نگاهی به کتاب عشق غریبه ها نایل گرین ترجمه امیرمهدی حقیقت

تصویری که کتاب “ایران و مسئلهٔ ایران” نوشتهٔ جرج کرزن از ایران و ایرانی می­‌دهد بسیار غم ­انگیز است . او معتقد است پشت باغ حاصلخیز هند بیابانی بی آب و علف است که مردمی بیابانگرد و کمی کودن در آن زندگی می کنند. جایی که ارزش سرمایه گذاری ندارد  ولی بهتر است برای محافظت از باغ­مان از شر دشمنان حریص اروپایی کمی خرجش کنیم تا جلوی تعرض به ثروت پشت این دیوار را بگیریم. این نظریه مورد موافقت همه اقشار در حاکمیت بریتانیا  نبود و عده ای این کار را پول دور ریختن می دانستند.

در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه گوبینوی فرانسوی دیپلماتی که سر راهش سری به ایران و شیراز زد نظری حتی سخت­گیرانه تر و تحقیرآمیزتر نسبت به ایرانیان دارد. او تصویری از بی فرهنگی و جویبارهایی پر از لجن و بیماری از ایران آن دوره ارایه می دهد.

در نگاه دلسوزانه تراز نوع خودمانی نیز ، حاج سیاح در سفرنامه اش در وطن خویش نگاهی ملایم تر از کرزن ندارد البته با چاشنی تاسف و افسوس.

سفرنامه نگاران و شرق شناسان نه تنها از یک سرزمین بلکه از روح ملت و مردم سرزمین و گاه خودشان از نگاه دیگران پرده برداری می کنند. وقتی مردم خود را زیر نگاه دیگران می بینند و می خوانند احساسات متفاوتی دارند و بستگی دارد که طرف مقابل به شلوار پاره و کهنه اش خیره شود یا کروات زیبایش را ببیند.
🔸فرق گرین شاید با بقیه اسلافش در همین است که او سعی می کرد چشم از آن کروات خوشگل برندارد تا شاید دل انسان شرقی و از نظر او صوفی را به دست بیاورد و از طرفی گاه احساس می کنی سعی می کند برخلاف پیشینیان و اکثر همشهریانش متفاوت هم به نظر برسد.

در نگاه به خود در چشم دیگران چه از نوع وطنی ­اش مثل حاج سیاح چه از نوع دکانداری انگلیسی اش کرزن و چه از نوع گوبینوی فرانسوی با کمی چاشنی نژادپرستی و چه با خواندن کتاب نایل گرین خوشبین، حقایق زیادی از تاریخ روح یک ملت نهفته است که می توان آنها را یافت و سعی در بهبود آن داشت البته اگر دست از خودفریبی برداریم.
#مهدی_فاتحی
📍شما می‌توانید این نوشته را به صورت کامل در سایت زنو مطالعه کنید:
📎 https://zenoaward.com/%da%86%d9%86%d8%af-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%b9%d9%84%d8%a7%d9%81-%d8%af%d8%b1-%d9%84%d9%86%d8%af%d9%86-%d8%ac%db%8c%d9%86-%d8%a2%d8%b3%d8%aa%db%8c%d9%86/

فیل در خیابان


کیشلوفسکی و سینمای کیشلوفسکی

علی صدر
آدمی همان‌قدر که به درستیِ خاطرات خویش اطمینان دارد به روایت دیگران از رویدادها بدگمان و مشکوک است. تصویر خود از گذشته را صادقانه و دقیق، حال آن‌که دیگران را مستعد خطا و بدتر از آن، متمایل به تحریف می‌پندارد. با ذهنیت امروز به گذشته می‌نگریم در همان حال که با چیزهایی که از گذشته آموخته‌ایم امروز را می‌فهمیم. نمی‌توان گفت “گذشته” کجا تمام می‌شود و “اکنون” دقیقا چه بازه‌ی زمانی را در برمی‌گیرد. متخصصان مدت‌هاست هشدار داده‌اند خاطرات به یادآورده نمی‌شوند بل هربار مجددا بازسازی می‌شوند. واقعیت این است که هنوز نمی‌دانیم مواد تشکیل‌دهنده‌اش از چیست و از کجا تامین می‌شود، محصول نهایی هم که گاه خنده بر لب می‌آورد و گاه اشک به چشم، تنها چیزی است که از گذشته برایمان باقی می‌ماند، بی آن‌که هرگز بتوان دانست واقعا روی داده‌اند یا تنها خیال‌های پراکنده‌ای هستند که به آنی شکل گرفته و به آنی ناپدید می‌شوند. کریشتف کیشلوفسکی[1] کارگردان فقید لهستانی و یکی نامدارترین سینماگران اروپا می‌گوید “با مادرم مشغول قدم‌زدن به سمت دبستان بودم که فیلی در برابرمان از خیابان گذشت”. معتقد است کاملا این صحنه را به یاد می‌آورد اما مادرش تاکید می‌کرد هرگز با او نظاره‌گر عبور هیچ فیلی از خیابان نبوده، نه آن زمان و نه هیچ زمان دیگری.
در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d9%81%db%8c%d9%84-%d8%af%d8%b1-%d8%ae%db%8c%d8%a7%d8%a8%d8%a7%d9%86/

