.
روح ادبیات عرب یا عرب زبان به ادبیات ایران نزدیک است. در واقع سرنوشت، جغرافیا، جامعه، حکومت و دین و همینطور چهره و گاه سلیقه مردم این بخش از زمین شباهت زیادی به یکدبگر دارند و تفاوت‌ها زیاد به چشم نمی‌آید؛ ادبیات به عنوان چکیده‌ای از فرهنگ و نمایانگر زیرپوست شهر نیز از همین شباهتها و اندک تفاوت خبر می‌دهد.
#جلال_برجس به عنوان نویسنده‌ای امروزی که بوکر عرب سال گذشته را برد نویسنده‌ای است که باید با نویسندگان همین بخش از زمین قیاس کرد؛ اینکه بهتر از پاموک است و فرهیخته تر و کتاب خوانده‌تر از اوست و حتی اندیشه‌ای عمیق‌تر، اما در قیاس با نویسندگان عرب شناخته شده و شایسته‌ای چون طیب صالح سودانی و نجیب محفوظ مصری کم عمق‌تر و سطحی تر است اما هیحان‌انگیزتر و مدرن تر می‌نویسد. در قیاس با نویسندگان ایرانی دنیای داستانی جلال برجس اردنی به رضا قاسمی بسیار نزدیک است؛ جهانی پر از سیاهی و ادمهایی فرو رفته در خود( البته قاسمی که زمانی رمان مینوشت نه صفحه مجازی)
اما نقطه ضعف برجس که در این رمانش بسیار مشهود است عدم شناخت زنان و ناتوانی در پرداخت شخصیت زنهاست. نه از دغدغه‌های‌شان می نویسد و نه چیزی از جهان ذهنی‌شان میداند. زنان رمانش کلیشه‌ای و تیپیک‌اند و جلال سعی می‌کند به عنوان مدافع و ستم دیده به آنها بنگرد و همین کارش و شخصیت داستانش را به تباهی می‌برد. اما توانایی برجس در چیدمان حوادث،پیرنگ و ساختمان قصه‌اش بسیار بی نقص است هر چند در انتها معنا و مفهوم منحصر به فردی از جهان و تاریخ نمی‌دهد( برخلاف نویسندگان عربی چون محفوظ و صالح و همینطور گلشیری در ایران)
رمان #دفاتر_الورق رمان سرگرم کننده‌ای است که مخاطب ایرانی مشاهداتِ مشترک زیادی را در آن می‌بیند و گاه نمیتوان حدس زد نویسنده‌ای از کشور دیگر است که این شخصیت آشنا یا مکان آشنا را تصویر کرده است. توانایی جلال برجس در پرداخت شخصیت کتابفروشی فقیر و بحران زده جذابیت کارش را دو چندان کرده است اما در نهایت و در پایان رمان خواننده از او چیزی بیشتر از یک نویسنده متوسط در سطح ادبیات جهان و نویسنده‌ای خوش فکر در ادبیات خاورمیانه در نخواهد یافت و افسوسی حاصل از اینکه سانسور و مافیای فاسد جایزه و نشر و کتاب، چه خیانتی به ادبیات و رمان فارسی کرده‌اند که جای خالی آن حتی در خاورمیانه هم مشهود است.
#مهدی_فاتحی
روح ادبیات عرب یا عرب زبان به ادبیات ایران نزدیک است. در واقع سرنوشت، جغرافیا، جامعه، حکومت و دین و همینطور چهره و گاه سلیقه مردم این بخش از زمین شباهت زیادی به یکدبگر دارند و تفاوت‌ها زیاد به چشم نمی‌آید؛ ادبیات به عنوان چکیده‌ای از فرهنگ و نمایانگر زیرپوست شهر نیز از همین شباهتها و اندک تفاوت خبر می‌دهد.
