طنزنوشته‌ای از حامد حبیبی

خسن و خسین سه خواهر بودند.

با توجه به اینکه خطر انقراض یوزپلنگ ایرانی در کنار انقراض ناشر اهل فرهنگ ایرانی، فیلمساز یا بازیگرِ می تو نکرده ی ایرانی، سلبریتیِ غیرلمپن ایرانی و در کل ایرانی شاد و سیر محیط زیست ما را تهدید می کند بر آن شدیم با کارشناس حیوانات سازمانی که نخواست ردیف بودجه اش فاش شود گفتگویی انجام دهیم:
سین: جناب! اول برای خوانندگان ما بفرمایید بالاخره جنسیت این اطفال معلوم شد یا نه؟
جیم: با سلام. من اول گله دارم که چرا نگاه ملت به این مساله اینقدر سکسیستیه. حالا دختر باشن پسر باشن استادیوم که نمی خوان برن تازه بخوان برن هم بحمدالله تا فیفا دی بعدی هم که تیم ملی بازی نداره که ما نگران اون باشیم مهم اینه که سالم باشن که نیستن.
سین: به هرحال جواب سوال ما چی شد؟ دخترن یا پسر؟
جیم: ببینید ما اول که ابنها به دنیا اومدن هرچی تو آینه نگاه کردیم این ور کردیم اون ور کردیم، پیج چند تا سلبریتی عزیز رو نشون یوزپلنگ ها دادیم حتا چند تا فیلم از سینمای بدنه ی کشور براشون پخش کردیم دیدیم ازشون بخاری بلند نشد این شد که اعلام کردیم دخترن تا اینکه یکی شون تلف شد و حسابی به ما چیز زد یعنی ازونا زد اونجا بود که فهمیدیم پسرن. ما حتا اسم هاشون رو جان شما انتخاب کرده بودیم ایران دخت و میهن دخت و صغرا، سیسمونی داده بودیم از ترکیه وارد کرده بودند همه صورتی و بنفش که الان مونده رو دستمون نمی دونیم تن کدوم یوز ماده بکنیم.
ادامه را در سایت زنو بخوانید

https://zenoaward.com/%d8%ae%d8%b3%d9%86-%d9%88-%d8%ae%d8%b3%db%8c%d9%86-%d8%b3%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%d8%b1-%d8%a8%d9%88%d8%af%d9%86%d8%af/

انتشار ترجمه کتاب ورق‌بازها نوشته مهدی فاتحی به انگلیسی توسط نشر شمع و مه.
این کتاب به زودی در پاریس و لندن رونمایی خواهد شد.

E7819DDF3366E27038A4707CA24DD57D.pdf

4_5926910862521535454.pdf

datastream (1).pdf

9780674976450-The-Origin-of-Others.pdf

شناختنامه نویسندگان برگزیده مرحله اول سومین دوره مسابقه ادبی زنو

گلسا سهرابی:
وقتی خیابان حرف نمی­‌زند، هنر به ناچار اشباحی را به سخن وامی‌دارد که به قول ایگلتون بتوانند ژست خاموش مقاومت بگیرند. به لکنت می­‌افتند، تکه­‌پاره؛ گاهی خاموش، گاهی نعره­‌زنان و گاهی به شکل خوف­‌انگیزی زیبا. گاهی علیه خود می­‌شورند که چرا نمی­‌توانند یک­‌تنه همه چیز را عوض کنند و گاهی وابسته به سراب­هایی می­‌شوند که تو گویی یک­‌تنه همه چیز را تغییر داده اند. برای من ادبیات تلاشی همیشگی برای درک همین تفاوت­هاست. برای آگاهی از طریقی که ساختار قدرت، بدن و ذهنم را به کار گرفته است. و برای خلق اشباحی مانند آکاکی آکاکی­یویچ­ و بارتلبی­ها و ... که برای لحظاتی در پیوند دیالکتیکی خلاقیت و تجربه، کلمات را شمرده ادا می­‌کنند.

محمد لَلِه‌گانی دزکی:
ادبیات به فریاد در‌آوردن چیزی است که انکار می‌شود، نور تاباندن به تاریکی؛ حالا می‌تواند تاریکی‌های وجودی انسان باشد چنانکه چخوف می‌نوشت، یک وضعیت باشد چنانکه از بکت سراغ داریم یا جامعه، تاریخ و حتی خودِ امرِ زبان.

داستان، به‌واقع مکثی در زمان است که ببینیم چه بلایی سرمان آمده یا می‌آید؛ تکلیف را با واقعیت در خیال روشن کردن؛ و چنانکه اوکانر بیان می‌کند داستانِ کوتاه در مورد انسان‌های له‌شده است و له شدگان از نویسنده‌ای به نویسنده‌ی دیگر و از نسلی تا نسل دیگر تفاوت می‌کند.

درنهایت اولین کسی که صدای فریاد را می‌شنود خود نویسنده است حالا شاید دیگرانی هم شنیدند، شاید هم نشوند؛ تنها کسی که به دون‌کیشوت ایمان داشت خودش بود.

علی شادکام:
من برای خودم می نویسم، بعد فکر میکنم شاید برای دیگران هم می نویسم، بعد فکر میکنم شاید برای دیگران می نویسم که برای خودم بخوانم، اما از آنچه اطمینان دارم این است که می نویسم تا به خودم نگویم باید می نوشتم. می نویسم چون فکر میکنم باید آن چیزی را که درون من است بازگو کنم. حالا فکر هم نمی کنم آن چیز دُر گهرباری است که دیگران باید از قلم من بهره مند شوند از آن. نه. فکر میکنم نوشتن من راهی برای گفتگو است، گفتگو با آن دیگری که می اندیشد و میخواند و پاسخ میدهد.راهی برای تعامل، راهی که تنگ و باریک است، اما من در آن قدم می زنم. حتی با شمعی کم فروغ.
در اولین تجربه ها گمان می کردم؛ داستان من باید کوه یخی باشد، سرش پیدا و تن بزرگش زیر آب. حالا فهمیده ام، داستان باید درخت شاتوتی باشد، پربار است، شیرین و ترش و تیز و ردی می گذارد، روی زمین و دست و لبها.
من علی شادکام, از خودم می نویسم و برای خودم.برای گفتگو با تو که داستان مرا می خوانی.

مریم کلهر:
نوشتن برای من راهی است برای بیان خودم به فرم و روایت داستانی. می نویسم تا در دنیای خودم کاری کرده باشم . اگر بنویسم و مرتب بنویسم و بشود کار منظم زندگیم، نوشتن و کنار هم گذاشتن واژه ها لذتی دارد که اگر مدام باشد عیشی ناب می شود

شکوفه آروین:

از آن روز آفتابی در روزگار نوجوانی که جذبۀ داستان و ادبیات و نویسندگی به یکباره شگفت­زده­ ام کرد تا امروز که در احاطۀ داستان­های منتشرشده و نمایشنامه ­های چاپ شده­ ام هستم، قریب بیست سال می­گذرد اما گویی همچنان مصرانه بر همان نقطه آغازین ایستاده­ ام و بر طریق نخستین همرهان پای فشرده­ ام که من «ناگزیر از نوشتن­م» و «نوشتن یکی از راه­های مبارزه با اندوه است.»

جاوید معظمی:
ادبیات زمین‌ است، زمینی وسیع که هر آن‌چه بخواهی در آن می‌توانی بسازی. جهانِ خلق است و خداییت. عرصه‌ی خداییتی بس‌گانه که مجمع خدایان بی آن‌که عرصه را بر هم تنگ ببینند، تا آن‌جا که زورشان قد می‌دهد خلق می‌کنند. ادبیات و هنر یادگار چنین ساحت کیهان‌شناسانه‌ای در انسان‌اند. در دورانی که زشت‌ترین چنگال‌ها خانه‌ات و کم کم خاک زیر پایت را می‌کنند و به یغما می‌برند، ضرورت دست یازیدن به این عرصه، حیاتی به نظر می‌رسد. هر چند که انگار برخی به خلاف این ادعا معتقدند که در شرایط اضطرار، این‌ها غیر ضروراند. همین است که ادبیات تالیفی انگار در تاریخ و جغرافیا و زبان ما هر روز بی‌معناتر، بی‌پشتوانه‌تر، بی‌اهمیت‌تر و به شکلی پارادوکسیکال بی‌زمین‌تر می‌شود. اما برای نجاتِ آخرین مشتْ خاک‌هایی که در دستانمان جمع کرده‌ایم، برای نجاتِ آخرین انسان‌های اطرافمان که بی‌صدا هنرمندانه می‌زیند، اصلاً برای نجاتِ خود نجات، باید عصیان کنیم. باشد که با شمشیرهای آخته و صیقل خورده از کلام، چنگال‌های زشتی را که به دور گلوی‌مان رسیده از تن جدا کنیم. بی‌شک ادبیات و هنر می‌توانند.

مهدی افتخاری:
نوشتن، زندگی و من
کتاب هیچوقت توی کتابخانه‌ی مدرسه نبود. هر بار دست خالی بر می‌گشتم و چون هر کس می‌توانست فقط یک کتاب در آن واحد بگیرد، من منتظر روزی بودم که آن کتاب موجود باشد. عنوانش هنوز یادم هست؛ «آن شب در جنگل». اول راهنمایی بودم. آن سال هم کتابهای دیگری خواندم، ولی گلویم پیش همان یک کتاب گیر کرده بود. بعد از یک سال تحصیلی ناکامی در گرفتن کتاب، تابستان که شد عوض اینکه بروم کتابخانه‌ یا کتابفروشی‌، داستانکی نوشتم با همان عنوان. تمام تابستان دزدکی سروقت مخلوق اسرارآمیزم می‌‌رفتم و می‌خواندمش و اصلاحش می‌کردم. این شروع ماجرا بود، شروع یک کشف دائمی. مثل بسیاری از سرگرمی‌های نوجوانی من دست از نوشتن هم برداشتم. بیست سال بعد از آن تابستان زمان لازم بود تا بفهمم این پیوند ناگسستنیست. راستش را بخواهید هنوز مثل جلسه اول کلاس استاد چهلتن در جواب «چرا می‌خواهید بنویسید؟» باز می‌مانم. هیچ پاسخ روشنی ندارم. ولی احساسم همان است که بود. همان احساس کودکانه‌ی کشف. مثل لحظه‌ای که با دوستی مشغول وقت‌گذرانی باشید و ناگهان چیز تازه‌ای اتفاق بیفتد، یک غافلگیری آنی، بعد با دهان باز به دوستتان بگویید «دیدی!؟»

«دیدی!؟» زندگی مثل سیبی که چرخ‌زنان از آسمان می‌افتد هر لحظه در پی نمایش چیزی تازه است. هنوز هم چهارچشمی و با دهان باز مشغول تماشا هستم و منتظر آن لحظه. با این فرق که حالا اگر چیزی ببینم برای دوستان خیالی می‌نویسم. خواندن، نوشتن، من و زندگی چنین ارتباطی با هم داریم.

امیر علی‌آبادی راوری:
نسل من نسل فریادهای نزده‌ست. نسل در گلو خفه‌شده. و نسل رفته و نرسیده. آبله‌ی فریادهای ما یک‌به‌یک از یک جای بدن‌مان بیرون می‌زند و وای از وقتی که بترکد.
آبله‌ی فریاد یکی‌مان از چشم‌هایش می‌ترکد و پخشِ چشم آدم‌های توی پیاده‌روها می‌شود. آبله‌ی فریاد یکی‌دیگرمان از مچ پایش می‌ترکد و می‌زند زیر چارپایه‌یِ همه‌چیز. و آبله‌ی فریادِ رنجِ ما بیچاره‌ترین‌‌ها هم که خود را مبتلای ادبیات کرده‌ایم، اول می‌ریزد توی بازویمان. بعد راه می‌کشد به ساعد و مچ و انگشتان و آخرسر هم توی سرِ خاک‌برسرِ قلم.
و ما سرخوش که بالاخره یکی آدم حساب‌مان کرده و دارد می‌شنودمان، هی ناز می‌آوریم برایش. هی بغض می‌کنیم. هی عقده می‌کنیم، هی نمی‌گوییم و هی آبله می‌شویم. آبله‌تر می‌شویم. ادبیات هم نازخرترین نازخرِ دنیا، نازمان را می‌خرد و ما را در خودش می‌ریزد...
ما در او ریخته می‌شویم...
او تنها گوشِ شنوای صدایمان شده است...
آیا همین برای دلبستگی‌مان به او کافی نیست؟

مهدیه کوهی‌کار:
بشر از ابتدا درصدد کشف هستی بود و بعد درپی تملک بر جهان، پس شروع به نام نهادن بر چیزها کرد و این‌گونه هر چیز را از خویشتن خویش دور و با مرگ روبه‌رو کرد. بدین‌گونه، بشر، خود نیز، روزبه‌روز از هستی، از خود، و از «لحظۀ حضور و معصومیت اشیا» دور گشت. در این دورافتادگی و برهوت و در این آوارگی، به‌تدریج دریافت که تنها ادبیات عرصۀ بی‌منتهای امکانات بشری است، عرصه‌ای به وسعت تخیل آدمی، پس داستان، بیرون رفتن از حصارِ بودها شد و درآمیختن بود با هرآنچه‌ نبود، زیرا که در آن انسان می‌توانست در سایۀ وجود دیگری و در برهم‌کنشگری و گفت‌وگوی با دیگری به واکاوی زندگی درونی، خودآگاهی و یافتن مفهوم من ـ این بنیادی‌ترین پرسش داستان ـ  دست یابد و اولین گام را در راه نزدیک شدن به گوهر هستی بشر، یعنی انسان درون انسان، بردارد. هنرمند دریافت که آن‌چه افراد بشر را به هم نزدیک می‌سازد و به لحظۀ نخست می‌رساند ارتباط و همجواری آگاهی‌هاست، بی این‌که در هم ادغام شوند و بی این‌که با هم بیامیزند، زیرا یک‌پارچگی جهان نه در یک‌شکلی ایده‌ها و باورها که در همجواری آن‌ها با یکدیگر است. این‌گونه شاید بشر بتواند به آن‌چه گم کرد

گم کرده دست یابد و جهانی خلق کند که هیچ ایسم و مکتب و مذهبی را به آن راه نباشد، جهانی چندآوایی که کشف لحظۀ گمشدۀ حضور اشیاست.