آنچه در هنر و ادبیات حائز اهمیت است متن نویسندگان است و تنها باید به متن های ادبی شان اعتماد کرد نه مصاحبه ها و جهت گیری هایشان؛ متنی که در آن نه تنها شخصیت و امر واقع وجودشان رخ می نماید بلکه ما تمام تلاطمات و بحران های یک عصر را با جوهر سیاه روی یک صفحه سفید شاهد هستیم به قول گونتر گراس؛ هنرمند متهم می کند، بیان می کند، عشق می ورزد. هنر یعنی نبرد میان زغال طراحی و کاغذ سفید و له شدنش بر سینه آن.
مهدی فاتحی
مهدی فاتحی
The Hollow Men
Mistah Kurtz-he dead
A penny for the Old Guy
I
We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats' feet over broken glass
In our dry cellar
Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;
Those who have crossed
With direct eyes, to death's other Kingdom
Remember us-if at all-not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.
II
...
Mistah Kurtz-he dead
A penny for the Old Guy
I
We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats' feet over broken glass
In our dry cellar
Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;
Those who have crossed
With direct eyes, to death's other Kingdom
Remember us-if at all-not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.
II
...
ترجمه متن کامل شعر از این صفحه است نام مترجم مشخص نیست
https://moussa.tumblr.com/post/163293434/t-s-eliot-the-hollow-men-1925
https://moussa.tumblr.com/post/163293434/t-s-eliot-the-hollow-men-1925
Tumblr
T. S. Eliot: "The Hollow Men" (1925)
قبل از ترجمه، یک دور برای نسخهی فارسی این قطعه در اینترنت چک کردم و چیزی پیدا نکردم به غیر از یک برگردان با عنوان “مردان پوک” که نمیدانم مال چه کسی بود و به نظرم اصلاً راضیکننده نبود. به هر حال...
انسان پوچ
تی. اس. الیوت
میستا کِرتز—او مردهاست.1
سکهای برای گای پیر2
I
ما پوچیم و تو خالی
همچون مترسکهایی که پر شدهاند
تکیه بههم زده
با کلاهخودی آکنده از کاه. افسوس!
صداهای خشک و بیروحمان، آنگاه که
در گوش هم نجوا میکنیم
آنقدر ساکت و بیمفهومند
که صدای نسیم بر مرغزار خشک
که رفتن پای موشها بر شیشهشکستههای
سردابهی خشکمان.
•
آنچه هستیم شکلیست بدون ماهیت، شبحیست بیرنگ،
نیرویی فلج، ایمایی بدون جنبش؛
ای که ره سپردید و ملاقات کردید
با چشم مستقیم، قلمرو دیگر مرگ را
ما را به یاد آرید—اگر اصلاً میتوانید—نه به ارواحِ
گمشدهی پریشان، که فقط
به انسانهایی پوچ و توخالی
همچون مترسکهایی که پر شدهاند.
II
چشمانی هستند که مرا در رؤیاها یارای مواجههشان نیست
ولی در قلمرو رؤیایی مرگ
اینها دیگر نخواهند بود:
آنجا، چشمها
پرتو خورشیدند بر ستونی درهمشکسته
آنجا، درختی هست که آزاد و موزون میرقصد
و صداها
در نغمهی باد
دورتر و راستینترند
از ستارهای که رنگ میبازد.
•
مرا بگذار که از این نزدیکتر نباشم
به قلمرو رؤیاییِ مرگ
مرا همچنین بگذار که
بهعمد جامهی بدل تن کنم
پالتو موش، پوست کلاغ، چارچوب مترسک
در دشتی
آن کنم که نسیم میکند
و از این نزدیکتر نباشم
نه آن دیدار آخرین
در قلمرو تاریکی
III
این سرزمین مردگان است
این سرزمین کاکتوس است
اینجا خدایان سنگی
بنا میشوند، اینجا آنها به پیش آورده میشوند
تمنای دست مردی مرده را
به زیر چشمک ستارهای که رنگ میبازد.