#جلال_برجس به عنوان نویسنده‌ای امروزی که بوکر عرب سال گذشته را برد نویسنده‌ای است که باید با نویسندگان همین بخش از زمین قیاس کرد؛ اینکه بهتر از پاموک است و فرهیخته تر و کتاب خوانده‌تر از اوست و حتی اندیشه‌ای عمیق‌تر، اما در قیاس با نویسندگان عرب شناخته شده و شایسته‌ای چون طیب صالح سودانی و نجیب محفوظ مصری کم عمق‌تر و سطحی تر است اما هیحان‌انگیزتر و مدرن تر می‌نویسد. در قیاس با نویسندگان ایرانی دنیای داستانی جلال برجس اردنی به رضا قاسمی بسیار نزدیک است؛ جهانی پر از سیاهی و ادمهایی فرو رفته در خود( البته قاسمی که زمانی رمان مینوشت نه صفحه مجازی)
اما نقطه ضعف برجس که در این رمانش بسیار مشهود است عدم شناخت زنان و ناتوانی در پرداخت شخصیت زنهاست. نه از دغدغه‌های‌شان می نویسد و نه چیزی از جهان ذهنی‌شان میداند. زنان رمانش کلیشه‌ای و تیپیک‌اند و جلال سعی می‌کند به عنوان مدافع و ستم دیده به آنها بنگرد و همین کارش و شخصیت داستانش را به تباهی می‌برد. اما توانایی برجس در چیدمان حوادث،پیرنگ و ساختمان قصه‌اش بسیار بی نقص است هر چند در انتها معنا و مفهوم منحصر به فردی از جهان و تاریخ نمی‌دهد( برخلاف نویسندگان عربی چون محفوظ و صالح و همینطور گلشیری در ایران)
رمان #دفاتر_الورق رمان سرگرم کننده‌ای است که مخاطب ایرانی مشاهداتِ مشترک زیادی را در آن می‌بیند و گاه نمیتوان حدس زد نویسنده‌ای از کشور دیگر است که این شخصیت آشنا یا مکان آشنا را تصویر کرده است. توانایی جلال برجس در پرداخت شخصیت کتابفروشی فقیر و بحران زده جذابیت کارش را دو چندان کرده است اما در نهایت و در پایان رمان خواننده از او چیزی بیشتر از یک نویسنده متوسط در سطح ادبیات جهان و نویسنده‌ای خوش فکر در ادبیات خاورمیانه در نخواهد یافت و افسوسی حاصل از اینکه سانسور و مافیای فاسد جایزه و نشر و کتاب، چه خیانتی به ادبیات و رمان فارسی کرده‌اند که جای خالی آن حتی در خاورمیانه هم مشهود است.
#مهدی_فاتحی
در زمانه‌ای که جنگ حتی به بخش متمدن جهان نیز بازگشته،تفکر اورول که معتقد بود باید بشر را با فرهنگ،هنر و آموزش متمدن کرد نه با دینامیت و راه میانبر ضروروی است به خصوص برای انسان ایرانی و خاور میانه‌ای که اگر با کتاب و ادبیات خو نگرفته باشد هنوز در عصر وحشی است و پا به عرصه تمدن نگداشته است
.
#جرج_اورول را بیشتر به خاطر دو رمانش می‌شناسند هر چند که او مقالات با ارزش و فیکشن‌هایی دارد که از دو رمانش ساختار مناسبتری دارند. نویسنده‌ای که هر چند بعد از مرگش مشهور شد اما رمان‌هایش آیینه قرنی بود که در آن زیست.
اورول مقالات زیادی دارد که بعضی شخصی،محلی و بعضی دیگر تاریخ گذشته‌اند که تنها ارزشهای کلاسیک و بحث‌های نثر ساده نویسی انگلیسی در آن مطرح است. او مثل همه نویسندگان قرن بیستم به اندیشه‌های چپ وفادار بود؛ البته سوسیالیستی که هر نویسنده‌ای دوباره آن را برای خود می‌نویسد.به هر شکل تفکر راستگرایانه و مثبت اندیشی برای تسلط بازار بر انسان و نگرش شی‌گرایانه به انسان در عمق تفکر هیچ ژرف‌اندیشی قابل پذیرش نیست.
جرج اورول به ذات انسان و طبیعت او امیدوار بود و اعتقاد داشت در مسیر پرورش،ادبیات و گذشت زمان باید انسانی بهتر ساخت و امکان دگرگونی و انقلاب برای بهبود وضعیت نتیجه عکس می‌دهد. به واقع کلمه انقلاب در سنت و زبان انگلیسی منفور و وحشتناک است( به خصوص،بعد از انقلاب فرانسه و کشتن شاه و افتضاحات بعد از ان) او درباره #چارلز_دیکنز می‌گوید او همه ارگان‌ها و سازمان‌ها رو مورد نقد قرار داد اما با آشوب و انقلاب برای درست کردن آن به وضوح مخالف بود. چارلز دیکنزی که درباره فقرا و طبقه پایین جامعه مینوشت و از ظلم ثروتمندان حرف میزد اما نمیتوان او را نه پایبند به چپ و نه راست دانست.
اورول در آس و پاس‌ها و مقالاتش از تجربه حضورش بین فقرا و کارگران نوشت و تصویر عریان و ناباورانه‌ای از زیرپوست لندن( همینطور پاریس) ان دوره ترسیم کرد. درباره معادن و کارگرانش نوشت که چگونه در قلب جهنم زیربنای تمدن را می‌سازند از مه دودی که شهرهای انگلستان را فراگرفته( لارنس هم دایم به آن اشاره می‌کند) از نوانخانه‌هایی لندن قرن بیستم. در 'کشتن فیل' از تجربه ترس،وابستگی و هجمه درخواست استعمار شدگان از استعمارکنندگان گفت و در "مراکش" از انسان‌هایی که خود را حیوانی بارکش می‌دانند! و حتی با روشن کردن کبریتی به هیجان می‌آیند.
مقالات اورول بیشتر سیاسی اجتماعی است تا ادبی( برخلاف لارنس یا کاپوتی که اصلا سیاسی نیست)او مخالف هر نوع استبداد سیاسی بود چه چپ و چه راست، به دموکراسی ایمان داشت و به تحولات جامعه و بهتر شدن ذات بشر در طی زمان معتقد بود: سنگ تراشان در حال کارند تا کوه سنگی سنت و استبداد را بتراشند و به زعم مارکس نیازی نیست با انبوهی از دینامیت کار را جلو اندازیم تفکری که البته از چارلز دیکنز آموخته بود و البته خودش معترف بود بهترین منبع سرقت ادبی برای هر نویسنده‌ای دیکنز است.
مهدی فاتحی
#جرج_اورول را بیشتر به خاطر دو رمانش می‌شناسند هر چند که او مقالات با ارزش و فیکشن‌هایی دارد که از دو رمانش ساختار مناسبتری دارند. نویسنده‌ای که هر چند بعد از مرگش مشهور شد اما رمان‌هایش آیینه قرنی بود که در آن زیست.
اورول مقالات زیادی دارد که بعضی شخصی،محلی و بعضی دیگر تاریخ گذشته‌اند که تنها ارزشهای کلاسیک و بحث‌های نثر ساده نویسی انگلیسی در آن مطرح است. او مثل همه نویسندگان قرن بیستم به اندیشه‌های چپ وفادار بود؛ البته سوسیالیستی که هر نویسنده‌ای دوباره آن را برای خود می‌نویسد.به هر شکل تفکر راستگرایانه و مثبت اندیشی برای تسلط بازار بر انسان و نگرش شی‌گرایانه به انسان در عمق تفکر هیچ ژرف‌اندیشی قابل پذیرش نیست.
جرج اورول به ذات انسان و طبیعت او امیدوار بود و اعتقاد داشت در مسیر پرورش،ادبیات و گذشت زمان باید انسانی بهتر ساخت و امکان دگرگونی و انقلاب برای بهبود وضعیت نتیجه عکس می‌دهد. به واقع کلمه انقلاب در سنت و زبان انگلیسی منفور و وحشتناک است( به خصوص،بعد از انقلاب فرانسه و کشتن شاه و افتضاحات بعد از ان) او درباره #چارلز_دیکنز می‌گوید او همه ارگان‌ها و سازمان‌ها رو مورد نقد قرار داد اما با آشوب و انقلاب برای درست کردن آن به وضوح مخالف بود. چارلز دیکنزی که درباره فقرا و طبقه پایین جامعه مینوشت و از ظلم ثروتمندان حرف میزد اما نمیتوان او را نه پایبند به چپ و نه راست دانست.
اورول در آس و پاس‌ها و مقالاتش از تجربه حضورش بین فقرا و کارگران نوشت و تصویر عریان و ناباورانه‌ای از زیرپوست لندن( همینطور پاریس) ان دوره ترسیم کرد. درباره معادن و کارگرانش نوشت که چگونه در قلب جهنم زیربنای تمدن را می‌سازند از مه دودی که شهرهای انگلستان را فراگرفته( لارنس هم دایم به آن اشاره می‌کند) از نوانخانه‌هایی لندن قرن بیستم. در 'کشتن فیل' از تجربه ترس،وابستگی و هجمه درخواست استعمار شدگان از استعمارکنندگان گفت و در "مراکش" از انسان‌هایی که خود را حیوانی بارکش می‌دانند! و حتی با روشن کردن کبریتی به هیجان می‌آیند.
مقالات اورول بیشتر سیاسی اجتماعی است تا ادبی( برخلاف لارنس یا کاپوتی که اصلا سیاسی نیست)او مخالف هر نوع استبداد سیاسی بود چه چپ و چه راست، به دموکراسی ایمان داشت و به تحولات جامعه و بهتر شدن ذات بشر در طی زمان معتقد بود: سنگ تراشان در حال کارند تا کوه سنگی سنت و استبداد را بتراشند و به زعم مارکس نیازی نیست با انبوهی از دینامیت کار را جلو اندازیم تفکری که البته از چارلز دیکنز آموخته بود و البته خودش معترف بود بهترین منبع سرقت ادبی برای هر نویسنده‌ای دیکنز است.
مهدی فاتحی
کتابخانه زنو در راستای کمک به انتشار رایگان کتاب و کتابخوانی و روشن نگه داشتن این چراغ در این شرایط سخت اقتصادی شروع به کار کرد.
