انسان پوچ
تی. اس. الیوت
میستا کِرتز—او مرده‌است.1
سکه‌ای برای گای پیر2
I
ما پوچیم و تو خالی
همچون مترسک‌هایی که پر شده‌اند
تکیه به‌هم زده
با کلاه‌خودی آکنده از کاه. افسوس!
صداهای خشک و بی‌روحمان، آنگاه که
در گوش هم نجوا می‌کنیم
آنقدر ساکت و بی‌مفهومند
که صدای نسیم بر مرغزار خشک
که رفتن پای موش‌ها بر شیشه‌شکسته‌های
سردابه‌ی خشکمان.
•
آنچه هستیم شکلی‌ست بدون ماهیت، شبحی‌ست بی‌رنگ،
نیرویی فلج، ایمایی بدون جنبش؛
ای که ره سپردید و ملاقات کردید
با چشم مستقیم، قلمرو دیگر مرگ را
ما را به یاد آرید—اگر اصلاً می‌توانید—نه به ارواحِ
گم‌شده‌ی پریشان، که فقط
به انسان‌هایی پوچ و توخالی
همچون مترسک‌هایی که پر شده‌اند.
II
چشمانی هستند که مرا در رؤیاها یارای مواجهه‌شان نیست
ولی در قلمرو رؤیایی مرگ
اینها دیگر نخواهند بود:
آنجا، چشم‌ها
پرتو خورشیدند بر ستونی درهم‌شکسته
آنجا، درختی هست که آزاد و موزون می‌رقصد
و صداها
در نغمه‌ی باد
دورتر و راستین‌ترند
از ستاره‌ای که رنگ می‌بازد.
•
مرا بگذار که از این نزدیکتر نباشم
به قلمرو رؤیاییِ مرگ
مرا همچنین بگذار که
به‌عمد جامه‌ی بدل تن کنم
پالتو موش، پوست کلاغ، چارچوب مترسک
در دشتی
آن کنم که نسیم می‌کند
و از این نزدیکتر نباشم
نه آن دیدار آخرین
در قلمرو تاریکی
III
این سرزمین مردگان است
این سرزمین کاکتوس است
اینجا خدایان سنگی
بنا می‌شوند، اینجا آنها به پیش آورده می‌شوند
تمنای دست مردی مرده را
به زیر چشمک ستاره‌ای که رنگ می‌بازد.
•
اینگونه نیست که
در قلمرو دیگر مرگ
تنها به‌پا خیزی
در لحظه‌ای که ما
نرم به خود می‌لرزیم که
لبانی که باید ببوسند
سنگی شکسته را به دعا نشسته‌اند
IV
چشم‌ها اینجا نیستند
هیچ چشمی اینجا نیست
در این دره‌ی ستاره‌های نیمه‌جان
در این دره‌ی پوچ
این آرواره‌ی شکسته‌ی قلمروهای گمشده‌مان
در این آخرینِ میعادگاه‌ها
کورمال کورمال باهم به‌پیش می‌رویم
و از سخن می‌پرهیزیم
هم‌گروه بر ساحل این رودخانه‌ی متورم
•
همچنان کور، مگر که
چشم‌ها بازآیند
چون ستاره‌ای جاوید
رزی صد برگ
از قلمرو تاریک مرگ
تنها امیدِ بازمانده‌ی
انسان پوچ.
V
میرقصیم دور کاکتوس3
کــــــاکتوس کــــــاکتوس
میرقصیم دور کاکتوس
تو ساعت پنج صبح.
•
میان پندار
و حقیقت
میان جنبش
و عمل
سایه می‌افتد
•
قلمرو از آن توست
•
میان نطفه
و خلقت
میان احساس
و پاسخ
سایه می‌افتد
•
عمر دراز است
•
میان شهوت
و انقباض
میان توان جنسی
و وجود
میان جوهر
و انزال
سایه می‌افتد
•
قلمرو از آن توست
•
از آن توست
زندگی
از آن تو
•
جهان اینگونه پایان می‌یابد
جهان اینگونه پایان می‌یابد
جهان اینگونه پایان می‌یابد
نه با انفجار، که به ناله‌ای.
تی. اس. الیوت
میستا کِرتز—او مرده‌است.1
سکه‌ای برای گای پیر2
I
ما پوچیم و تو خالی
همچون مترسک‌هایی که پر شده‌اند
تکیه به‌هم زده
با کلاه‌خودی آکنده از کاه. افسوس!
صداهای خشک و بی‌روحمان، آنگاه که
در گوش هم نجوا می‌کنیم
آنقدر ساکت و بی‌مفهومند
که صدای نسیم بر مرغزار خشک
که رفتن پای موش‌ها بر شیشه‌شکسته‌های
سردابه‌ی خشکمان.
•
آنچه هستیم شکلی‌ست بدون ماهیت، شبحی‌ست بی‌رنگ،
نیرویی فلج، ایمایی بدون جنبش؛
ای که ره سپردید و ملاقات کردید
با چشم مستقیم، قلمرو دیگر مرگ را
ما را به یاد آرید—اگر اصلاً می‌توانید—نه به ارواحِ
گم‌شده‌ی پریشان، که فقط
به انسان‌هایی پوچ و توخالی
همچون مترسک‌هایی که پر شده‌اند.
II
چشمانی هستند که مرا در رؤیاها یارای مواجهه‌شان نیست
ولی در قلمرو رؤیایی مرگ
اینها دیگر نخواهند بود:
آنجا، چشم‌ها
پرتو خورشیدند بر ستونی درهم‌شکسته
آنجا، درختی هست که آزاد و موزون می‌رقصد
و صداها
در نغمه‌ی باد
دورتر و راستین‌ترند
از ستاره‌ای که رنگ می‌بازد.
•
مرا بگذار که از این نزدیکتر نباشم
به قلمرو رؤیاییِ مرگ
مرا همچنین بگذار که
به‌عمد جامه‌ی بدل تن کنم
پالتو موش، پوست کلاغ، چارچوب مترسک
در دشتی
آن کنم که نسیم می‌کند
و از این نزدیکتر نباشم
نه آن دیدار آخرین
در قلمرو تاریکی
III
این سرزمین مردگان است
این سرزمین کاکتوس است
اینجا خدایان سنگی
بنا می‌شوند، اینجا آنها به پیش آورده می‌شوند
تمنای دست مردی مرده را
به زیر چشمک ستاره‌ای که رنگ می‌بازد.
•
اینگونه نیست که
در قلمرو دیگر مرگ
تنها به‌پا خیزی
در لحظه‌ای که ما
نرم به خود می‌لرزیم که
لبانی که باید ببوسند
سنگی شکسته را به دعا نشسته‌اند
IV
چشم‌ها اینجا نیستند
هیچ چشمی اینجا نیست
در این دره‌ی ستاره‌های نیمه‌جان
در این دره‌ی پوچ
این آرواره‌ی شکسته‌ی قلمروهای گمشده‌مان
در این آخرینِ میعادگاه‌ها
کورمال کورمال باهم به‌پیش می‌رویم
و از سخن می‌پرهیزیم
هم‌گروه بر ساحل این رودخانه‌ی متورم
•
همچنان کور، مگر که
چشم‌ها بازآیند
چون ستاره‌ای جاوید
رزی صد برگ
از قلمرو تاریک مرگ
تنها امیدِ بازمانده‌ی
انسان پوچ.
V
میرقصیم دور کاکتوس3
کــــــاکتوس کــــــاکتوس
میرقصیم دور کاکتوس
تو ساعت پنج صبح.
•
میان پندار
و حقیقت
میان جنبش
و عمل
سایه می‌افتد
•
قلمرو از آن توست
•
میان نطفه
و خلقت
میان احساس
و پاسخ
سایه می‌افتد
•
عمر دراز است
•
میان شهوت
و انقباض
میان توان جنسی
و وجود
میان جوهر
و انزال
سایه می‌افتد
•
قلمرو از آن توست
•
از آن توست
زندگی
از آن تو
•
جهان اینگونه پایان می‌یابد
جهان اینگونه پایان می‌یابد
جهان اینگونه پایان می‌یابد
نه با انفجار، که به ناله‌ای.
All Art Is Propaganda_ Critical Essays ( PDFDrive ).pdf
1.5 MB
All Art Is Propaganda_ Critical Essays ( PDFDrive ).pdf
ernst-bloch-avicenna-and-the-aristotelian-left-2019.pdf
6.1 MB
ernst-bloch-avicenna-and-the-aristotelian-left-2019.pdf
If-Not-Critical-9780198805298 (1).pdf
1014.7 KB
If-Not-Critical-9780198805298 (1).pdf
The_Virgin_and_the_Gipsy_and_Other_Stories_The_Cambridge_Edition.pdf
1.6 MB
The Virgin and the Gipsy and Other Stories (The Cambridge Edition of the Works of D. H. Lawrence) ( PDFDrive ).pdf
The Complete Works of D H Lawrence ( PDFDrive ).pdf
39.5 MB
The Complete Works of D H Lawrence ( PDFDrive ).pdf
The Complete Works of Fyodor Dostoyevsky ( PDFDrive ).pdf
23.8 MB
The Complete Works of Fyodor Dostoyevsky ( PDFDrive ).pdf
Harold_Bloom_Julio_Cortazar_Bloom's_Major_Short_Story_Writers_2003.pdf
616.6 KB
Harold Bloom - Julio Cortazar (Bloom's Major Short Story Writers) (2003).pdf
The Complete Stories of Katherine Anne Porter ( PDFDrive ).pdf
2.8 MB
The Complete Stories of Katherine Anne Porter ( PDFDrive ).pdf
Notes On Cinematography - Project Lamar ( PDFDrive ).pdf
1.8 MB
Notes On Cinematography - Project Lamar ( PDFDrive ).pdf
.
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ می‌افتد و از ترس به خود می‌لرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش می‌گوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ می‌افتد و از ترس به خود می‌لرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش می‌گوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.
.
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ می‌افتد و از ترس به خود می‌لرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش می‌گوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.
'پدرم روی تخت مثل تکه گوشتی افتاده بود. وقتی از در وارد شدم گفت ' کی گفت توی بی‌دین بیای امشب' صفتی که از نوجوانی به ان خو کرده بودم. تنش داشت می‌لرزید. کیفم را کناری گذاشتم و پتوی کناری را رویش کشیدم. ' سردم نیست' .' میترسم' خیره نگاهش کردم کاغذی کنارش بود که فهمیدم جواب آزمایش را گرفته و دیده. ' تو چه میفهمی...چه میدونی که چقدر ترسناکه' مرگ را می‌گفت. فهمیده بود که روزهای اخر زندگیش است. از تنها مردن می‌ترسید و هر شب یکی تا صبح بالای سرش بیدار می‌ماند. روی صندلی کنار تختش نسستم و برای بیداری تا صبح کتابم را باز کردم. با خودش و خدای خودش حرف می‌زد: ' ما رو به حال خودمون واگذار نکن..چرا باید انقدر درد بکشم..یا ...یا...' مناجات کردن شبانه و روزانه از رنج و ترس مرگش نکاسته بود. خوابش نمی‌برد. گاه به پهلوی چپ می‌افتاد و گاه به راست. گاهی بلند می‌شد و بر لبه تخت می‌نشست.بعد دوباره دراز میکشید. چند دقیقه‌ای از جایش تکان نخورد حس کردم خوابیده، بلند شدم ملافه را رویش بکشم ' گرمه، ننداز' خیس عرق بود، با انگشتهای استخوانیش تختش را محکم گرفته بود و فشار می‌داد. صورتش سفید بود. پاهایش رو شکم تو رفته‌اش جمع بود. ' صدام رو نمیشنوه...هر چی دعا میکنم...' شروع کرد به ناله کردن و زد زیر گریه. داشت درد میکشید نتوانستم بیشتر شاهد این صحنه باشم خواستم از در بیرون بروم ' کمکم کن بلند شم برم وضو بگیرم' بلندش کردم روی تخت نشست. لباس تنش نبود. لحظه‌ای دستم به خیسی تنش خورد، یخ بود. دمپایی ها را پایش کردم زیر بغلش را گرفتم تا روی پایش بایستد شلوارش از شدت لاغری و نحیفی از پایش افتاد: پنجه‌ایش در انتهای دست لاغر و درازش اویزان بود،پاها استخوانهای پشمالودی بود یک مشت موی سفید بین دو پستانش و یک مشت روی التش...خداوندش رهایش نکرده بود تحقیرش کرده بود'
عده‌ای چشم به آسمان خالی انداخته‌اند که چرا ما را بر روی صلیب رنج و ظلم و شکنجه رها کرده؟ چون مسیح که وقتی چون پدرم از درد و رنج به ستوه امد او را فراخواند: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» خدایا خدایا چرا ما را رها کرده‌ای؟ و صدایی از یاری دهنده نیامد.