تو حقیقت را خواهی یافت و حقیقت تو را نابود خواهد کرد



درباره فیلم حزب یا مهمانی(the party) ساخته سلی پاتر

مهدی فاتحی

سلی پاتر فیلمساز انگلیسی است که با فیلم ارلاندو (اقتباسی از رمان ویرجینیا وولف) به شهرت رسید و مورد توجه بسیاری به خصوص فمنیست ها قرار گرفت.اما نگاه پاتر در کارهایش محدود به یک تفکر خاض نیست و در فیلم آخرش-حزب- نشان داد در چارچوب کلیشه زنانگی تحت ستم و مردانگی متجاوز قرار نمی گیرد.
فیلم با یک مهمانی آغاز می شود و پایان می گیرد(اسم فیلم را هم شاید بتوان مهمانی گذاشت که در واقع مجموعه ای از آدم هایی است که دور هم جمع شده اند و احتمالا در یک گروه قرار می گیرند. انتخاب این کلمه از طرف فیلمساز بار معنایی و کلی فیلم را چند لایه و بزرگتر هم می کند که احتملا مد نظر فیلمساز بوده) فیلمی کمدی و سیاه و سفید پر از لحظه های طنز و تراژیک که در نوشتن فیلمنامه آن حتما تحت تاثیر نمایشنامه هایی چون “خدای کشتار” یاسمینا رضا و “چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد “است همینطور برای تماشاگر ایرانی از نظر کاگردانی و مصائب یادآور کارهای اصغر فرهادی است.

در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%aa%d9%88-%d8%ad%d9%82%db%8c%d9%82%d8%aa-%d8%b1%d8%a7-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%db%8c-%db%8c%d8%a7%d9%81%d8%aa-%d9%88-%d8%ad%d9%82%db%8c%d9%82%d8%aa-%d8%aa%d9%88-%d8%b1%d8%a7-%d9%86%d8%a7%d8%a8/

رئالیسم سیاه،رمانتیسمی پر از خشم


درباره عقرب کشی شهریار مندنی پور
مهدی فاتحی
شهریار مندنی پور نویسنده شناخته شده­ای است که رمان جدیدش عقرب کشی را به تازگی منتشر کرده و همراه با آبکنار اقیانوس ها را در نوردیده و به این سوی و آن سوی آب رفته است. نشانی از پایان دوران سانسور و ارشاد و حاکمیت ادبیات اصلاح طلبان داخلی،روزنامه ها و جوایز دورهمی که فکر می کردند می توانند بی مایگی شان را پشت محدودیت و انحصار قایم کنند.
مندنی پور در کارهای قبلیش هم مثل کار جدیدش بسیار تحت تاثیر گلشیری و در ادامه ادبیات فاکنری است. نوع روایتی که به پیچیده گویی و به هم ریختن زمان و فرمالیست بودن مشهور است. البته فاکنر و این گونه روایت به هم ریخته و جنون وار و سوبژکتیوش که در خشم و هیاهو تجربه کرد آنقدر در ادبیات جهان تاثیرگذار نبود که در ادبیات ما، آن هم به دلیل ارادت گلشیری به او و ارایه دادن این فرم از روایت به نسل بعد از خود به عنوان ادبیات جدی. 
متن کامل را در سایت بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%b1%d8%a6%d8%a7%d9%84%db%8c%d8%b3%d9%85-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d9%87%d8%8c%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%aa%db%8c%d8%b3%d9%85%db%8c-%d9%be%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%ae%d8%b4%d9%85/

در تمام شب چراغی نیست


درباره رمان “تاریکی”

نوشته حسین مرتضائیان آبکنار

مهدی فاتحی

حسین مرتضائیان آبکنار نویسنده­ ای صاحب سبک است که تا امروز هر چه قلمی کرده امضای خودش را دارد،بحث برانگیز بوده و هست. او در کار جدیدش شکل و فرمی از رمان را تجربه کرده که نمی توان آن را نه مجموعه داستان نامید نه داستان بلند، نه مجموعه داستان به هم پیوسته و نه حتی رمان با تعریف کلاسیک و امروزی­اش؛ کاری است معلق میان تعاریف کلی و دسته بندی شده فرمهای ادبی که ریویو نویسان و منتقدین دم دست­شان دارند تا به آن بچسبانند و بعد همان حرفهای قبلی را تکرار کنند.
کار جدید آبکنار مجموعه­ای است چهل تکه- به قول نویسنده – که شامل چهارده داستان کوتاه در معنای کلاسیکش است. در فصل اول کابوسی وحشتناک از تجاوز و مرگ و بارش باران قیرمانندی را می خوانیم و با فرمی از ادبیات اکسپرسیونیسمی و کافکایی مواجه می شویم اما با غیاب فصل دوم در جای خودش متوجه می شویم که ما با یک مجموعه داستان روبرو نیستیم و همینطور با یک رمان به شکل متعارف. در فصل های بعد ما چهارده داستان هولناک می خوانیم که با ظرافت تمام روایتی رئالیستی از موقعیت های وحشتناک و سیاه از یک ملت را روایت می کند.

https://zenoaward.com/%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85-%d8%b4%d8%a8-%da%86%d8%b1%d8%a7%d8%ba%db%8c-%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa/