حتی متوجه آن­ها شده باشد. برای یک لحظه هم نمی‌­توانم تصور کنم که او فرق بین برنز، آبی، قهوه­ای یا سبز را بداند. اگر تاکنون طاووس ماده­‌ای را دیده بودم که به جلوه‌­فروشی نرش زل زده باشد، آن­‌وقت اینکه طاووس نر پرهایش را برای جلب توجه طاووس ماده در معرض نمایش می­‌گذارد برایم قابل باور بود.
اما طاووس ماده هرگز درست به طاووس نر نگاه نمی‌­کند. فقط به نظر وقتی مرد تمام شاه‌­پرهایش را مانند طوفانی در میان درختان می‌­لرزاند اندکی سر حال می‌­شود. آن­وقت بله به نظر- فقط اتفاقی-متوجه حضورش می­‌شود. این نظریه‌­ها درباره‌­ی سکس بی‌­نظیر هستند. طاووس نر شکوه پرهای خویش را برای طاووس ماده با چشم­‌های بی رنگ و لوچ که اصلا به او نگاه هم نمی‌­کند به نمایش می­‌گذارد. تصور کنید دانشمندی آنقدر ساده لوح باشد که با قدردانی فعال و عمیق از رنگ و طرح طاووس نر به طاووس ماده اعتبار دهد.
بلبل نر با آواز خواندن ماده‌­اش را جذب می­‌کند. ماده­ از این­که مرد بهترین آوازش را بعد از تمام شدن ماه عسل و عشق بازی، وقتی دیگر زن به هیج وجه به او توجهی ندارد و توجه­ش به بچه­‌اش است، می­‌خواند تعجب می‌­کند. خوب پس اگر آواز مرد برای برانگیختن زن نیست باید برای پرت کردن حواس او یا سرگرم کردنش باشد. چه تئوری­های جذابی. چه تئوری‌­های ساده‌­لوحانه‌­ای.
 اما پشت همه­‌ی آن­ها یک میل پنهان وجود دارد. پشت تمام تئوری‌­های رابطه جنسی، با کینه توزی، امری پنهان و نگفته می­ماند  و آن در کمال تعجب نابودی کامل معمای زیبایی است. چرا که زیبایی یک راز است. نه می­‌توانید آن را بخورید و نه می­توانید از آن مهمل ببافید. خوب پس، علم می­گوید این فقط حقه­ای برای به دام انداختن ماده و ترغیب وی به زاد و ولد است. چه ساده لوحانه! انگار ماده نیاز به متقاعد شدن دارد. وقتی او حتی در تاریکی تولید مثل می­کند ترفند زیبایی کجاست؟
 علم تنفر عجیبی از زیبایی دارد. چراکه در زنجیره­‌ی علت و معلول قرار نمی‌­گیرد و جامعه نیز نفرت عجیبی از رابطه‌­ی جنسی دارد چرا که مدام برای طرح­‌های پو‌ل‌­ساز جالب انسان اجتماعی مزاحمت ایجاد می­کند و سکس و زیبایی را به میل و زاد و ولد تعبیر می­کند.
خب سکس و زیبایی مثل آتش و شعله یک چیز هستند. اگر از سکس متنفری از زیبایی متنفری. اگر عاشق زندگی و زیبایی موجود هستی پس سکس برایت شایسته­‌ی احترام است و اگر عاشق زیبایی مرده و مرگ باشی از سکس متنفر، اما برای زندگی کردن زیبایی باید به سکس احترام بگذاری. زیبایی و سکس همچون زندگی و آگاهی جدایی ناپذیرند. و هوشمندی­ همراه با سکس و زیبایی، پدید آمده از سکس و زیبایی، شهود است. فاجعه‌­ی بزرگ تمدن ما نفرت بیمارگونه از سکس است. مثلا چه چیزی می­تواند نسبت به تحلیل روانکاوانه فرویدی تنفر سمی­تری از سکس را نشان دهد؟ تحلیلی که در خود ترس بیمارگونه‌ای از زیبایی، زیبایی زنده، دارد و باعث تحلیل قوه­‌ی شهود و خود شهودی ما می­‌شود. بیماری روانی مردان و زنان مدرن وضعیت معیوب قابلیت­‌های شهودی تحلیل رفته است. دنیای کاملی از زندگی وجود دارد که احتمالا از طریق قوه­‌ی شهود بتوانیم بشناسیم و از آن لذت ببریم؛ فقط با نیروی شهود.  این از ما دریغ شده است، چراکه ما سکس و زیبایی را که سرچشمه­‌ی زندگی شهودی و بی­‌قیدی در حیوانات آزاد و گیاهان بسیار ا­ست حاشا می­کنیم.

سکس ریشه­‌ی چیزی است که شاخ و برگ آن شهود است و گل آن زیبایی است. چرا یک زن در دهه‌­ی بیست زندگی‌­اش دوست­داشتنی است؟( اگر اصلا باشد.) در این زمان است که سکس به آرامی مثل گل سرخی که به بالای بوته­‌ی رز سر بکشد صورتش را سرخ می­کند.
و جاذبه­‌ی سکس جاذبه‌­ی زیبایی است. ما هر جا که می­توانیم انکارش می­کنیم. ما در تلاشیم تا زیبایی را تا جای ممکن سطحی و بی ارزش توصیف کنیم. اما اول از همه جاذبه­‌ی سکس جاذبه.­ی زیبایی است.
در حال حاضر زیبایی چیزی است که آنقدر درباره‌­­ی آن بی­سوادیم که به سختی قادر به حرف زدن از آن هستیم. سعی می­‌کنیم چنین وانمود کنیم که یک توافق تعیین­ شده است. بینی صاف، چشم­های درشت و… در تصورمان یک زن دوست داشتنی باید شبیه لیلیان گیش باشد و مرد جذاب شبیه رادولف ولنتینو. پس فکر می­‌کنیم در زندگی واقعی حسابی متفاوت عمل می­‌کنیم. می­گوییم: او بسیار زیباست ولی علاقه­ای به او ندارم. این نشان می­‌دهد که از لغت زیبا کاملا اشتباه استفاده می‌­کنیم. باید بگوییم: او ویژگی­های کلیشه­‌ای زیبایی را دارد اما برای من زیبا نیست.
زیبایی یک تجربه است نه چیز دیگر. یک الگوی ثابت یا ترکیبی از ویژگی­ها نیست. چیزی است که حس می­شود، یک درخشش، یا مراوده­‌ی حسی از برازندگی است. ما از این رنج می.­بریم که حس زیبایی ما آنقدر ضربه خورده و کم اثر شده که کلا متوجه بهترین­ها نمی­‌شویم.
 اما باز به فیلم بپردازیم: در چهره‌­ی عجیب و غریب چارلی چاپلین زیبایی ذاتی بیشتری -نسبت به چیزی که همیشه در والنتینو بوده- وجود دارد. در ابروها و چشم­‌های چاپلین دنیایی از زیبایی حقیقی یعنی بارقه‌­ای از چیزی ناب وجود دارد. اما حس زیبایی ما چنان جریحه‌­دار و بد قلق شده که درخشش آن را نمی­‌بینیم و وقتی آن را نمی­‌بینیم از آن آگاهی­‌ی نداریم. ما فقط می­‌توانیم چیزی را ببینیم که مثل به اصطلاح زیبایی رادولف ولنتینو به طرز فاحشی واضح است و تنها به این دلیل خشنودکننده است که بعضی تصورات از پیش آماده­ای درباره­ی جذابیت را  برآورده می­کند. درحالی­که معمولی­‌ترین آدم می­.تواند به نظر زیبا بیاید، می‌­تواند زیبا باشد. این تنها نیاز به حرارت رابطه­‌ی جنسی دارد که با ظرافت طغیان کند و یک صورت زشت را به دوست‌­داشتنی تبدیل کند. این دقیقا جاذبه­‌ی سکس است. انتقال حس زیبایی.
و در مسیر برعکس، هیچ­کس به اندازه‌­ی یک زن واقعا خوشگل نمی­‌تواند مشمئزکننده باشد. از آنجایی که زیبایی نه یک فرم متعین بلکه موضوع تجربه است، هیچ­کس نمی­تواند به اندازه­ی یک زن واقعا زیبا، به شدت زشت باشد. وقتی او با یک سردی زننده حرکت می­کند و بارقه­‌ی جنسی از بین می­رود، چقدر به نظر کریه می­‌آید و ظواهر زیبایی او از همه بدتر می­شود.
ما نمی­دانیم سکس چیست اما باید نوعی آتش باشد. برای همین همیشه منتقل کننده‌­ی حسی از حرارت و شور است و وقتی این گداختگی به یک درخشش ناب تبدیل شود ما زیبایی را حس می­کنیم.
اما جاذبه­‌ی حقیقی سکس سرایت گرما، یعنی بارقه­‌ی جنسی است. در درون همه‌­ی ما حرارت سکس وجود دارد. آتشی که یا در حال سوختن است یا در خوابی سبک است. اگر تا نود سالگی عمر کنیم این آتش هنوز در درون ماست. و اگر بمیرد تبدیل به یکی از آن جنازه­‌های زنده­‌ی ترسناکی می‌­شویم که متاسفانه تعدادشان در این دنیا در حال بیشتر شدن است. هیچ چیز کریه‌­تر از انسانی نیست که آتش همخوابگی درونش از بین رفته است. شما تبدیل به یک موجود سنگی مبتذل می­شوید که همه می­‌خواهند از شما دوری کنند.
اما وقتی سرشار از حس زندگی هستیم آتش همخوابگی درونمان یک آتش زیر خاکستر است( له له آن را می­زنیم) یا می­سوزد ( در آتش شهوت می­سوزیم). در جوانی {این شعله} سوسو می­زند و می‌­درخشد. در پیری هرچند که ضعیف­تر و کم هیاهوتر می­درخشد هنوز وجود دارد. اندکی روی آن کنترل داریم اما فقط به شکل نسبی. به همین علت جامعه از آن متنفر است. تا وقتی آتش همخوابگی، سرچشمه‌­ی خشم و زیبایی وجود دارد فراتر از درکمان در درون ما می‌­سوزد. همانند آتش حقیقی وقتی زنده است اگر با بی احتیاطی لمسش کنیم انگشتان‌مان را می­‌سوزاند. پس انسان اجتماعی کسی که می­خواهد ایمن بماند از آتش سکس متنفر است.
خوشبختانه تعداد آنهایی که موفق شده‌­اند صرفا انسان­های اجتماع باشند زیاد نیست. آتش’ آدم’ آتش زیر خاکستر است و از ویژگی­های آتش این است که آتش را بیدار می­کند. آتش همخوابگی در اینجا، آتش همخوابگی در آن­جا را شعله­ور می­کند. ممکن است فقط آتش زیر خاکستر را به جرقه‌­ای تبدیل کند. ممکن است یادآور خاطره­‌ی یک جرقه­‌ی ناگهانی و شدید باشد. یا ممکن است شعله‌­ای برافروزد و بعد شعله­‌ای با شعله‌ای بیامیزد (شعله به شعله مشتاق شود) و زبانه­‌ی آتش بیفروزد.

 وقتی آتش همخوابگی جرقه می­زند واکنشی در جایی یا در دیگری برمی­انگیزد. ممکن است فقط تحریک کننده­ی تب و تاب و خوش­بینی باشد. آن­وقت می­گویی: از این دختر خوشم می­آید. آدم خوبی است. ممکن است بارقه‌­ی نوری روشن کند و دنیا را درخشان­تر و احساس بهتری از زندگی ایجاد کند. آن­وقت می­گویی: او زن جذابی­ست. خدای من از او خوشم می­آید. یا ممکن است برافروزنده­ی شعله­ای باشد که قبل از روشن کردن جهان، چهره­ی خودش را روشن کند. آن­وقت می­گویی: او یک زن دوست­‌داشتنی است. به نظر من دوست داشتنی‌­ست. اجازه بدهید دیگر چیزی نگویم. برانگیختن احساس حقیقی دوست­داشتنی بودن یک زن کمیاب می‌­طلبد. چنین نیست که یک زن زیبا به دنیا آمده باشد. ما اینطور می­گوییم تا از درک اندک، نسنجیده و آسیب­دیده­‌ی خودمان فرار کنیم. هزاران هزار زن به زیبایی دیان دپوتی یا خانم لنگتری یا زنان مشهور دیگری وجود داشته­‌اند. امروز هزاران هزار زن فوق­‌العاده زیبا وجود دارند. اما، افسوس که چقدر زنان دوست داشتنی اندک هستند.
و چرا؟ به دلیل شکست جاذبه­ی جنسی آن­ها. یک زن خوش­‌چهره تنها زمانی دوست‌­داشتنی می­شود که آتش همخوابگی به شکل ناب و چشمگیر در او بیدار می­شود. و از طریق چهره‌­اش می‌­درخشد و آتش درون من را لمس می­کند. آن­گاه او برای من یک زن دوست‌­داشتنی می­شود. و آن­گاه او در پوست و گوشت زنده­ی یک زن دوست­‌داشتنی قرار می­گیرد که یعنی صرفا یک عکس نیست.  چقدر یک زن دوست­‌داشتنی دوست‌­داشتنی­ است. اما افسوس! چقدر کم­یاب است. چقدر به شکل تلخی در دنیای پر از زنان و دخترانی که برخلاف انتظار خوشگل هستند کم­یاب اند.
خوش‌­قیافه و جذاب اما نه دوست­‌داشتنی و نه زیبا. زنان خوش­قیافه و جذاب زنانی با اجزای صورت متناسب و موی خوشگل هستند. در حالی­که یک زن دوست‌­داشتنی یک تجربه است. او معمای حرارتی است که سرایت کرده است؛ معمای جاذبه.­ی رابطه­‌ی جنسی است؛ در بیان کهنه و بی ارزش مدرن ما. جاذبه­‌ی هم­خوابگی که مصداق آن دیانا دی پتری -یا حتی در ساعات دوست­‌داشتنی، همسر خود شخص است. چرا به خودی خود توهین و افترا است؟
هرچند این روز­ها به­‌جای دوست­‌داشتنی بودن، جذبه­‌ی جنسی است که مهم است. اما از نظر من هر دوی این­ها گرچه در سطوح به شدت متفاوت یکی هستند. منشی زیبا و صمیمی یک مرد کاسب هرچه باشد به دلیل جاذبه­‌ی جنسی وی که به هیچ وجه دال بر روابط غیر اخلاقی نیست، بسیار ارزشمند است. حتی امروز دختری که اندکی سخاوت دارد، دوست دارد  احساس کند به یک مرد -اگر کمکش را بپذیرد- کمک می­کند و این تمنا که آن مرد کمک او را بپذیرد جاذبه­ی جنسی دختر است. این هرچند با یک گرمای معمولی، یک آتش ناب است و همچنان در خدمت زنده نگه داشتن دنیای تجارت. احتمالا اگر خانم منشی جذاب در دفتر مرد تاجر نبود، او تابه ­حال کامل فرو ریخته بود. او{زن منشی} آتش مقدس را در خودش فرا می­خواند و آن را به رئیس خود منتقل می­کند. او {رئیس} جریان مضاعفی از انرژی و خوش­بینی احساس می­کند و تجارت شکوفا می­شود. شاید بهترین نتیجه­ی جاذبه­ی جنسی امروز همین باشد: تجارت شکوفا می­شود.