مهدی فاتحی
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ می‌افتد و از ترس به خود می‌لرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش می‌گوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.
'پدرم روی تخت مثل تکه گوشتی افتاده بود. وقتی از در وارد شدم گفت ' کی گفت توی بی‌دین بیای امشب' صفتی که از نوجوانی به ان خو کرده بودم. تنش داشت می‌لرزید. کیفم را کناری گذاشتم و پتوی کناری را رویش کشیدم. ' سردم نیست' .' میترسم' خیره نگاهش کردم کاغذی کنارش بود که فهمیدم جواب آزمایش را گرفته و دیده. ' تو چه میفهمی...چه میدونی که چقدر ترسناکه' مرگ را می‌گفت. فهمیده بود که روزهای اخر زندگیش است. از تنها مردن می‌ترسید و هر شب یکی تا صبح بالای سرش بیدار می‌ماند. روی صندلی کنار تختش نسستم و برای بیداری تا صبح کتابم را باز کردم. با خودش و خدای خودش حرف می‌زد: ' ما رو به حال خودمون واگذار نکن..چرا باید انقدر درد بکشم..یا ...یا...' مناجات کردن شبانه و روزانه از رنج و ترس مرگش نکاسته بود. خوابش نمی‌برد. گاه به پهلوی چپ می‌افتاد و گاه به راست. گاهی بلند می‌شد و بر لبه تخت می‌نشست.بعد دوباره دراز میکشید. چند دقیقه‌ای از جایش تکان نخورد حس کردم خوابیده، بلند شدم ملافه را رویش بکشم ' گرمه، ننداز' خیس عرق بود، با انگشتهای استخوانیش تختش را محکم گرفته بود و فشار می‌داد. صورتش سفید بود. پاهایش رو شکم تو رفته‌اش جمع بود. ' صدام رو نمیشنوه...هر چی دعا میکنم...' شروع کرد به ناله کردن و زد زیر گریه. داشت درد میکشید نتوانستم بیشتر شاهد این صحنه باشم خواستم از در بیرون بروم ' کمکم کن بلند شم برم وضو بگیرم' بلندش کردم روی تخت نشست. لباس تنش نبود. لحظه‌ای دستم به خیسی تنش خورد، یخ بود. دمپایی ها را پایش کردم زیر بغلش را گرفتم تا روی پایش بایستد شلوارش از شدت لاغری و نحیفی از پایش افتاد: پنجه‌ایش در انتهای دست لاغر و درازش اویزان بود،پاها استخوانهای پشمالودی بود یک مشت موی سفید بین دو پستانش و یک مشت روی التش...خداوندش رهایش نکرده بود تحقیرش کرده بود'
عده‌ای چشم به آسمان خالی انداخته‌اند که چرا ما را بر روی صلیب رنج و ظلم و شکنجه رها کرده؟ چون مسیح که وقتی چون پدرم از درد و رنج به ستوه امد او را فراخواند: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» خدایا خدایا چرا ما را رها کرده‌ای؟ و صدایی از یاری دهنده نیامد.
مهدی فاتحی
❤1