•
اینگونه نیست که
در قلمرو دیگر مرگ
تنها بهپا خیزی
در لحظهای که ما
نرم به خود میلرزیم که
لبانی که باید ببوسند
سنگی شکسته را به دعا نشستهاند
IV
چشمها اینجا نیستند
هیچ چشمی اینجا نیست
در این درهی ستارههای نیمهجان
در این درهی پوچ
این آروارهی شکستهی قلمروهای گمشدهمان
در این آخرینِ میعادگاهها
کورمال کورمال باهم بهپیش میرویم
و از سخن میپرهیزیم
همگروه بر ساحل این رودخانهی متورم
•
همچنان کور، مگر که
چشمها بازآیند
چون ستارهای جاوید
رزی صد برگ
از قلمرو تاریک مرگ
تنها امیدِ بازماندهی
انسان پوچ.
V
میرقصیم دور کاکتوس3
کــــــاکتوس کــــــاکتوس
میرقصیم دور کاکتوس
تو ساعت پنج صبح.
•
میان پندار
و حقیقت
میان جنبش
و عمل
سایه میافتد
•
قلمرو از آن توست
•
میان نطفه
و خلقت
میان احساس
و پاسخ
سایه میافتد
•
عمر دراز است
•
میان شهوت
و انقباض
میان توان جنسی
و وجود
میان جوهر
و انزال
سایه میافتد
•
قلمرو از آن توست
•
از آن توست
زندگی
از آن تو
•
جهان اینگونه پایان مییابد
جهان اینگونه پایان مییابد
جهان اینگونه پایان مییابد
نه با انفجار، که به نالهای.
تی. اس. الیوت
میستا کِرتز—او مردهاست.1
سکهای برای گای پیر2
I
ما پوچیم و تو خالی
همچون مترسکهایی که پر شدهاند
تکیه بههم زده
با کلاهخودی آکنده از کاه. افسوس!
صداهای خشک و بیروحمان، آنگاه که
در گوش هم نجوا میکنیم
آنقدر ساکت و بیمفهومند
که صدای نسیم بر مرغزار خشک
که رفتن پای موشها بر شیشهشکستههای
سردابهی خشکمان.
•
آنچه هستیم شکلیست بدون ماهیت، شبحیست بیرنگ،
نیرویی فلج، ایمایی بدون جنبش؛
ای که ره سپردید و ملاقات کردید
با چشم مستقیم، قلمرو دیگر مرگ را
ما را به یاد آرید—اگر اصلاً میتوانید—نه به ارواحِ
گمشدهی پریشان، که فقط
به انسانهایی پوچ و توخالی
همچون مترسکهایی که پر شدهاند.
II
چشمانی هستند که مرا در رؤیاها یارای مواجههشان نیست
ولی در قلمرو رؤیایی مرگ
اینها دیگر نخواهند بود:
آنجا، چشمها
پرتو خورشیدند بر ستونی درهمشکسته
آنجا، درختی هست که آزاد و موزون میرقصد
و صداها
در نغمهی باد
دورتر و راستینترند
از ستارهای که رنگ میبازد.
•
مرا بگذار که از این نزدیکتر نباشم
به قلمرو رؤیاییِ مرگ
مرا همچنین بگذار که
بهعمد جامهی بدل تن کنم
پالتو موش، پوست کلاغ، چارچوب مترسک
در دشتی
آن کنم که نسیم میکند
و از این نزدیکتر نباشم
نه آن دیدار آخرین
در قلمرو تاریکی
III
این سرزمین مردگان است
این سرزمین کاکتوس است
اینجا خدایان سنگی
بنا میشوند، اینجا آنها به پیش آورده میشوند
تمنای دست مردی مرده را
به زیر چشمک ستارهای که رنگ میبازد.
