طرح درس ارتباطات سیاسی👆

گفتاری به عنوان ناقد علمی در مورد کرسی ترویجی آقای دکتر جمال‌الدین اکبرزاده جهرمی، عضو محترم هیات علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی. هفتم آذر سال دو.
با عنوان کرسی"تحولات صنعت سینمای خانگی در ایران ؛ ارائه چارچوبی برای آرایش بدنه مقررات‌گذاری"
@maxspaces
با احترام بسیار به دانش و تجارب علمی ایشان

سخنرانی در نشست جامعه ایران معاصر و مسئله فلسطین، خانه اندیشه‌ورزان، به همت اندیشکده حرف دانشگاه شریف و پژوهشکده فرهنگ و توسعه دانشگاه امام صادق، هشتم آذر سال دو.
در این سخنرانی توضیح دادم که کلان روایت جمهوری اسلامی در موضوع فلسطین، ترک خورده، مخدوش و ناتوان است و جامعه ایران، فلسطین برایش مسئله نیست.
از سوی دیگر محکومیت اسرائیل در ایران مرجع تئوریک واحدی ندارد و بنابراین استحکام لازم را ندارد.
دولتی شدن موضوع فلسطین دلیل اصلی کرختی و بی‌حسی جامعه است.
@maxspaces

📻رادیو فرسا-صدای فرهنگ و رسانه
کاری از انجمن علمی دانشجویی مطالعات فرهنگی و رسانه دانشگاه علامه طباطبایی

سلسله پادکست‌های رادیو فرسا با هدف آشنایی علاقه‌مندان با حوزه فرهنگ و رسانه

👤انسان بدون انسانیت یافت می‌شود ‼️

در دومین پادکست ما به معرفی کتاب《 انسانیت تاریخ اخلاقی سده بیستم 》 پرداختیم و چرایی لزوم مطالعه این کتاب را از زبان معرف آن خواهیم شنید.

📻رادیو فرسا تقدیم می کند :
📔کتاب انسانیت، تاریخ اخلاقی سده بیستم
اثر جاناتان گلاور
🔷به توصیه دکتر سبحان یحیایی
🔻دکتري علوم‌ ارتباطات
🔻استاد و عضو هیئت علمی دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی



#رادیو_فرسا
#معرفی_کتاب
#مطالعات_فرهنگی_و_رسانه

🔰شناسه شبکه‌های اجتماعی انجمن مطالعات فرهنگی و رسانه
🆔 @MCS_ATU

انتشار یادداشت دیگری سازی بلوچان، در روزنامه شرق امروز

صفحه اول روزنامه شرق
سه‌شنبه‌ 3 بهمن ۱۴۰۲؛ شماره 4756

شرق را آنلاین ورق بزنید

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-915821

@sharghdaily
sharghdaily.com

درباره روی و ریا در فرهنگ ایرانی
و
واعظانی که چون به خلوت می‌روند، آن کار دیگر می‌کنند!

سبحان یحیائی
@maxspaces

روی و ریا در فرهنگ ما زیاد است. خیلی خیلی بیشتر از معمول ممالک دنیا. ریشه اش هم تاریخی است که کهن‌الگو‌های ناخودآگاه جمعی ایرانیان را شکل داده است. همچنان که در دوره ایران باستان، فرّه ایزدی، مردمان رعیّت را چنان می‌پروراند که جز به خواست و اراده‌ی خداوندگارِ روی زمین‌شان دست به عملی نزنند و حتی فکر بیراهی هم به سرشان نزند. پس از آمدن اسلام و حکمرانی خلفا و مفهوم ظل‌ّاللهی و پس از آن، در دوره مغولان، این فرهنگ مبتنی بر روی و ریا گسترش هم پیدا کرد. پشتوانه‌های دینی و مذهبی چون آداب تقیّه در فرهنگ شیعی پس از صفویه هم بر آن افزود.
عصاره‌ی آن‌چه گذشت را در جامعه‌ی امروز می‌توانید ببینید.
همه‌چیز از هرکس قابل انتظار است و هیچ چیز تکان‌دهنده نیست. گویی آن‌که تشت رسوایی اش از بام نیفتاده، هنوز به لحظه برملا شدن روی و ریایش نرسیده است.
آن وجه عمومی‌اش را نمی‌گویم البته که به قول شیخ اجل، سعدی علیه‌الرحمه؛