از این طریق بعضی از کتابهای انگلیسی و کتابهای فارسی قدیمی با رعایت حقوق مولف در اختیار دوستان قرار می‌گیرد
از این طریق بعضی از کتابهای انگلیسی و کتابهای فارسی قدیمی با رعایت حقوق مولف در اختیار دوستان قرار می‌گیرد
جرج اورول درباره دیکنز می‌گوید: او نه از جنگ می‌نویسد نه از اختراعات زمان خودش،نه از کشاورزی و نه اعتفادی به سیاست یا تغییر دارد و نه حتی انقلاب و شورش؛ او یک بوروژای نمونه است که قشر متوسط و شهر را خوب می‌شناسد؛ از ثروتمندان تا فقرا،او به کار و شغل این آدمها کاری ندارد بلکه در نمایی نزدیک به خود انسان می‌پردازد. برای او خوشبختی و نهایت زندگی، ثروتمند شدن و زندگی در خانه‌ای ویلایی کنار زنی خانه‌دار و بچه‌هایی که در حیاط بازی می‌کنند( پایان تیپیکال رمانهای او از جمله نیکلاس نیکلبی)
دیکنز معتقد است برای جهان بهتر نیازی نیست چیز زیادی را تغییر دهیم همین که آدمها بهتر شوند و اخلاقی‌تر رفتار کنند جهان جای بهتری خواهد شد اما آیا امکان پذیر است؟
فروید در جواب انیشتن که می‌گفت بیاید دست به دست هم جهانی پر از صلح و آرامش بسازیم. او را کودک ساده لوحی خطاب کرد که از حقیقت انسان چیزی نمی‌داند.
اورول برای پایان رمانهای دیکنز و تصویر پایانی از زندگی واژهradiant idleness را به کار برده یا complete idleness
اما اورول معتقد است تصویر آرمانی زندگی از نگاه دیکنز یک بطالت و پوچی درخشان بیش نیست. نیکلاس نیکلبی در پایان بندی تیپیکال دیکنز مرد ثروتمندی می‌شود که زن خانه‌دارش در حال کار است و بچه‌ها در حیاط خانه ویلایی در حال بازی کردن‌اند.در همسایگی خانواده‌ای به همین سبک و سیاق.
اما ایا این پایان پوچ و خسته کننده و ابزوردی نیست؟ آیا دیکنز نویسنده پوچ گرایی بود؟ آیا می‌توان پایان بهتری برای زندگی متصور شد؟
شاید بتوان گفت مرگ پایان بهتری برای زندگی باشد همان تصویری که هانتکه در فیلم happy end از این پایان وسوسه انگیز دیکنزی میسازد.
دیکنز معتقد است برای جهان بهتر نیازی نیست چیز زیادی را تغییر دهیم همین که آدمها بهتر شوند و اخلاقی‌تر رفتار کنند جهان جای بهتری خواهد شد اما آیا امکان پذیر است؟
فروید در جواب انیشتن که می‌گفت بیاید دست به دست هم جهانی پر از صلح و آرامش بسازیم. او را کودک ساده لوحی خطاب کرد که از حقیقت انسان چیزی نمی‌داند.
اورول برای پایان رمانهای دیکنز و تصویر پایانی از زندگی واژهradiant idleness را به کار برده یا complete idleness
اما اورول معتقد است تصویر آرمانی زندگی از نگاه دیکنز یک بطالت و پوچی درخشان بیش نیست. نیکلاس نیکلبی در پایان بندی تیپیکال دیکنز مرد ثروتمندی می‌شود که زن خانه‌دارش در حال کار است و بچه‌ها در حیاط خانه ویلایی در حال بازی کردن‌اند.در همسایگی خانواده‌ای به همین سبک و سیاق.
اما ایا این پایان پوچ و خسته کننده و ابزوردی نیست؟ آیا دیکنز نویسنده پوچ گرایی بود؟ آیا می‌توان پایان بهتری برای زندگی متصور شد؟
شاید بتوان گفت مرگ پایان بهتری برای زندگی باشد همان تصویری که هانتکه در فیلم happy end از این پایان وسوسه انگیز دیکنزی میسازد.
کتاب مدار راس السرطان هنری میلر و عاشق لیدی چترلی برای دانلود رایگان.
اولی به فارسی ترجمه و چاپ شده اما کاش نمی‌شد که کتاب را تکه پاره و نالود کرده و دومی البته خوشبختانه تا به حال کسی سراغش نرفته که این چنین از هم دریده شود
اولی به فارسی ترجمه و چاپ شده اما کاش نمی‌شد که کتاب را تکه پاره و نالود کرده و دومی البته خوشبختانه تا به حال کسی سراغش نرفته که این چنین از هم دریده شود
Tropic of Cancer ( PDFDrive ) (1).pdf
1 MB
Tropic of Cancer ( PDFDrive ) (1).pdf