•
اینگونه نیست که
در قلمرو دیگر مرگ
تنها بهپا خیزی
در لحظهای که ما
نرم به خود میلرزیم که
لبانی که باید ببوسند
سنگی شکسته را به دعا نشستهاند
IV
چشمها اینجا نیستند
هیچ چشمی اینجا نیست
در این درهی ستارههای نیمهجان
در این درهی پوچ
این آروارهی شکستهی قلمروهای گمشدهمان
در این آخرینِ میعادگاهها
کورمال کورمال باهم بهپیش میرویم
و از سخن میپرهیزیم
همگروه بر ساحل این رودخانهی متورم
•
همچنان کور، مگر که
چشمها بازآیند
چون ستارهای جاوید
رزی صد برگ
از قلمرو تاریک مرگ
تنها امیدِ بازماندهی
انسان پوچ.
V
میرقصیم دور کاکتوس3
کــــــاکتوس کــــــاکتوس
میرقصیم دور کاکتوس
تو ساعت پنج صبح.
•
میان پندار
و حقیقت
میان جنبش
و عمل
سایه میافتد
•
قلمرو از آن توست
•
میان نطفه
و خلقت
میان احساس
و پاسخ
سایه میافتد
•
عمر دراز است
•
میان شهوت
و انقباض
میان توان جنسی
و وجود
میان جوهر
و انزال
سایه میافتد
•
قلمرو از آن توست
•
از آن توست
زندگی
از آن تو
•
جهان اینگونه پایان مییابد
جهان اینگونه پایان مییابد
جهان اینگونه پایان مییابد
نه با انفجار، که به نالهای.
All Art Is Propaganda_ Critical Essays ( PDFDrive ).pdf
1.5 MB
All Art Is Propaganda_ Critical Essays ( PDFDrive ).pdf
ernst-bloch-avicenna-and-the-aristotelian-left-2019.pdf
6.1 MB
ernst-bloch-avicenna-and-the-aristotelian-left-2019.pdf
If-Not-Critical-9780198805298 (1).pdf
1014.7 KB
If-Not-Critical-9780198805298 (1).pdf
The_Virgin_and_the_Gipsy_and_Other_Stories_The_Cambridge_Edition.pdf
1.6 MB
The Virgin and the Gipsy and Other Stories (The Cambridge Edition of the Works of D. H. Lawrence) ( PDFDrive ).pdf
The Complete Works of D H Lawrence ( PDFDrive ).pdf
39.5 MB
The Complete Works of D H Lawrence ( PDFDrive ).pdf
The Complete Works of Fyodor Dostoyevsky ( PDFDrive ).pdf
23.8 MB
The Complete Works of Fyodor Dostoyevsky ( PDFDrive ).pdf
Harold_Bloom_Julio_Cortazar_Bloom's_Major_Short_Story_Writers_2003.pdf
616.6 KB
Harold Bloom - Julio Cortazar (Bloom's Major Short Story Writers) (2003).pdf
The Complete Stories of Katherine Anne Porter ( PDFDrive ).pdf
2.8 MB
The Complete Stories of Katherine Anne Porter ( PDFDrive ).pdf
Notes On Cinematography - Project Lamar ( PDFDrive ).pdf
1.8 MB
Notes On Cinematography - Project Lamar ( PDFDrive ).pdf
.
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ میافتد و از ترس به خود میلرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش میگوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.
فصلی از شاهاکار مارتن دوگار 'خانواده تیبو' به نام 'مرگ پدر' است. فصلی که در آن مردی به شدت مذهبی به ورطه مرگ میافتد و از ترس به خود میلرزد. مانند مسیح در پای صلیب به کشیش بالای سرش میگوید'خداوند من را به حال خودم گذاشته تا با درد و ترس بمیرم'
چند سال پیش وقتی چند روز قبل از مرگ پدرم در بیمارستان بالای سرش بودم تمام لحظات رمان دوگار را تجربه کردم.