البته جاذبه­‌ی جنسی طرف دیگری هم دارد. می­تواند تخریب کسی باشد که به او کشش پیدا شده است. وقتی یک زن شروع می­کند به استفاده از جاذبه­‌ی جنسی­‌اش برای منفعت خویش لحظه­‌ی بدی برای شیطان بیچاره است. اما این جنبه از جاذبه­‌ی جنسی اخیرا از فرط استفاده پیش پا افتاده شده است. پس به هیچ وجه امروز آنقدر خطرناک نیست که قبلا بود. روسپی‌­های جذاب جنسی که بسیاری از مردان را در رمان­های بالزاک به نابودی کشاندند، دیگر آن را کار راحتی نمی­بینند. مردان دست به عصا رشد کرده­اند. آن­ها حتی از لوندی عاطفی اجتناب می­کنند. در واقع مردان وقتی ذره­ای جاذبه­‌ی جنسی زنانه احساس می­کنند فکر می­کنند توطئه‌­ای در کار است.
چقدر باعث تاسف است که جذابیت جنسی  فقط یک نام کثیف برای ذره­ای روشنایی و اشتیاق زندگی است.  هیچ مردی آنقدر درست و موفق عمل نمی­کند که در زنی آتشی حتی کوچکی در رگ­هایش بیافروزد. هیچ زنی کارهای خانه‌­اش را با لذت حقیقی انجام نمی­دهد مگر اینکه عاشق باشد. و البته یک زن ممکن است پنجاه سال در خفا و تقریبا بدون اینکه بداند عاشق باشد. اگر فقط تمدن ما به ما یاد داده بود که چطور به جاذبه­‌ی جنسی اجازه دهیم به درستی و با ظرافت جریان داشته باشد، چطور باید آتش سکس را زنده و آشکار نگه داشت و جرقه زدن، درخشیدن یا شعله‌­ور بودن در تمام سطح­های مختلف نیرو و ارتباط را به ما یاد داده بود، شاید  همه­‌ی ما در عشق و نشاط زندگی کرده بودیم. شعله­‌ور در آتش زندگی و پر از شور به هر روشی و برای هر چیزی. در حالی که امروز چه بسیار خاکستر مرده است که بر زندگی ریخته شده.
ترجمه
# گلسا_سهرابی  

محمد قائد را برخی در قامت یک مولف، برخی مترجم و کسانی روزنامه‌نگاری برجسته به حساب می‌آورند. اما نام او بیش از هر یک از آن عناوین، یادآورِ مهارت در مقاله یا جستارنویسی‌ست.

بسیار پیش از آنکه چنین ژانری در میان اهل قلم و خوانندگانِ فارسی‌زبان محبوبیت یابد و چه بسا مُد شود، قائد در این شکل از متن صاحب‌سبک و صاحب‌نظر قلمداد شد و جستارهایش هویت و تشخصی متفاوت به دست آورد و به‌اصلاح «امضای» خود را یافت. برای طرفدارانِ پیگیرِ جستارنویسی و از میان کتاب‌های تالیفیِ او دفترچهٔ خاطرات و فراموشی از جایگاه منحصربه‌فردی برخوردار شد.

در ادامهٔ جلسات نقد و بررسیِ کتاب‌های تالیفیِ محمد قائد به دفترچهٔ خاطرات و فراموشی رسیده‌ایم. در کلاب‌هاوس کتابخانهٔ بابل منتظرتان هستیم. از طریق لینک زیر می‌توانید به کلاب‌هاوس کتابخانهٔ بابل بپیوندید و برای شرکت در برنامه اقدام کنید:

https://www.clubhouse.com/invite/4z421qxy

زمان: یکشنبه ۱۷ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۲ ساعت ۱۰ شب به وقت تهران || هفتم می ۲۰۲۳ ساعت ۱۹:۳۰ به وقت لندن | ۱۴:۳۰ به وقت تورنتو

صحبت‌های مهدی فاتحی در جلسه قائد، درباره مقاله به عنوان ژانر ادبی