و ما ابری نفسی ولا ازکیها
که هر‌چه نقل کنند از بشر، در امکان است

آن صورت خاص ریایی‌اش را می‌گویم. پیشانی‌های داغ‌دیده و معایبی که نمای محاسن دارند و چفیه‌هایی که انقلابی‌نمایی و رزم‌جامه‌نمایی می‌کنند و به هنگام، سر از فرنگ و ینگه دنیا در می‌آورند و رخت و ریخت‌شان، حالی دیگر به خود می‌گیرد.
واعظی که گریان است و نمای خوف از خداوندش، خیل مؤمنان را هم هم به گریه می‌اندازد. آن‌که به مسند قضاوت، سخت‌دلی‌اش زبانزد است، به روز داوری، تجاهل العارف می‌کند و انتظارش مدارای عمومی است.
به فهم من، مسئله فقط روی و ریای آگاهانه و از سر خبث و اهریمن‌سرشتی نیست. بسیاری از اینان هنوز با خود مواجه نشده‌اند. با آن داوری و مواجهه سهمگین. همچنان که جامعه ایران، هنوز با خود مواجه نشده است...

درباره‌ی جعل روایت درد در مسئله فلسطین
سبحان یحیائی
@maxspaces

خبر و پوستری در فضای مجازی در حال گسترش و به اصطلاح وایرال شدن است. این که سربازان اسرائیلی به زنان پناهنده به بیمارستان به شکل دسته جمعی تجاوز کرده‌اند و سپس آن‌ها را به قتل رسانده‌اند.
ردّ این خبر و پوستر را خواستم در الجزیره دنبال کنم. نشانی نبود. طبعا دو حالت دارد؛ یا حذف شده بود به دلیل واقعی نبودن تیتر و یا این‌که از اساس نبوده. ارتباط تلفنی خانم جمیله الهسی خبرنگار الجزیره در غزه که در بیمارستان شفا حاضر بود را شنیدم. به شدّت جنایت اسرائیلیان دردناک و سبوعانه بود، اما روایت ایشان، روایت این پوستر نبود.
پس این پوستر از کجا در رسانه‌های داخلی ظاهر شده؟ آیا تولید داخل است یا اینکه الجزیره تولید کرده و سپس حذف کرده؟ آیا روایت آن هم تولید داخل است یا روایت غیر دقیق الجزیره بوده؟ با چه هدفی؟ که رگِ غیرتِ مردم مسلمان را بیشتر به جوش بیاورند و بر سر اسرائیل بکوبند؟
اگر تولید داخل است، هدف‌شان این بوده که خدشه‌های بیشتری به کلان روایت درد فلسطین وارد کنند و عموم جامعه‌ی ایران را که به دلیل سياست‌های دولتی‌سازی، دچار کرختی و بی‌حسّی موضعی نسبت به مسئله فلسطین شده‌اند را بیشتر از درد فلسطین دور کنند و شکاف دولت-ملت را تشدید؟
هر چه هست، جنایت‌ها و سبوعیّت‌های رفته بر مردم غزه، بر کسی پوشیده نیست. اما این دروغ بستن‌ها و تحریف روایت کردن‌ها، اگر چه امری ظاهرا برانگیزاننده است، ولی آسیبی صدچندان به جامعه و به حقیقت می‌زند که احمق‌ها یا شیّادان دروغ‌زن و جاعل روایت، نسبتی با آن ندارند.

درباره‌ی جعل روایت درد در مسئله فلسطین
سبحان یحیائی
@maxspaces

این پوستر در فضای مجازی در حال گسترش و به اصطلاح وایرال شدن است. این که سربازان اسرائیلی به زنان پناهنده به بیمارستان به شکل دسته جمعی تجاوز کرده‌اند و سپس آن‌ها را به قتل رسانده‌اند.
ردّ این پوستر را خواستم در الجزیره دنبال کنم. نشانی نبود. طبعا دو حالت دارد؛ یا حذف شده بود به دلیل واقعی نبودن تیتر و یا این‌که از اساس نبوده. ارتباط تلفنی خانم جمیله الهسی خبرنگار الجزیره در غزه که در بیمارستان شفا حاضر بود را شنیدم. به شدّت جنایت اسرائیلیان دردناک و سبوعانه بود، اما روایت ایشان، روایت این پوستر نبود.
پس این پوستر از کجا در رسانه‌های داخلی ظاهر شده؟ آیا تولید داخل است یا اینکه الجزیره تولید کرده و سپس حذف کرده؟ آیا روایت آن هم تولید داخل است یا روایت غیر دقیق الجزیره بوده؟ با چه هدفی؟ که رگِ غیرتِ مردم مسلمان را بیشتر به جوش بیاورند و بر سر اسرائیل بکوبند؟
این دروغ بستن‌ها و تحریف روایت کردن‌ها، اگر چه امری ظاهرا برانگیزاننده است، ولی آسیبی صدچندان به جامعه و به حقیقت می‌زند.

کشتن امید و وضعیت ترسناک ما

سبحان یحیائی
@maxspaces

سال ۱۳۸۴، انتخابات به دور دوم کشیده شد. رقابت شده بود بین هاشمی رفسنجانی و احمدی‌نژاد. اهالی اندیشه، گروه‌های مرجع و روشنفکران زیادی برای قانع کردن مردم حتی به خیابان هم آمدند. کسانی که سوابق و رزومه‌شان آنقدر بود که با شاه هم فالوده نمی‌خوردند، آمده بودند که چهره به چهره و نفس به نفس با مردم حرف بزنند.
احساس خطر کرده بودند.
اما آن‌ها از احمدی‌نژاد بیش از قبض دمکراسی و نهاد انتخابات در ایران احساس خطر می‌کردند.
زبان سخن گفتن‌شان برای مردم غریبه بود. طبعا نتوانستند عموم مردم را قانع کنند که حضور هاشمی در شرایط موجود حتما ضرر کمتری از احمدی‌نژاد خواهد داشت. مردم قانع نشدند. شاید حق داشتند عصبانی باشند از هاشمی. با آن همه فحش‌ها و آوارهایی که اصلاح‌طلبان از دوم خرداد ۷۶ تا دور اول همان انتخابات بر سرش ریخته بودند؛ پس شد آن‌چه شد. احمدی‌نژاد آمد و چه‌ها که بر مردم و بر سر درآمدهای نفتی آن سال‌ها نرفت.
امروز بخشی از مردم از نظام سیاسی خشمگین‌اند یا ناراضی، برخی آن‌قدر متنفرند که حتی تاب دیدن مناظرات و هرگونه صدایی از حاکمیت را ندارند، برخی دیگر هم در گروه‌های هوادار و هم‌پیمان حاکمیت دسته‌بندی می‌شوند که بر مبنای داده‌های پیمایش‌های ملی سرمایه اجتماعی، دچار آبرفت جدی‌اند. نتایج دور نخست هم نشان داد که پزشکیان هم علیرغم رای بالاتر، گزینه‌ای نیست که ترجیح بسیاری‌ از مردم باشد. اساسا با عملکرد غیردمکراتیک نهاد انتخابات و شورایی که بنا بود نگهبان قانون اساسی باشد، امیدها روز به روز بیشتر از صندوق رای کنده شده است.
به فهم من، بیش از آن‌که جلیلی برای جامعه ایران خطرناک باشد، عملکردهای غیر دمکراتیک سیاسی و تخفیف و تضعیف جامعه مدنی است که خطرناک است.
اصلاح‌طلبان سه نماینده در انتخابات را معرفی می‌کنند؛ آخوندی، جهانگیری و پزشکیان. سه‌ نماینده‌ای که هر کدامشان مشرب فکری و اجرایی متفاوتی دارند. به فهم من، این موضوع بیش از آن‌که نشان از تکثر آرا در میان اصلاح‌طلبان باشد؛ نشان از فقدان نظام حزبی کارامد و نبود مانیفست روشن یک جریان سیاسی است.
از میان این سه، پزشکیان برکشیده می‌شود و به رقابت وارد می‌شود.
پزشکیان، آدم پرمدّعایی نیست، تفکرات انتزاعی و فانتزی ندارد و دچار جمود فکری نیست و به کارشناسان ارجاع می‌دهد. شواهدی هم برای نقض راستی و درستی‌اش نیست.
اما حتما و همچنان گزینه انتخابی بسیاری از مردم نیست. آن‌هایی که "نه" می‌گویند و کورسوی امیدی هم به بهبود ندارند.
به هر حال، خطرناک‌تر از سعید جلیلی، توسعه‌نیافتگی سیاسی و عملکردهای غیر دمکراتیکی است که امید‌ها را از صندوق می‌برد.
به فهم امروز من، رای دادن به پزشکیان، زنده نگاه داشتن امید است. به قول سهراب، من به سیبی خشنودم...